Tuesday, June 22, 2010

ပစၥဳပၸန္ဟာ ထြက္ေျပးသြားတဲ့ခ်စ္သူ

ကုသုိလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာ

ဒါက တစ္ေန႔ တစ္ခုခုရေအာင္ယူရမယ့္ အရာသုံးခု

ဒါန=ကုိယ့္အတြက္ စားစရာေတာင္မရွိ

သီလ= ေလာေလာဆယ္ အရက္မူး

ဘာ၀နာ = ကုသုိလ္တစ္ခါမွ မျပဳဖူး

ထုိ႔ေၾကာင့္ ကုသုိလ္မရႏုိင္ ပယ္။

ပညာ = သင္တန္းေၾကးမရွိ

ဥစၥာ = အရင္းအႏွီးမရွိ

ထုိ႔ေၾကာင့္ ပညာႏွင့္ ဥစၥာကုိလည္းပယ္

ပယ္ရလြန္းလုိ႔ ကုိယ္က အပါယ္ဘံုသား

လူလား ႏြားလား အိပ္စားကာမတူ

တူေပမယ့္ ေပမရွိ သံမရွိ

မရွိတာလည္း ရွိမရွိ မေသခ်ာ

ေသခ်ာေအာင္ သံသယကုိ ဖယ္လုိက္ေတာ့

အဖယ္ခံလုိက္ရတဲ့ သံသယေတြက

သူ င့ါသတ္မလား၊ ငါ သူ႔သတ္မလား

ေဘးဘယေတြနီးလာၿပီလုိ႔ခံစား

ဘာမွ မျဖစ္သလုိ ဟန္ထား

ကမာၻ႕ဖလားေဘာလံုးပြဲၾကည့္

ၾကည့္ရင္း

ဒီတစ္သက္ ဒီတစ္ကုိယ္

ကုိယ့္အသင္းကုိယ္ ျပန္အားေပးရပါဦးမလား။

Thursday, June 17, 2010

တေစ့တေစာင္း

ငါေရာက္ေနတဲ့ေနရာဆုိတာ မရွိဘူး

ငါသြားမယ့္ေနရာဆုိတာ မရွိဘူး

ေလာကဓံက ရွစ္ပါးဆုိရင္

ငါ့အတြက္ ရွစ္ပါးလံုး `ဒုကၡ´ ပဲ

အခ်ိန္ဟာအေရးႀကီးတယ္၊ အဖုိးတန္ပဲ၊ ေရႊပဲ

ဒီစကားကုိ ငါေျပာခြင့္ရရင္

ကမၻာႀကီးအခု မီးထေလာင္မယ္

ဘာျဖစ္ခ်င္လဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္

ငါ့မွာအေျဖရွိခဲ့ရင္

အခု တတိယကမၻာစစ္ထျဖစ္မယ္

ဒီတုိင္းသာဆုိရင္

အာ႐ံုေျခာက္ပါးမွာ စိတ္ေတြ အနာျဖစ္ၿပီး

အေတာမသတ္ငါ႐ူးေတာ့မယ္

ပူလြန္းလုိ႔ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔မထိေအာင္ေသာက္ရတဲ့

အရက္ေတြ အစာမရွိတဲ့အူကုိ ဘယ္ေလာက္ေလာင္ေစမလဲ

ေျပာေနက်စကားနဲ႔ အူကုိ ေျပာလုိက္တယ္

`ျမန္ျမန္ေသလည္း ေအးတာပဲ

`မင္းကုိ ထမင္းမွ ၀ေအာင္ မေကၽြးႏုိင္တာ´

မေသ႐ံုတမယ္ ငါ့ကို ထမင္းေကၽြးထားတဲ့ၿမိဳ႕

ေက်ာခ်စရာကုိ အၿမဲဖြက္ထားတယ္

ကုိယ့္ကုိကုိယ္ေလးစားစရာမရွိတဲ့ လူအႏၶအတြက္

တာ၀န္ေက်ပြန္တတ္တဲ့ ကံကေပးအပ္ခဲ့တာကုိ

ဘယ္မ်က္လံုးနဲ႔ ငုိၿပီးတုိင္တည္တုိင္တည္

တမာပင္ေအာက္က ၾကက္ဟင္းခါး

ဘယ္ေတာ့မွ ခ်ိဳမွာ မဟုတ္သလုိ။

တစ္စကၠန္႔



ဘာမွဖီးလိမ္းျပင္ဆင္မထားတဲ့

ရြက္ၾကမ္းေရႀကိဳအပ်ိဳစင္ညတစ္ခုမွာ
ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တိုက္ခန္းတစ္ခုထဲက
ျပတင္းေပါက္ေလးမွာ ေမးေထာက္ၿပီး
ေငးေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျမင္ကြင္းတည့္တည့္
မ်က္ခြံကို သာမန္ေလး ပင့္တင္လိုက္ခ်ိန္
မထင္မရွား ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ ခိုးေႂကြတယ္
ခ်က္ခ်င္း
ခ်က္ခ်င္းထက္ျမန္တဲ့ ခ်က္ခ်င္း
အဲဒီထက္ပိုျမန္တဲ့ ခ်က္ခ်င္း
ၾကယ္တစ္ပြင့္ ေႂကြခ်ိန္အတြင္း
ရစရာေတြမရႏိုင္တဲ့ ဘ၀
ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ဘ၀
မသင္ယူလို႔ မတတ္ေျမာက္ခဲ့တာ မဟုတ္
အေျခခံသေဘာတရားကိုေတာင္နားမလည္ႏိုင္တဲ့ဘ၀
မေက်နပ္တာေတြကို ရယ္ျပေပးေနရတဲ့ ဘ၀
မရွိဖူးတဲ့ ခ်စ္သူ အထားခံခဲ့ရသလို ညရဲ႕
လြမ္းခ်င္တာကို မလြမ္းရတဲ့ ဘ၀ထဲက
ေဖာင္ဖ်က္ရေအာင္လည္း ကမ္းမကပ္ႏိုင္
တိုက္ပဲြဆိုျပန္ေတာ့လည္း ဘာအတြက္မွန္း
ဘယ္သူ႔အတြက္မွန္း ဘာေၾကာင့္မွန္း
လမ္းေတြရွိေပမယ့္ သြားလို႔မရ
အခ်ိန္က လံု႔လစိုက္ လံုံ႔လစိုက္
အခ်ိန္က အေရးႀကီး အေရးႀကီး
အျမင့္က တြန္းခ်မယ္ တြန္းခ်မယ္
အနိမ့္က ဆဲြခ်မယ္ ဆဲြခ်မယ္နဲ႔
ရပ္ထားတဲ့ ေျခတစ္ဖ၀ါးစာမွာ
ဟန္ခ်က္က ဘ၀ကို ညိႇမေပးႏိုင္ဘူး
ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေတြညေတြက
ေရမရတဲ့ ေတာင္စဥ္
ေရခမ္းေျခာက္တဲ့ အင္းအိုင္
အခ်စ္၊ ေအာင္ျမင္မႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ
ၾကားဖူးနား၀ ပံုတိုပတ္စ
မတိုက္ခိုက္ပဲ သိမ္းပိုက္ခြင့္ ရတာကလည္း
၀မ္းနည္းမႈ၊ အားငယ္မႈ၊ အထီးက်န္ဆန္မႈ
ရသင့္တာေလးကို ရွာခဲ့လည္း မရ
ျဖစ္သင့္တာေလးကို လုပ္ခဲ့လည္း မျဖစ္
ဒါကပဲ အနိစၥလား
ဒါကပဲ ဒုကၡလား
ဒါကပဲ အနတၱလား
ဘ၀ေပးကုသိုလ္ အျဖစ္ ယူလိုက္မယ္
တရားေဒသနာအျဖစ္မွတ္လိုက္တယ္
ခ်က္ခ်င္း
ေကာင္မေလး ျပတင္းေပါက္က ခြါခဲ့တယ္။



ခ်စ္စြာေသာ ညီမေလးငယ္နန္႔စႏၵာထြန္းသို႔ အမွတ္တရ ေရးေပးပါတယ္

Sunday, June 6, 2010

စေနေန႔ညေန ေျခာက္နာရီ


ဘယ္ကမွန္း မသိတဲ့လူေတြနဲ႔
ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့လမ္းဆီကေန
အၿပံဳးေတြ ကုိယ္စီယူလာၿပီး
ၾကည္ႏူးမႈေတြ စီရရီကုိ
စေနေန႔ညေန ေျခာက္နာရီမွာ ဖ်န္းပက္လုိက္တယ္
ဘယ္ေတာ့မွ ညိဳးႏြမ္းမသြားဘူး။

ဘယ္ေတာ့မွ မကုန္ဆံုးႏုိင္တ့ဲ ကုသုိလ္ကုိ
ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ႏုိင္တဲ့ ညီၫြတ္မႈေတြနဲ႔
ေမာင္ရင္း ႏွမရင္းလုိ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု
ခင္မင္မႈကုိ သံမဏိလုိခ်ိတ္ဆက္ ဆက္ရင္း
တံမ်က္စည္းကုိ တစ္ခ်က္ခ်င္းခတ္တယ္။

ရင္ျပင္ေတာ္တစ္ခုလံုး သန္႔ရွင္းသြားသလုိ
သူငယ္ခ်င္းေတြရ႕ဲ ရင္ေတြ သန္႔ရွင္း
ညေနခင္းတစ္ခုလံုး ပီတိေတြ လင္းျဖာတယ္
အကုသုိလ္ေတြလည္း ကင္းကြာတယ္။

`စေနေန႔ ညေနကုိ ေမွ်ာ္ရတာ အေမာပဲ´
သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒီလုိ ေျပာျဖစ္တယ္
ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရတဲ့ညေနေတြ
ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာလုိ႔ၿပီးမွာမဟုတ္တဲ့ ညေနေတြ
လူ နတ္ခ်စ္တဲ့ ညေနေတြ
သံသရာကုိ တုိေတာင္းေစခဲ့တယ္။

ဓာတ္ပံုမ်ားကုိ ဤေနရာ တြင္တင္ထားပါသည္