Monday, August 23, 2010

ငါး႐ုိးစူးတဲ့ ငါး

Monday, August 23, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အခု ငါၾကားေနတဲ့ သီခ်င္းက
အခု ငါနားေထာင္ေနတဲ့ သီခ်င္း မဟုတ္ဘူး
အခု ငါျမင္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းက
အခု ငါၾကည့္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္း မဟုတ္ဘူး
လူသူျပတ္တ့ဲ ငါ့ရင္ခြင္မွာ
သူပဲ အၿမဲေနထုိင္ သြားလာေနခဲ့တယ္
ေျပာသံဆုိသံ တိတ္ေနတဲ့ ရင္ခြင္မွာ
သူ႔အသံပဲ အၿမဲ ခ်ိဳလြင္ေနခဲ့တယ္
ၾကည့္မိတဲ့ အရာအားလံုးထက္မွာ
သူ႔အၿပံဳးပဲ အၿမဲ ငံုယူထားတယ္
တြယ္တာမိတဲ့ သံဆူးႀကိဳးေတြ
အနီေရာင္ မ်ဥ္းေအာက္မွာ
ျပတ္ေတာက္သြားဖုိ႔ ဝန္ေလးတုန္း
အၿမဲတမ္း ဆက္ဆက္႐ႈံးေနခဲ့ေပမယ့္
အၫြန္႔ခ်ိဳးလိုက္မွ သစၥာပန္း အကုန္ပြင့္သတဲ့။

Thursday, August 19, 2010

“သားေကာင္”

Thursday, August 19, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ကုိယ့္ကုိကိုယ္ မွန္ထဲျပန္ၾကည့္ဖူးလား
မွန္ထဲကေန ကုိယ္ကုိ ေျပာတဲ့အသံ
ျပန္နားေထာင္ဝံ့လား
မွန္ကုိ ၾကည့္ေတာ့မယ္ဆုိရင္
မွန္ရ႕ဲ အထူအပါးကုိ သိဖုိ႔လုိတယ္
ေနာက္ခံျပဒါး ေကာင္းမေကာင္း သိဖုိ႔လုိတယ္
မွန္မွာ အစြန္းအထင္း ရွိမရွိ အရင္ၾကည့္ဖုိ႔လုိတယ္
မွန္ရ႕ဲ သတၳဳက စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ရွိဖုိ႔လုိတယ္
မွန္ရဲ႕ လွည့္စားမႈနဲ႔ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မနစ္ေစနဲ႔
ေလာကမွာ မွန္ေတြ ေပါပါတယ္
ျပတင္းမွန္ ဗီဒုိမွန္ ဆုိင္ခန္းမွန္
တံခါးမွန္ ကားမွန္ အလွဆင္ထားတဲ့မွန္
ေရွ႕ၾကည့္မွန္ ေနာက္ၾကည့္မွန္
ၾကည့္လုိ႔ ေကာင္းတဲ့မွန္
ၾကည့္လုိ႔ မေကာင္းတဲ့မွန္္
စိန္သြားနဲ႔ အျဖတ္ခံေနရတဲ့မွန္
ဘာနဲ႔မွ ျဖတ္ေတာက္လုိ႔မရတဲ့မွန္
ဘယ္မွန္မွာ သင့္ကုိသင္ ျပန္ၾကည့္မိလဲ
မွန္ကုိ အမွန္အတုိင္း မၾကည့္ရင္
သင္ ....
တက္တက္စင္ေအာင္ကုိ “မွား”။

Wednesday, August 18, 2010

ပန္းသည္

Wednesday, August 18, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ပန္းခ်ီ.heavenghost


















“ေဟာဒီမွာ ပန္းေတြရမယ္”
“စံပယ္ပန္း၊ ျမတ္ေလးပန္း၊ ႏွင္းဆီပန္း”
ပန္းသည္မိန္းမႀကီး ပန္းေတြ ေရာင္းေနတယ္
တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္
မနက္ေလးနာရီကေန ကုိးနာရီအထိ
ညေနက်ေတာ့ သံုးနာရီကေန ေမွာင္တဲ့အထိ
သူေရာင္းေနတဲ့ပံုကုိ ၾကည့္လုိက္မိရင္
စံပယ္လည္း မေဖြး၊ ျမတ္ေလးလည္းမလွ
ႏွင္းဆီလည္း ပံုပန္းမက်ႏုိင္ေတာ့
အဲဒီထက္ သူ႔ဘဝအေၾကာင္းသိရင္
မခ်ိေလာက္ေအာင္ ပန္းသည္ဘဝ ပန္းေနပံု
“ပန္း”လုိ႔ တစ္ခြန္းပါတုိင္း ဘဝထဲကုိ
ေမာပန္းမႈ ပင္ပန္းမႈေတြ တစ္ပြင့္စီ
ေႁခြခ်ခံေနရသလား မွတ္ရတယ္
ဝယ္သြားတဲ့ ပန္းေတြ ဘုရားတင္သလား
ဆံႏြယ္လွလွမွာ ေနရာက်က်နဲ႔လား
သူကေတာ့ ေယာက်ာ္းအတြက္ အရက္ဖုိးရၿပီ
ဒီေန႔ တစ္ေန႔စာ စားဖုိ႔ ဆန္ဖုိးရၿပီ
ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ သားသမီးအတြက္
ေက်ာင္းစရိတ္ရၿပီဆုိၿပီ အေတြးကုိ စီျခယ္လုိ႔
ငုိဖုိ႔ ရယ္ဖုိ႔ေမ့ေနတဲ့ မ်က္လံုးမွာ
က်ီးကန္းေတာင္ေမွာက္မ်က္လံုးကုိ အစားထုိးလုိ႔
ငါ့အသက္ ကယ္ပါလုိ႔ ဖြင့္ဆုိေနတဲ့
ျပာလုလုအသံနဲ႔ အၿမဲေယာင္ရမ္းေနပံုက
“ေဟာဒီမွာ ပန္းေတြရမယ္
စံပယ္ပန္း ျမတ္ေလးပန္း ႏွင္းဆီပန္း”တဲ့
လူက ပန္းတုိင္မရွိတဲ့ လမ္းေတြ ဝင္လုိ႔။

သ႐ုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကုိ လဂြန္းအိမ္ မွ လက္ေဆာင္ေပးပါသည္

Saturday, August 14, 2010

ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ ေကာက္ရျခင္း

Saturday, August 14, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
မည္သည့္အရာကုိမွ် မသိမ္းပုိက္လုိေသာ တဲ့
မင္းျမတ္သူရ ဝတၳဳရ႕ဲ အဆံုးသတ္စာ
ဖတ္ရ ျပဳရတာ လြယ္သေလာက္
ေဟာဒီ ဥမၼတေကာအတြက္
ဘယ္လုိ႐ူးသြပ္ရန္အေၾကာင္းမ်ားနဲ႔
ဘယ္အေရြ႕မွာ ဘယ္အခ်က္ေတြက
ငါ့ကုိ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ သတ္ျဖတ္ဦးမလဲ
ငါ့ကုိယ္ထဲမွာ ငါမရွိေတာ့လည္း
ငါ့အျပစ္ေတြက ငါ့ကုိရွာၿပီး
ငါ့ဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္လာ
ငါ့အျပစ္ေတြနဲ႔ ငါ့ကုိထားရစ္လုိ႔မရေအာင္
ငါ့ကုိ ခုိင္ခုိင္မာမာထုဆစ္
စကားလံုးမ်ားေအာက္မွာ ငါနစ္ျမဳပ္ၿပီပဲ
ငါ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုတ္ကုိင္ထားတဲ့ႀကိဳးေတြ
အဆိပ္ျပင္းေႁမြအျဖစ္ ငါ့ကုိရစ္ပတ္
အနံ႔အရသာမဲ့စြာ ဇာတ္ဝင္ခန္းရပ္ၿပီ
ကဲ ငါသြားရေတာ့မယ္
လူတုိင္းရဲ႕ျမင့္ျမတ္တဲ့ ႏွလံုးသားရင္ျပင္ေတာ္မွာ
ရြံ႔ၫႊန္အထပ္ထပ္ ငါ့သိကၡာကုိ ထားခဲ့ၿပီး
ငါ သြားေတာ့မယ္။

Thursday, August 12, 2010

အလမၸါယ္

Thursday, August 12, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ရႊီ.. !!!

ပုေလြသံက
မိတ္ ရွာေနတဲ့ ေျမြတစ္ေကာင္ရဲ႕ တြန္သံလို
စူးစူးရွရွႏိုင္လြန္း....။

ညႇိဳ႕တတ္တဲ့ ေျမြတစ္ေကာင္ကို
ေနာက္ထပ္ ေျမြတစ္ေကာင္က ထပ္ ညႇိဳ႕....။

ပါးပ်ဥ္းခြက္ေလးကို
ယို႔ယို႔ၿပီး ႏြဲ႕ႏြဲ႕ယိမ္း....... တိမ္း...။

ပုေလြနဲ႔ ေျမြ
ဘယ္သင္းက ဘယ္သင္းကို ထိမ္းေက်ာင္းသလဲ..?

ေမးလို႔ ျမန္းလို႔မွ မဆံုးေသး
“ ေဟ့လူ ! ခင္ဗ်ားမ်က္ႏွာမွာ အေၾကးခြံေတြ..”
“ ဟုတ္လား.. ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားမ်က္ဆန္ကေရာ ဘာေၾကာင့္ နီေစြးေန..?။

အၿမီး တိုတုိ .. ရွည္ ရွည္
ေျမြဟာ ေျမြပဲ...။

ပုေလြသံကေတာ့
ေျမြတစ္ေကာင္လိုပဲ အလ်ားလိုက္ တြန္႔ငင္ၿပီး
အာရံုဆီကို တရြတ္တိုက္ ပြတ္....သပ္.......ဝင္
မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာေပမယ့္
ဘယ္ေျမြမွာမွ တံခါးရြက္နဲ႔ ေသာ့ခေလာက္ မရွိၾကဘူး....။

ဒါ...
ေျမြတစ္ေကာင္ကို
ေနာက္ထပ္ေျမြတစ္ေကာင္က ရြံရွာဖြယ္ ညႇိဳ႕တာပဲ
ၿပီးေတာ့...
အေထြးလိုက္ အေထြးလိုက္ ညႇိဳ႕ခ်က္မွာ ရစ္ပတ္ၾက
ရမၼက္ေၾကာေတြ ဆြဲဆန္႔ လိမ္ေခါက္ က်ဳံ႕၀င္ၾက
ေက်ာရိုးရွည္ေတြ ပို..ပိုၿပီး
ရွည္ေမ်ာထြက္လာေအာင္ ေတာေခြးအ လိုမ်ဳိး အူတြန္ၾက.../

အၿမီး တိုတို.. ရွည္ရွည္
ေျမြဟာ ေျမြပဲ..
ေျမြလို ေနထိုင္ရင္လည္း ေျမြပဲ....။

ရႊီ.. !!!

မုိးေကခမ္း

Tuesday, August 10, 2010

အဆိပ္သင့္ေနတဲ့ကဗ်ာ

Tuesday, August 10, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ဘာမွမဟုတ္ဘူး...
အၾကည့္ေလးတစ္ခ်က္ပဲ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ျဖစ္ေနၾကတာ
ၿပီးေတာ့လည္းၿပီးသြားမွာေတြပဲ
ခဏေလးပြင့္ခြင့္ရေနတာကုိမ်ား
သူက လွတယ္, ငါက လွတယ္နဲ႔ နား႐ွက္စရာ
သူမ်ားကုိ လက္ညွဳိးမထုိးခင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အရင္စစ္ေဆးဦး
ခင္ဗ်ားတုိ႔က အေပၚယံအေရျပားေလာက္နဲ႔ပဲ ဘ၀ကုိအဆံုးသတ္မွာလား
အဲဒီငါးခံုးမေတြေၾကာင့္ပဲ တစ္ေလွလံုးပုပ္ပုပ္ေနရတာ
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ...
စင္ေအာက္ကုိေရာက္ေနလုိ႔သိမ္ငယ္ေနတာလား
မနာလုိစိတ္ေလာက္႐ြံစရာေကာင္းတာ ဘာမွမ႐ွိဘူး
လာပါ...
မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ပါ...
ရဲရဲေျပာပါ...
ခင္ဗ်ားေနာက္ေက်ာမွာ၀ွက္ထားတဲ့ဓားက
ခင္ဗ်ားေနာက္ေက်ာကုိစုိက္၀င္ေနတာ ၾကည့္မေကာင္းဘူး
အားလံုး``ပုထုဇၨေနာ ဥမၼတၱေကာ´´ေတြခ်ည္းပဲ
ကုိယ့္ကုိ လက္ခုပ္တီးေပးေနတာႀကိဳက္သေလာက္
သူမ်ားကုိ လက္ခုပ္တီးေပးရမွာပ်င္းတဲ့လူ
ဒီေလာက္ပဲလား...
ခင္ဗ်ားရဲ႔႐ွင္သန္ေနထုိင္မႈက ဒီေလာက္တင္ပဲလား
လူျဖစ္ခြင့္ခဏရတုန္းေလး
လူလုိသူလုိအသက္႐ွဴသြားပါဦး
ဟိတ္... ဒီမယ္...!!!
ေျမြေပြးတုိင္းအဆိပ္ရွိတဲ့အေၾကာင္း...
ဘယ္က်မ္းဂန္မွသြားဖတ္ေနစရာမလုိဘူး
အသက္လွလွ႐ွဴပါ...
အိပ္ေရးလွလွအိပ္ပါ...
မနာလုိစိတ္ကို ခပ္ထုတ္ႏုိင္သေလာက္ခပ္ထုတ္ပစ္ပါ
ပန္းပြင့္တုိင္းမေမႊးတဲ့အေၾကာင္း
ခင္ဗ်ားနဲ႔ေတြ႔မွပုိေသခ်ာသြားတယ္
စကားမ်ားမ်ားေျပာခ်င္ရင္ စာျပန္သင္လုိက္ဦး
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အရင္ဂ႐ုစုိက္
အၾကည့္ကုိ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္းထား
နင္းထားတဲ့ေျမႀကီးဟာ အားလံုးနဲ႔သက္ဆုိင္တယ္။


ထြန္းလင္းသစ္(ကန္႔ဘလူ)

Monday, August 9, 2010

စာမ်က္ႏွာ (၁၃)

Monday, August 09, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ျပင္ပက ရာသီဥတုကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
ညဥ္းေငြ႕မႈက လူေတြရ႕ဲ စိတ္ကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
ေတာက္ေလာက္မႈက ေဒါသကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
အမႈိက္ပံုက ျဖဴစင္တဲ့ ႏွလံုးသားကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
ညစ္ညမ္းမႈက ေလထုကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
မေကာင္းသတင္းက ငါ့ကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
အစာမေၾက ရင္ျပည့္ရင္ကယ္မႈေတြက
အသိဉာဏ္မဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတြကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
ဒီလုိနဲ႔ ေသမင္းဟာ ငါ့ၿခံစည္း႐ုိးကုိ ေက်ာ္၀င္လာခဲ့
ပ်က္အစဥ္ ျပင္ခဏထဲမွာ
နာမည္ပ်က္တာ မပါေလာက္ဘူး
မ်က္စိထဲ စူးေနတဲ့ ပါးေမြးကုိ
ဘာနဲ႔မွလည္း ႏႈတ္လုိ႔မရဘူး
နားလည္မႈအျပည့္နဲ႔ အၿမဲခြင့္လြတ္ေနမယ့္ ငါ့ကုိ
ခ်စ္သူက နားလည္ခြင့္လြတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး
အၿမဲ႐ႈံးေနတဲ့ ငါ့အတြက္ အ႐ႈံးထဲက ထပ္႐ႈံးရာမွာ
အခု႐ႈံးတာေလာက္ ထပ္႐ႈံးစရာလည္း မရွိေတာ့ဘူး

Friday, August 6, 2010

က်ားသားမုိးႀကိဳးကိစၥ

Friday, August 06, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
က်ားသားမုိးႀကိဳး ဒီေခါင္းစီးနဲ႔ကဗ်ာကုိ
ဘယ္သူေရးတာပါလိမ့္ ပုိင္စုိးေ၀၊ စုိင္း၀င္းျမင့္
ဟင့္အင္းက်ားသားမုိးႀကိဳးပဲ မမွတ္မိဘူး
မျပတ္သားဘူး၊ မဆံုးျဖတ္ဘူး၊ မသံုးသပ္ဘူး
ဒါေပမယ့္ ဒါက က်ားသားမုိးႀကိဳးကိစၥ
တခ်ိဳ႕နယ္ကေတာ့ ကိစၥဆုိရင္ လူေသတာပဲ
ေသလုိ႔ ေသတဲ့လူက ေျမႀကီးျဖစ္တာေပါ့
ရွင္က်န္တဲ့သူ ေရႊထီးမေဆာင္းတာေတာ့
ေဆာင္းတြင္း မဟုတ္လုိ႔ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့
ဒါက က်ားသားမုိးႀကိဳးကိစၥပဲ
က်ားသားမုိးႀကိဳးက ဒါမ်ိဳးသိခ်င္မွ သိမယ္
မသိမႈနယ္မွာ သိမႈသိပ္မႂကြယ္ေတာ့
ငါ့အရိပ္မွာ မေနရင္ ငါ့အဆိပ္နဲ႔ ေသေစခ်င္တယ္
ဒိတ္ေအာက္ရင္ အေမာေဖာက္တ့ဲစကားန႔ဲ
လက္ညိဳးေငါက္ေငါက္ထုိးခ်င္တယ္
၂၀၁၂ မွာ တကယ္ ကမာၻပ်က္မွာလား
ငါ ေစာ္ကားေမာ္ကားလုပ္ထားတာ ငါးခု ရွိတယ္
ႏွစ္ခုပဲ ခုထိ ငါ့ဆီျပန္ေရာက္ေသးတယ္
က်န္တဲ့သံုးခုေတာ့ တံုးခုသင့္ရင္ ခုရမယ္
ျဖစ္သူအေဟာင္း ငါ့အတြက္ ငါ၀မ္းသာေပမယ့္
ျပဳသူအသစ္ျဖစ္တဲ့ ဓားစာခံတခ်ိဳ႕အတြက္
ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲထဲက ဘုရားေလာင္းဆိတ္လုိ ငုိမိတယ္
အဂၤလိပ္ေဗဒင္အရ ၃၇ ဂဏန္းက်ၿပီး
ျမန္မာေဗဒင္အရ ထြန္းႂကြယ္အဆုံးမွာက်တဲ့ႏွစ္
ဒီေလာက္ပဲျဖစ္တာ ကံေကာင္းတယ္
ဆုေတာင္းမိတာ တစ္ခုရွိတယ္
က်န္တဲ့သံုးခုလည္း ၀ဋ္အျဖစ္သာ လာခဲ့ပါလုိ႔
၂၀၁၁ ၾသဂုတ္ ၃၁ ရက္ေနာက္ဆံုးထားၿပီး
၀ဋ္အျဖစ္လာခဲ့ၾကပါ၊ ျမန္ျမန္သာလာပါ
ဒါဟာ တကယ့္က်ားသားမုိးႀကိဳး။

Wednesday, July 28, 2010

က်ပ္မျပည့္တဲ့ကမာၻ

Wednesday, July 28, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
သူတည္းတစ္ေယာက္၊ ေကာင္းမႈေရာက္ဖုိ႔ဆုိတာ
သူတစ္ေယာက္က ဘယ္တစ္ေယာက္လဲ
ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ့ ေကာင္းမႈလဲ
မယားတစ္ေယာက္ ေကာင္းစားဖုိ႔ ေကာင္းမႈလား
တစ္ေယာက္သူမွာ၊ ပ်က္လင့္ကာသာ၊ ဓမၼတာဆုိတာ
ဘယ္တစ္ေယာက္က ပ်က္ေပးရမလဲ
ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္မိတဲ့သူက ပ်က္ေပးရမလား
ဘယ္သူ တရားပ်က္ပ်က္ ကုိယ္မပ်က္နဲ႔တဲ့လား
သူမ်ားပ်က္တဲ့တရားက ကုိယ့္ကုိလာဖ်က္တဲ့အခါ
မဆီမဆုိင္ ကုိယ္ကပ်က္ရတာေတြကို တရားခ်တဲ့စကားလား
ကုိယ့္အမွားေပၚမွာစုိးတာနဲ႔ သူမ်ားကုိ လုိက္မွားခုိင္းတဲ့သူေတြ
မ်ားသထက္ မ်ားလာတဲ့ ေဟာဒီကမာၻဟာ
တကယ္ေတာ့ က်ပ္သိပ္မျပည့္ဘူး
က်ပ္မျပည့္တဲ့ ေဟာဒီကမာၻက က်ပ္မျပည့္႐ံုပဲလားဆုိေတာ့
မူးလုိ႔ ႐ႉစရာ မူးေစ့ ပဲေစ့ေတာင္ မရွိဘူး
လိမ္သူနဲ႔ အလိမ္ခံသူၾကား
အမွန္တရားကုိ ေျပာမိတဲ့အမွားဟာ
ငါ့ကုိ သတ္တဲ့ ျမႇားေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ မထင္မိတာလည္း
ငါ့ရ႕ဲ မဟာအမွားေတာ္ပံု ျဖစ္ခဲ့ရတယ္တဲ့
ကုိယ့္လိပ္ျပာကုိယ္လံုေန႐ံုနဲ႔ မၿပီးေတာ့ဘူးဆိုရင္လည္း
ရတယ္ေလ၊ သက္ေသေတြ ငါ့လက္ထဲမွာ ခုထိ ရွိတုန္းပဲ
ငါက လူ႔ဘ၀ေတြကုိ ၾကည့္ခဲ့တယ္
ေရွးဘ၀ ေနာက္ဘ၀ေတြ လူ႔သက္တမ္းေတြကုိ ၾကည့္ခဲ့တယ္
႐ုပ္နာမ္ ျဖစ္ပ်က္ဓာတ္ေတြကုိ ၾကည့္ခဲ့တယ္
ကံအရာကုိ ငါနားမလည္ဘူးလုိ႔ ႀကိတ္မွိတ္ခဲ့တယ္
“မင္းသိပ္အ,တာပဲ”ဆုိရင္လည္း ၿပံဳးျပခဲ့တယ္
ခုေတာ့ ညႀကီးမင္းႀကီး မီးအိမ္ကုိင္လာတဲ့
မ်က္မျမင္ဒုကၡိတကုိ သူတုိ႔ ၀င္၀င္တုိက္ၿပီး
သူတုိ႔ပဲ နာမည္ဖ်က္သြားတာ ၾကားရဖန္မ်ားလာေတာ့
“ဓားတရား” ကုိ ေဟာၾကားခ်င္လာတယ္
ပ်က္သြားတာ ႐ုပ္လား နာမ္လား စဥ္းစားေတာ့
ပရမတ္မဟုတ္တဲ့ ပညတ္တရားေတြေၾကာင့္
ေဒါသေတြ ပြားမိတဲ့ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း
အႀကိမ္ႀကိမ္ သနားေနမိျပန္ေတာ့တယ္။

Tuesday, June 22, 2010

ပစၥဳပၸန္ဟာ ထြက္ေျပးသြားတဲ့ခ်စ္သူ

Tuesday, June 22, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ကုသုိလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာ

ဒါက တစ္ေန႔ တစ္ခုခုရေအာင္ယူရမယ့္ အရာသုံးခု

ဒါန=ကုိယ့္အတြက္ စားစရာေတာင္မရွိ

သီလ= ေလာေလာဆယ္ အရက္မူး

ဘာ၀နာ = ကုသုိလ္တစ္ခါမွ မျပဳဖူး

ထုိ႔ေၾကာင့္ ကုသုိလ္မရႏုိင္ ပယ္။

ပညာ = သင္တန္းေၾကးမရွိ

ဥစၥာ = အရင္းအႏွီးမရွိ

ထုိ႔ေၾကာင့္ ပညာႏွင့္ ဥစၥာကုိလည္းပယ္

ပယ္ရလြန္းလုိ႔ ကုိယ္က အပါယ္ဘံုသား

လူလား ႏြားလား အိပ္စားကာမတူ

တူေပမယ့္ ေပမရွိ သံမရွိ

မရွိတာလည္း ရွိမရွိ မေသခ်ာ

ေသခ်ာေအာင္ သံသယကုိ ဖယ္လုိက္ေတာ့

အဖယ္ခံလုိက္ရတဲ့ သံသယေတြက

သူ င့ါသတ္မလား၊ ငါ သူ႔သတ္မလား

ေဘးဘယေတြနီးလာၿပီလုိ႔ခံစား

ဘာမွ မျဖစ္သလုိ ဟန္ထား

ကမာၻ႕ဖလားေဘာလံုးပြဲၾကည့္

ၾကည့္ရင္း

ဒီတစ္သက္ ဒီတစ္ကုိယ္

ကုိယ့္အသင္းကုိယ္ ျပန္အားေပးရပါဦးမလား။

Thursday, June 17, 2010

တေစ့တေစာင္း

Thursday, June 17, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ငါေရာက္ေနတဲ့ေနရာဆုိတာ မရွိဘူး

ငါသြားမယ့္ေနရာဆုိတာ မရွိဘူး

ေလာကဓံက ရွစ္ပါးဆုိရင္

ငါ့အတြက္ ရွစ္ပါးလံုး `ဒုကၡ´ ပဲ

အခ်ိန္ဟာအေရးႀကီးတယ္၊ အဖုိးတန္ပဲ၊ ေရႊပဲ

ဒီစကားကုိ ငါေျပာခြင့္ရရင္

ကမၻာႀကီးအခု မီးထေလာင္မယ္

ဘာျဖစ္ခ်င္လဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္

ငါ့မွာအေျဖရွိခဲ့ရင္

အခု တတိယကမၻာစစ္ထျဖစ္မယ္

ဒီတုိင္းသာဆုိရင္

အာ႐ံုေျခာက္ပါးမွာ စိတ္ေတြ အနာျဖစ္ၿပီး

အေတာမသတ္ငါ႐ူးေတာ့မယ္

ပူလြန္းလုိ႔ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔မထိေအာင္ေသာက္ရတဲ့

အရက္ေတြ အစာမရွိတဲ့အူကုိ ဘယ္ေလာက္ေလာင္ေစမလဲ

ေျပာေနက်စကားနဲ႔ အူကုိ ေျပာလုိက္တယ္

`ျမန္ျမန္ေသလည္း ေအးတာပဲ

`မင္းကုိ ထမင္းမွ ၀ေအာင္ မေကၽြးႏုိင္တာ´

မေသ႐ံုတမယ္ ငါ့ကို ထမင္းေကၽြးထားတဲ့ၿမိဳ႕

ေက်ာခ်စရာကုိ အၿမဲဖြက္ထားတယ္

ကုိယ့္ကုိကုိယ္ေလးစားစရာမရွိတဲ့ လူအႏၶအတြက္

တာ၀န္ေက်ပြန္တတ္တဲ့ ကံကေပးအပ္ခဲ့တာကုိ

ဘယ္မ်က္လံုးနဲ႔ ငုိၿပီးတုိင္တည္တုိင္တည္

တမာပင္ေအာက္က ၾကက္ဟင္းခါး

ဘယ္ေတာ့မွ ခ်ိဳမွာ မဟုတ္သလုိ။

တစ္စကၠန္႔

Thursday, June 17, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်


ဘာမွဖီးလိမ္းျပင္ဆင္မထားတဲ့

ရြက္ၾကမ္းေရႀကိဳအပ်ိဳစင္ညတစ္ခုမွာ
ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တိုက္ခန္းတစ္ခုထဲက
ျပတင္းေပါက္ေလးမွာ ေမးေထာက္ၿပီး
ေငးေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျမင္ကြင္းတည့္တည့္
မ်က္ခြံကို သာမန္ေလး ပင့္တင္လိုက္ခ်ိန္
မထင္မရွား ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ ခိုးေႂကြတယ္
ခ်က္ခ်င္း
ခ်က္ခ်င္းထက္ျမန္တဲ့ ခ်က္ခ်င္း
အဲဒီထက္ပိုျမန္တဲ့ ခ်က္ခ်င္း
ၾကယ္တစ္ပြင့္ ေႂကြခ်ိန္အတြင္း
ရစရာေတြမရႏိုင္တဲ့ ဘ၀
ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ဘ၀
မသင္ယူလို႔ မတတ္ေျမာက္ခဲ့တာ မဟုတ္
အေျခခံသေဘာတရားကိုေတာင္နားမလည္ႏိုင္တဲ့ဘ၀
မေက်နပ္တာေတြကို ရယ္ျပေပးေနရတဲ့ ဘ၀
မရွိဖူးတဲ့ ခ်စ္သူ အထားခံခဲ့ရသလို ညရဲ႕
လြမ္းခ်င္တာကို မလြမ္းရတဲ့ ဘ၀ထဲက
ေဖာင္ဖ်က္ရေအာင္လည္း ကမ္းမကပ္ႏိုင္
တိုက္ပဲြဆိုျပန္ေတာ့လည္း ဘာအတြက္မွန္း
ဘယ္သူ႔အတြက္မွန္း ဘာေၾကာင့္မွန္း
လမ္းေတြရွိေပမယ့္ သြားလို႔မရ
အခ်ိန္က လံု႔လစိုက္ လံုံ႔လစိုက္
အခ်ိန္က အေရးႀကီး အေရးႀကီး
အျမင့္က တြန္းခ်မယ္ တြန္းခ်မယ္
အနိမ့္က ဆဲြခ်မယ္ ဆဲြခ်မယ္နဲ႔
ရပ္ထားတဲ့ ေျခတစ္ဖ၀ါးစာမွာ
ဟန္ခ်က္က ဘ၀ကို ညိႇမေပးႏိုင္ဘူး
ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေတြညေတြက
ေရမရတဲ့ ေတာင္စဥ္
ေရခမ္းေျခာက္တဲ့ အင္းအိုင္
အခ်စ္၊ ေအာင္ျမင္မႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ
ၾကားဖူးနား၀ ပံုတိုပတ္စ
မတိုက္ခိုက္ပဲ သိမ္းပိုက္ခြင့္ ရတာကလည္း
၀မ္းနည္းမႈ၊ အားငယ္မႈ၊ အထီးက်န္ဆန္မႈ
ရသင့္တာေလးကို ရွာခဲ့လည္း မရ
ျဖစ္သင့္တာေလးကို လုပ္ခဲ့လည္း မျဖစ္
ဒါကပဲ အနိစၥလား
ဒါကပဲ ဒုကၡလား
ဒါကပဲ အနတၱလား
ဘ၀ေပးကုသိုလ္ အျဖစ္ ယူလိုက္မယ္
တရားေဒသနာအျဖစ္မွတ္လိုက္တယ္
ခ်က္ခ်င္း
ေကာင္မေလး ျပတင္းေပါက္က ခြါခဲ့တယ္။



ခ်စ္စြာေသာ ညီမေလးငယ္နန္႔စႏၵာထြန္းသို႔ အမွတ္တရ ေရးေပးပါတယ္

Sunday, June 6, 2010

စေနေန႔ညေန ေျခာက္နာရီ

Sunday, June 06, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်

ဘယ္ကမွန္း မသိတဲ့လူေတြနဲ႔
ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့လမ္းဆီကေန
အၿပံဳးေတြ ကုိယ္စီယူလာၿပီး
ၾကည္ႏူးမႈေတြ စီရရီကုိ
စေနေန႔ညေန ေျခာက္နာရီမွာ ဖ်န္းပက္လုိက္တယ္
ဘယ္ေတာ့မွ ညိဳးႏြမ္းမသြားဘူး။

ဘယ္ေတာ့မွ မကုန္ဆံုးႏုိင္တ့ဲ ကုသုိလ္ကုိ
ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ႏုိင္တဲ့ ညီၫြတ္မႈေတြနဲ႔
ေမာင္ရင္း ႏွမရင္းလုိ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု
ခင္မင္မႈကုိ သံမဏိလုိခ်ိတ္ဆက္ ဆက္ရင္း
တံမ်က္စည္းကုိ တစ္ခ်က္ခ်င္းခတ္တယ္။

ရင္ျပင္ေတာ္တစ္ခုလံုး သန္႔ရွင္းသြားသလုိ
သူငယ္ခ်င္းေတြရ႕ဲ ရင္ေတြ သန္႔ရွင္း
ညေနခင္းတစ္ခုလံုး ပီတိေတြ လင္းျဖာတယ္
အကုသုိလ္ေတြလည္း ကင္းကြာတယ္။

`စေနေန႔ ညေနကုိ ေမွ်ာ္ရတာ အေမာပဲ´
သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒီလုိ ေျပာျဖစ္တယ္
ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရတဲ့ညေနေတြ
ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာလုိ႔ၿပီးမွာမဟုတ္တဲ့ ညေနေတြ
လူ နတ္ခ်စ္တဲ့ ညေနေတြ
သံသရာကုိ တုိေတာင္းေစခဲ့တယ္။

ဓာတ္ပံုမ်ားကုိ ဤေနရာ တြင္တင္ထားပါသည္

Monday, May 24, 2010

ငါ တစ္ေကာင္ကုိ မွ်ားၾကည့္ျခင္း

Monday, May 24, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်








ငါးမွ်ားခ်ိတ္ တလႈပ္လႈပ္ တခါခါ ျဖစ္လာေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္ မေကာင္းေၾကာင္းကုိ အားနဲ႔ အင္နဲ႔
အေပၚကုိ မရမက ဆြဲတင္လုိက္တယ္
ဒီေနရာက ကုိယ္ရည္ေသြး တီးလံုးေတြ တီးတဲ့ ေနရာလား
ဒီစာမ်က္ႏွာက ကုိယ့္ဂုဏ္ကုိယ္ေဖာ္ မသူေတာ္လား
အမဲ႐ုိးကုိ ကုိက္ၿပီးေအာ္တဲ့ အသံက
အေ၀းကုိ ေရာက္ႏုိင္မယ္လုိ႔ ထင္လား
တိရစၧာန္ေတာင္မွ ကုိယ့္စည္းနဲ႔ ကုိယ္ေနတာ သိလား
သင္တုိ႔က လူႀကီးလူေကာင္းဆန္တဲ့ လူယုတ္မာလား
ဘ၀ဆုိတာ ေရပြက္ပမာ ဆုိတဲ့ စကားထဲက
ခင္ဗ်ားတုိ႔ လုိခ်င္တာ ေငြေၾကးလား ဂုဏ္လား
ပင္လယ္ႀကီးေလာက္ ႀကီးက်ယ္ခ်င္သလား
ေကာင္ကင္ႀကီးေလာက္ ခမ္းနားၾကည့္ခ်င္သလား
ဘဂၢဒက္မွာ အခုထကြဲမယ့္ ဗံုးဟာ ခင္ဗ်ားတုိ႔လား
ကုိယ့္မ်က္လံုးနဲ႔ ငုိတာ အားမရေသးဘူးလား
အႏုိင္ရလုိမႈမွာ ဂုဏ္မရွိဘူးဆုိတာေကာ သိလား
စိတ္ေကာင္းရွိဖုိ႔က ပထမဆုိတာ ၾကားဖူးလား
ဒီတစ္ခါ တံလွ်ပ္ထဲ
ငါးမွ်ားခ်ိတ္တံ ထပ္မပစ္ခ်မိဖုိ႔ေတာ့ လုိလိမ့္မယ္။

Sunday, May 16, 2010

.......................................

Sunday, May 16, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အို .. အမိငဲ့
နင္ဟာ ငါ့ အာရံုအလင္းကို ညႇိထြန္းသူ
ငါ့ ကႏၱာရအပူကို မွ်ယူၿငႇိမ္းသတ္လို႔
ငါ့ အိပ္မက္ေတြကို ပင္လယ္ဆီေဆာင္က်ဥ္းတဲ့
တစ္စင္းတည္းေသာျမစ္...။

အို .. အမိငဲ့
ထာ၀ရသစ္လြင္ေသာ ျမတ္ႏိုးျခင္းတရားမွာ
အရာရာတိုင္းကို တို႔အတူ ပ်ိဳးစိုက္ခဲ့
မုိး မလိုက္ရင္လည္း ေနပါေစကြယ္
ဒီအခ်စ္ေတြနဲ႔ပဲ
ေတာလံုးညြတ္ေအာင္ စိမ္းလန္းၾကမယ္...။

အို .. အမိငဲ့
ဘုရားသခင္ ဆိုသူရယ္
တားျမစ္ထားေသာ သစ္သီးရယ္နဲ႔
ေျမြတစ္ေကာင္ရယ္.. နင္ ရယ္
ကမၻာဦးကတည္းက
မ်ဳိးနဲ႔ရိုးနဲ႔ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ ငါ ရယ္
အဲဒီဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲမွာေပါ့...။

ငါ့ နံရိုးေလးျဖစ္လို႔
ငါ့ အေရျပားျဖတ္ အသားျဖတ္
ငါ့ အေသြးနဲ႔ အေၾကာမႊာေတြကိုျဖတ္
အရိုးထိ ဆတ္ဆတ္တုန္ေအာင္ ႏွင္းအပ္ခဲ့ရၿပီးေသာေနာက္...
ငါ့အား ဖန္ဆင္းသူကို ဆန္႔က်င္လို႔
အဆိပ္သီးဆိုတာကို ၀ံ့၀့ံရဲရဲ ဆြတ္ယူစားသံုးလို႔
ရြံရွာဖြယ္ ေသြးေဆာင္ဖ်ားေယာင္းျခင္းကို လက္ခံသိမ္းဆည္းလို႔
နင့္ ႏႈတ္ခမ္းေလး အတိမ္းအဖြဲ႕ေလာက္မွာပဲ
ယိမ္းကာ ႏြဲ႕ကာ ကခုန္ရဲခဲ့ေသာေနာက္...

အုိ .. အမိငဲ့
နင့္ လိုအင္ေလးအတြက္နဲ႔
ထာ၀ရအသက္ကို ငါ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရ
မစင္ၾကယ္ျခင္းဆီ ငါ ခုန္ဆင္းခဲ့ရ
ေျမၾကီးသို႔ က်ိန္စာမွာ ငါ နာေပ်ာ္တတ္ခဲ့ရ
ငါ့သား ငါ့ေျမး ငါ့ေသြး ငါ့ အသက္
ငါ့ အဆက္ဆက္ကို ကၽြန္ဇာတ္သြင္းခဲ့ရ
ငါတို႔ရဲ႕ ဧဒင္က စခဲ့တယ္ အမိငယ္...။

အို .. အမိ္ငဲ့
ေကာင္းကင္ ေျမၾကီး ဟင္းလင္းပြင့္ေတာ့မွ
ကိုယ့္အႏူးညံ့ဆံုးဆီ ကိုယ္တိုင္ထုိးစိုက္ခဲ့မိေသာ
က်မ္းစာလာ သံငုတ္ဟာ ျပဳတ္မတဲ့
ငါ့သံငုတ္ကိုေတာ့ နင္ပဲ ျဖဳတ္ႏိုင္မယ္ အမိငယ္..
ငါ့ စီရင္ျခင္းေန႔မွာေတာ့
ငါ့ ေရွ႕က ေက်ာက္သားပလႅင္ေပၚမွာ နင့္ကိုပဲ ေတြ႕ခ်င္ရဲ႕အမိငယ္...။

အို .. အမိငဲ့
နင္သဲ့ယူၿပီးစီးေသာ ငါ့ဘ၀အလံုးမွာ
ငါ့ရႈံးနိမ့္ျခင္းေတြက တိမ္ပုခက္ေတြလို အေရာင္တလက္လက္စံုလင္ၿပီး
ေနာက္ဆံုးစားပြဲက စပ်စ္ရည္ထက္ကို ပိုမုိခ်ိဳၿမိန္လိမ့္မယ္
ဒီလိုပဲ ငါယံုၾကည္ရဲခဲ့ပါရဲ႕...။

အို .. အမိငဲ့
အဆံုးအစမဲ့ အထက္အဇဋာမွာ
ငါဟာ ခ်စ္ျခင္းတရားကို ၾကယ္ေတြလို ခ်ိတ္ဆြဲထားရဲ႕
နင့္ လိုဘျပည့္ေအာင္ ခူးဆြတ္လွည့္ပါကြဲ႕။
ဘ၀ ဟာ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းဆိုခဲ့ရင္လည္း
နင့္ၾကိဳးတစ္စကို ငါ့ ၾကိဳးတစ္စနဲ႔ ယွက္ငင္ေတာ့
သံုးလြန္းတင္တဲ့ သံေယာဇဥ္
သံသရာျပင္ထိေအာင္သာ ခ်ည္ေႏွာင္ပါေတာ့ အမိငယ္...။

အို .. အမိငဲ့
ငါ့အတြက္မေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ
ဘယ္သမုဒၵရာမွာမွ မနစ္ျမဳပ္ႏိုင္ေသာ
ႏ်ဴကလီးယားစြမ္းအင္သံုး အခုိင္ခံ့ဆံုးေလွသေဘၤာျဖစ္တယ္
ငါ ယံုၾကည္အပ္ေသာအရာတိုင္းကို ယံုၾကည္တတ္ဖို႔အတြက္
ငါ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို အသက္သြင္းေပးေသာ အရာျဖစ္တယ္
ငါ့ တည္ရွိျခင္းကို အသိအမွတ္ျပဳေပးတဲ့
ပန္းႏုေရာင္ ေမြးစာရင္းစာရြက္ေလးလည္း ျဖစ္တယ္
ငါ ေသာက္ခ်ိဳးလိုက္တိုင္း ပ်ဳိျမစ္ျခင္းကို ေပးတဲ့
ျပာလဲ့လဲ့ နတ္ေရကန္တစ္စင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္...။

အို .. အမိငဲ့
တည္ၿပီးခဲ့ေလေသာ ပႏၷက္
ေလာင္းခ်ၿပီးခဲ့ေလေသာ ေရစက္
ဘယ္လိုအေျခအေနဖ်က္ဖ်က္ ေသြမပ်က္ဘူး။
ေလလွဳိင္းထဲက
နင့္ အသံေလး ၾကားရံုနဲ႔ ရူးတတ္ဖို႔
ငါ့ရင္ဘတ္ကို ငါ တူးေဖာ္ယက္ဆြခဲ့
နင္သိရဲ႕လား..
အဲဒါက တအားနာတယ္...။

အုိ ..အမိငဲ့
နာက်င္ျခင္းေတြနဲ႔ ယမန္ေန႔ကို
လုိလုိခ်င္ခ်င္ လြမ္းတတ္ေနတုန္းမွာ
နာက်ည္းျခင္းမ်ားနဲ႔ ဒီကေန႔က ဆိုက္ဆိုၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္ရွိလာ
မနက္ျဖန္မွာေရာ ငါ့ အနာ ေတြက
အေဖးအသားတက္ က်က္ေလမလား..?
နင့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးနဲ႔ပဲ ငါ့အသက္ကိုခ်ိတ္ဆက္ထား
နင္ ထားမသြားခင္ ငါအရင္ေသႏိုင္တယ္ ဆိုတာ နင္ သိရဲ႕လား..?
အား!!!!!! နာလိုက္တာဟာ...။

အုိ .. အမိငဲ့
နင့္ ယဲ့ယဲ့ေလး အၿပဳံးမွာ
ငါ့ ရင္ဘတ္က ပန္းေတြ တအံုးအံုးေၾကြတတ္တာ
ဒါ ငါေတြ႕ရွိေသာ ဆြဲငင္ျခင္းနိယာမအသစ္ပဲ..
ငါ့ ပတ္လမ္းတိုင္းရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ဗဟိုခ်က္ဟာ နင္ပဲ..
ငါ့ကို စုပ္ယူမယ့္ တြင္းနက္ လွတပတေလးဟာလည္း
နင့္ မ်က္၀န္းနက္ကေလးပဲ...
ကဲ...
သိမ္းလွည့္ဆည္းလွည့္
ေဟာဒီကေလကေခ် ဘ၀အလံုးဟာ
နင့္ ေျခရင္းတည့္တည့္မွာ
သံသရာထိ ရံုးအားမဲ့ေနၿပီပဲ အမိငယ္ရယ္...။ ။




မုိးေကခမ္းကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကဗ်ာစပ္ေပးပါဆုိေတာ့ သူစပ္ေပးလုိက္တဲ့ ကဗ်ာပါ။

Saturday, May 1, 2010

မုိးေျမမဆံုး လြမ္း

Saturday, May 01, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
မွားယြင္းေနတဲ့ ေန႔နာရီဟာ
ေသာက္ေနက် ပံုမွန္ဆိမ့္ဆိမ့္တစ္ခြက္
ဘယ္ပညာနဲ႔ ထြင္းထု အဆံုးသတ္သတ္
ေဟာဒီ ပန္းပု႐ုပ္ဟာ တျဖည္းျဖည္းဘီလူး
ဘဏ္ကုိ ဓားျပတုိက္ရင္ ေထာင္ဒဏ္
ဘ၀ကုိ ဓားျပတုိက္ရင္ တံေတြးခြက္ဒဏ္
စူးခနဲ ပုိပုိေအာင့္လာတဲ့ ႏွလံုးကုိ
ဘယ္နတ္ေဒ၀ါလက္နဲ႔မွ ဖံုးအုပ္ကုသလုိ႔မရ
ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ မ်က္ေမွာင္မုိးသည္းၾကား
မ်က္မုန္းက်ိဳး မုိးမုန္တုိင္းတုိက္ခတ္မလား
နံရံကုိ ထုိးလုိ႔နာတဲ့ လက္သီးနဲ႔
ဘ၀ကုိ ေခ်ာက္ထဲ တြန္းခ်ေပးႏုိင္မလား
မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ ေန႔ရက္ကေန
တကယ္ခ်စ္ရဲ႕လား ေမးခြန္းမွာ ေခြေခါက္လဲက်
အားလံုးကုိ ငုိျပဖုိ႔ ရယ္ျပဖုိ႔ ေနျပဖုိ႔ဆုိ
ကုိယ္က အုိးမဲ့ အိမ္မဲ့ ေနထုိင္ဖုိ႔မဲ့ ဗလာ
ပင္လယ္ျပင္မွာ ကုိယ့္ခဏခဏ သေဘၤာေမွာက္တယ္
အရမ္းခ်စ္တယ္ ဆုိတဲ့ ေကာက္႐ုိးတစ္မွ်င္သာ မရွိရင္
ကုိယ္ဟာ တုိက္ပိတ္ခံထားရတဲ့ အက်ဥ္းသား။

Friday, April 30, 2010

ငါ့ရဲ႕ အေ၀းက အနီးဆုံးေကာင္းကင္

Friday, April 30, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အေ၀းကုိ လွမ္းေငးၾကည့္လုိက္တယ္
ေျမႀကီးနဲ႔ေကာင္းကင္
တပူးတြဲတြဲစကားေျပာၾကရဲ႕
ပင္လယ္ဟာေကာင္းကင္ေၾကာင့္ျပာတယ္
ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေကာင္မေလး
မင္းကုိခ်စ္လုိ႔ ဒီစကားကုိငါေျပာတယ္
အေ၀းကေန နီးစပ္ေနၾကတဲ့ရင္ဘတ္ႏွစ္ခု
အလြမ္းေငြ႕ေတြနဲ႔၀ုိင္းပတ္ကာရံထားတယ္
ေမ့ေမ့ေမာေမာနဲ႔ ေပ်ာ္ေနခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး
ရင္ဘတ္ကုိဆုတ္ၿဖဲၿပီးၿပံဳးရိပ္သန္းျပေနရတာ
ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား အမွန္တရားေတြျဖတ္ျဖတ္ေျပးတုိင္း
ငါ့ကုိယ္ငါ ေပ်ာက္ဆံုးပစ္လုိက္ခ်င္တယ္
မင္းရဲ႕ငုိသံေတြၾကားမွာ
ၿပိဳဆင္းက်ခဲ့ရတဲ့ငါ့ရဲ႕မ်က္ရည္ေငြ႕ေတြ
ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ပဲထုိင္ေငးေနလုိက္ရတယ္
ေလာဘတႀကီးပုိင္ဆုိင္ခ်င္ခဲ့ပါရဲ႕
လမင္းမသာတဲ့ညဥ့္နက္နက္မနက္ဖန္ေတြ
ေကာင္းကင္ေရာင္ေပ်ာက္သြားတဲ့ပင္လယ္လုိ
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိျပာလြင္ဖုိ႔မျဖစ္ႏုိင္တဲ့အျဖစ္မွာ
ငါေလ....
``မင္း ကုိ သိပ္ ခ်စ္ တာ ပဲ´´
အေ၀းကပဲႀကိဳးညွိေနရတယ္။


ထြန္းလင္းသစ္ကုိ ကဗ်ာစပ္ေပးပါလုိ႔ေျပာေတာ့ သူက အမွန္အတုိင္း စပ္ေပးသြားတယ္။

Wednesday, April 21, 2010

အလြမ္းနင့္နင့္..နဲ႔... အဆင့္အဆင့္ အျမင့္အျမင့္ကေန.. တရင့္ရင့္.. ေႂကြ

Wednesday, April 21, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
(၁)

အလြမ္းေတြကို
အလြမ္းအတိုင္း ထားရွိရင္း
ဆူလြယ္နပ္လြယ္ ပန္႔ခ္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုပဲ ညဥ္းေနမိ

အိုကြယ္..
ခ်စ္သူ႕ မ်က္၀န္းကေလးကို သတိတရနဲ႔
ခ်စ္သူ႕ ရင္ညြန္႔ထက္က ေလာ့ကတ္သီးေလးရယ္
ခ်စ္သူ႔ လက္ေကာက္၀တ္က နတ္ဘုရားဆင္းတုရယ္ကိုပဲ
သဲႀကီးမဲႀကီး နာလိုခံခက္ျဖစ္ေနရ
အႏိႈင္းအဆ ဟာ ဒီေလာက္ေလးပါပဲ ခ်စ္သူ...



(၂)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
ပူတယ္...
ေဟာဒီ မႏၱေလးဟာ ပူတယ္..
ကိုယ့္ ရင္ထဲမွာလည္း ပူေနတယ္..
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ ေရွ႕ခရီးဟာလည္း မီးလိုပဲ ပူေနမတဲ့လား..?
ကိုယ္ မထိကိုင္ဖူးေသးတဲ့ ခ်စ္သူလက္ဖ၀ါးေလးထဲမွာ
ကိုယ့္ ဘ၀ရဲ႕ အရာရာကို ဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး
ေအးၿငိမ္းေသာခရီးဆီ နင္ ထြက္ခြာသြားသင့္ၿပီပဲ ခ်စ္သူေလးရယ္...

“ထားခဲ့ေတာ့ပါ
ရင္မွာ နာလည္း
ကိုယ့္ အသဲကို
ကြဲဖို႔ အသင့္
ခင္းဆင့္မယ္...” တဲ့
အလ်ားလိုက္ ျဖန္႔ခင္းေပးထားေသာ သံေယာဇဥ္မွာ
အသာအယာပဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားလိုက္ပါကြယ္
ခ်စ္သူ႔ ဖ၀ါးႏုႏုနယ္နယ္ အႏၲရာယ္ကင္းေစရၿခိမ့္မယ္...



(၃)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
တစ္ေယာက္ဆီတစ္ေယာက္က
ေရာက္ရွိခ်င္ရက္နဲ႔ ေ၀းေနရျခင္းဟာ
ကိုယ္လိုေကာင္အတြက္ ပိုၿပီး “နာ” ရတယ္
ကိုယ္လုိလူအတြက္ အိပ္မက္ထဲထိ “ေသ” ရတယ္
ကိုယ္လို ႏွလံုးသားအတြက္ ဗဟိုခ်က္ဆီ ကြက္တိ “ထိ” ပါတယ္..

“ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ဆုိတာ ဆိုတာ
ဘ၀နဲ႔အခ်စ္မွာ ဥပေစၦဒကကံနဲ႔ နတ္ျဖစ္သြားတဲ့ သတၱ၀ါ” ... တဲ့
ဒါဟာ တကယ္ပဲ ခ်စ္သူေလး
အလြမ္းအေဆြးေတြ ရာႏႈန္းမ်ားမ်ားနဲ႔
ကိုယ့္ ဘ၀ေပၚ ၀ဲ၀ဲက်လာတဲ့ ဓားခ်က္တိုင္းမွာ
ကိုယ့္ ခံႏိုင္ရည္ဟာ ထိုင္းမႈိင္းလာခဲ့ရ...

ခ်စ္သူေပးအပ္သမွ် ခ်ိဳၿမိန္ျခင္းေတြနဲ႔တင္
ကိုယ့္ရင္ဘတ္ရဲ႕ ကိုလက္စထေရာ အခ်ိဳးအစားကလည္း
မတန္တဆပဲ မ်ား မ်ား လာခဲ့ရ...

ခ်စ္သူေရ..
၀င္သက္ေလ ထြက္သက္ေလ အထိအခတ္တိုင္းမွာ
ခ်စ္သူ႔ ေခၚသံေလးဟာ ၿငိလာကပ္ပါ
အဲဒီလို အခါမ်ားမွာ အသက္ရွဴၾကပ္လာ
အလြမ္းဆိုတာ..
အယ္လ္ကိုေဟာ ဆခ်ိဳးမ်ားမ်ားနဲ႔ ဒရာဘယ္လ္ ဘီယာ
ကိုယ္ ယစ္မူးတတ္ခဲ့တာလည္း ၾကာၿပီပဲကြယ္...



(၄)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
ကိုယ္ေလ တိတ္တိတ္ေလး
အေတြးထဲမွာ ခိုးခိုးၿပီး စိတ္ကူးယဥ္

“ ခ်စ္သူ သတိမထားမိလိုက္ပဲ
ခ်စ္သူ႔ ဆံႏြယ္ဖ်ားကေန ေျခဖ၀ါးေလးဆီအေရာက္
ေတာက္ေလွ်ာက္စီးဆင္းခြင့္ရေသာ ေရစက္မႈန္ကေလး ျဖစ္ခ်င္..”

“ခ်စ္သူ႔ လြတ္လပ္ျခင္းေတြအတြက္ ခ်စ္သူ အႏွံ႔အျပားဆီ ထိကပ္ခြင့္ရတဲ့
ညဥ့္လႊာရံု အ၀တ္အထည္ပါးပါးေလး ကိုယ္ ျဖစ္ခ်င္..”

ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း..
“ခ်စ္သူ နံနက္တိုင္းလိုလို စားျဖစ္တဲ့ ၾကာဇံေၾကာ္ထဲက
ဆတ္ေတာက္ ဆတ္ေတာက္ နင္ ၀ါးမိတဲ့ မုန္လာဥနီဖတ္ေလး ျဖစ္ခ်င္..”

“ခ်စ္သူ ေခ်ာ့သိပ္လိုက္ရင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားမယ့္
ငိုသံက်ယ္က်ယ္ ကေလးေလး ကိုယ္ ျဖစ္ခ်င္..”

ဒီလိုပဲ တိတ္တိတ္ေလး ခိုးခိုးၿပီး စိတ္ကူးယဥ္
ခ်စ္သူ... မသိဘူး...


(၅)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕
ဥပေဒမဲ့ အျပာႏုေရာင္ခ်စ္ျခင္းတရားခြင္မွာ
ကိုယ္ဟာ ခ်စ္သူကို စီရင္ပိုင္ခြင့္ေပးထားသလို
ခ်စ္သူကေလးကလညး္ ကိုယ့္ကိုပဲ စီရင္ခ်က္ခ်ေစခ်င္တယ္ ဆိုတာ
ကိုယ္နားမလည္ေသာ ဘာသာစကားကို နားေထာင္ရင္း ကိုယ္ နားလည္လာ..

ကိုယ္တို႔ တစ္ဦးစီအတြက္ တစ္ဦးက
၀င္ရလြယ္ၿပီး ထြက္ရခက္တဲ့ ၀ကၤပါ တဲ့လား..?
ကိုယ္တို႔ လွလွပပေလး မွားခဲ့ၾကၿပီ ထင္ပါရဲ႕ကြယ္...



(၆)

“လူျဖစ္လာတာက ပထမအမွား
လူလိုခံစားတတ္တာက ဒုတိယအမွား..” တဲ့
ဒီလိုဆို...
တတိယအမွားဟာ ကိုယ့္ မွန္ကန္ျခင္းတရားပဲေပါ့
နင့္ ႏွလံုးသားမွာ ျဖစ္တည္တယ္ေလ...

ခ်စ္သူေရ..
ေျခခင္းလက္ခင္း သာ သာ ၊ မသာ သာ
အလြမ္းတစ္ခုက အလြမ္းတစ္ခုကို ဆာေလာင္လို႔
ကုန္းေျမတစ္ျပင္က ဟိုဘက္ကုန္းေျမတစ္ျပင္ကို ဆာေလာင္လို႔
ဆာေလာင္ျခင္းအထပ္ထပ္က ကိုယ့္ ရင္ဘတ္တည့္တည့္ကို ဆာေလာင္လို႔
ည ည မ်ားဆို ေယာင္ ေယာင္ၿပီး စမ္းၾကည့္မိ
ခ်စ္သူကေလး ရွိမွ မေနပဲကို...

အေ၀းမွာ..
ေလျပည္လာရာအရပ္ဆီ ဆန္႔ထုတ္ထားတဲ့ ကိုယ့္ လက္ဖ၀ါး
ခ်စ္သူ ခံစားတတ္ရင္ နာက်င္ရပေစ ကိုယ္ေက်နပ္ႏိုင္ရဲ႕
ဘာကို ေပးဆပ္ရမလဲ..?
ဘယ္ေလာက္အထိ ေပးအပ္ရမလဲ..?
ဘယ္အေျခအေနေရာက္ေအာင္ ကိုယ့္ကို သယ္ေဆာင္သြားမွာလဲ..?
ဒီလိုေႏြေတြပဲ ကိုယ့္ဆီတဖြဲဖြဲရြာသြန္းလို႔
ကုိယ့္အရိပ္မွာ ခ်စ္သူ စိတ္ေတြပဲ အခါခါ ထြန္းကားတယ္...



(၇)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ
အရာရာဟာ ျမင့္ျမတ္သြားစတမ္း ဆိုရင္လည္း
ကိုယ့္ဘ၀ထဲက ၾကက္ေျခခက္မ်ားစြားကို
သူရဲေကာင္းတံဆိပ္လိုပဲ ၀ံ့၀ံ့ၾကြားၾကြား ကိုယ္ ခံယူလိုက္ခ်င္ရဲ႕..
တစ္ေန႔ ထိမွန္လာမယ့္ ကံတရား က်ည္ဆန္မွာပဲ
သံသရာတစ္ျပင္လံုး အုံးအံုးျမည္ေအာင္ ကြဲပ်က္လိုက္ခ်င္ရဲ႕..
ျမတ္ႏိုးျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ တြန္းဖြင့္ခဲ့မိေသာ ပန္းႏုေရာင္တံခါးခ်ပ္ကို
ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ပဲ ဂ်က္ခ်ထားလိုက္ခ်င္ရဲ႕ကြယ္...

ေကာင္မေလးေရ..
Love you... , Need you...
လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ကိုယ္ေျပာခဲ့တာ မဟုတ္သလို
Forget me... , Leave me...
ဒီလိုေျပာဖို႔လည္း ကိုယ့္မွာ မလြယ္ကူျပန္တဲ့ေနာက္
အလိုလိုကြယ္ေပ်ာက္လြင့္ပါးသြားရွာမယ့္
တိမ္ေတြသြားရာ ညဥ့္လမ္းမမွာ
အလြမ္းအစအနေတြ ဖြဖြေျခြရင္းပဲ ဆက္ေလွ်ာက္
ဘယ္ဆီကိုပဲ ေရာက္ေရာက္ေပါ့ကြယ္...



(၈)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
အေျခအေနဆိုတာကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ဖို႔
ဘယ္ပေရာဖတ္ရဲ႕ ေဟာညႊန္ခ်က္ကို ကိုယ္ ယံုစားရပါ့..
အိုလံပီယာေတာင္ကုန္းထက္က
ဘယ္နတ္ဘုရားရ႕ဲယဇ္ပလႅင္မွာ ကိုယ့္ရွင္သန္ျခင္းကို ပသတင္ေျမႇာက္ရပါ့..

ရယူလိုျခင္း တစ္ဆယ့္ငါး ရာခိုင္ႏႈန္း
ေပးဆပ္လိုျခင္း သံုးဆယ့္ငါး ရာခိုင္ႏႈန္း
ကိုယ့္ မသိႏိုင္ျခင္းက ေလးဆယ့္ကိုး ရာခိုင္ႏႈန္း
ကိုယ္တို႔ ဆံုဆည္းခြင့္က မစို႔မပို႔ တစ္ရာခိုင္ႏႈန္း
ဒါကိုမွ ကိုယ္ ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေနထုိင္ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္လည္း
ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ရဲ႕ ပထမအၿပံဳးပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္...



(၉)

“လာမယ့္ေဘး ေျပးေတြ႕လိုက္စမ္းပါ ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ရာ..” တဲ့
အစ္ကုိေရ.. အဲဒီေကာင္မေလးဟာ ေဘး မဟုတ္ဘူး အစ္ကိုရ႕ဲ
ျမတ္ႏုိးျခင္းတရားေတြနဲ႔ သြန္းခတ္ထားေသာ ပြင့္လႊာဓားတစ္လက္
လက္ကိုင္ရိုးမွာ သူမ ေခၚသံေလးကို စြပ္တပ္ထားေလရဲ႕..

အဲဒီဓားတစ္လက္ရဲ႕ေအးစက္စက္ဂုဏ္သတၱိမွာ
ထိေတြ႕မိလိုက္တိုင္း အသိနဲ႔ ေစာင့္စည္းျခင္းဟာ အရွင္လတ္လတ္ ေက်ာက္သားျဖစ္ရတယ္
အဲဒီေက်ာက္သားေတြကပဲ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လွဳပ္ခါအိက်တတ္လာၿပီး
သူမ ရွိရာအရပ္ဆီ ဦးညႊတ္စီးဆင္းရျပန္တယ္...

တခါတရံ မ်ားစြာမွာလည္း
ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ၾကာ သိမ္းဆည္းထားတဲ့ ၀ိုင္တစ္ခြက္လိုပဲ
ရွိန္းခနဲ ဖိန္းခနဲ အႏွဳိးအဆြ .. ဘ၀နဲ႔မာနကို ရုန္းႂကြေအာင္ အားခြန္ေပးတယ္
အဲဒီဓားတစ္လက္ရဲ႕ ေစညႊန္ရာ အရပ္မ်က္ႏွာမွာ
သစၥာတရားနဲ႔ အျခားအျခားေသာ စိတၱဇလိုအပ္ခ်က္ေတြ ျပည့္စံုေနမလား လို႔လည္း
ရင္ကြဲပက္လက္အိပ္မက္ေတြနဲ႔ အိပ္စက္တတ္လာပါတယ္ အစ္ကိုေရ...



(၁၀)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
လာမယ့္ ေႏြေႏွာင္းမွာ ကိုယ္ဟာျပကၡဒိန္ကုိ လွန္ေလွာရေပဦးမယ္
လူလူသူသူခံစားတတ္ျခင္းလမ္းမထက္က
ကိုယ့္ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ ညစာစားပြဲမွာ
ဘ၀ဟာလည္း အၾကမ္း အႏု အယုအယ အစအေနာက္အေၾကာက္အကန္
ဟန္မ်ိဳးစံု ပဥၥလက္တရားမွာ ထုသားေနသား က်နလာရေပဦးမယ္
SS.တပ္ဖြဲ႕မွဴး “ဂ်င္နရယ္ ဟင္းမလား” ကေျပာတယ္
“ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ေလွ်ာက္တဲ့လူဟာ အေလာင္းေကာင္ေတြေပၚ ခြေက်ာ္သြားရဲရမယ္..” တဲ့
ကိုယ့္မွာေတာ့ ယံုၾကည္တာေတြ ရွိေပမယ့္
ဘယ္အေလာင္းေကာင္ကိုမွ ခြေက်ာ္မသြားခ်င္သလို
လဲေနတဲ့အေလာင္းေကာင္ေတြထဲမွာလည္း ကိုယ္ မပါ၀င္ခ်င္ဘူး...

အေ၀းက မ်က္ခြံမို႔မို႔ေလးေရ...
တိမ္ေတြ ဘယ္ဆီ ေရြ႕တယ္... ခ်စ္သူရွိရာ ေရြ႕တယ္
မုိးေတြ ဘယ္ကို ညိႇဳ႕တယ္... ဟုိ႔.. အေရွ႕ယြန္းယြန္းကို ညႇိဳ႕တယ္
နကၡတ္ တာရာ ဘယ္မွာ စံုတယ္... ကိုယ့္ ရင္ဘတ္မွာ စံုတယ္
ေလေျပ ဘယ္နား ပြတ္သပ္သြားတယ္... ဆံႏြယ္မွ်င္ၾကား ပြတ္သပ္သြားတယ္
သစ္ရြက္ ဘယ္လို ေၾကြမယ္... ခ်စ္သူဆိုတဲ့ ေတးသြားရိပ္ခို အလုိလိုေၾကြတယ္
တံခါးေတြ ဘယ္အခ်ိန္ပိတ္မယ္... ခ်စ္သူျပန္လာေတာ့မွ ပိတ္မယ္
ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ ဘယ္ေတာ့ အိပ္မယ္
ခ်စ္သူေလး .. သိပ္..မွ... အိပ္...ေတာ့....မယ္.....ေလ.......။




ေကခမ္းရဲ႕ကဗ်ာပါ။
နည္းနည္းေလးေတာ့ ကုိယ့္နာမည္ယူလုိက္ပါတယ္

Monday, April 12, 2010

ဇယား

Monday, April 12, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
တရားက်ဖုိ႔ေကာင္းလုိက္တာ
“တရားေတြက်ေတာ့
မတရားေတြ တက္လာတာေပါ့ကြ”
နေ၀တိမ္ေတာင္ ထေအာ္တယ္
တရားက်ေနတာကုိ ကၽြန္ေတာ္
ဖြတ္ထြက္လာတဲ့အထိ ၾကည္ညိဳခဲ့မိတယ္
တရားေအးရိပ္ဆုိၿပီးေတာ့
အဆိပ္ေဆးတုိက္ေကၽြးတာ
စားခဲ့ဖူးတယ္
ဒါကုိ
အ႐ူးေတြက သေဘာတူ
အေပါေတြက ေလးခုေျမာက္
အျပစ္ေပၚ ပစ္တင္ေပး
ၿပီးေတာ့
သေႏၶကန္းအတြက္
အလင္းကုိ လက္နဲ႔ ျပသလုိ
ပါးစပ္နဲ႔ေျပာတဲ့ အမွန္တရားကုိ
လက္နဲ႔လုိက္စမ္း
ေနာက္ဆံုး
“ရွင္တုိ႔ ပ်င္းေနမယ္ထင္လုိ႔
ကၽြန္မ ေမ်ာက္က ကျပတာပါ” တဲ့
ေဆးတစ္ခြက္နဲ႔ ေပ်ာက္တဲ့ေရာဂါ
သိပ္ရွားတယ္။

Friday, April 2, 2010

ငိုမိတယ္

Friday, April 02, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
“အြန္လိုင္း” လုိ႔ၾကားလုိက္တာနဲ႔
ကုိယ့္စိတ္ေတြ ဖမ္းလုိ႔ မရေတာ့ဘူး
ေတာ္ေတာ္ေ၀းတဲ့အထိ
ေတာ္ေတာ္ျမင့္တဲ့အထိ
စိတ္ကုိ “သတိ” လုိ႔ဆြဲၿပီး
ၿငိမ္ၿငိမ္ေနခုိင္းလုိ႔ မရဘူး
“ရ” ကုိမရမကဆြဲထည့္ၿပီး
သတိရ
အခ်ိန္ရွိတုိင္းသတိရ
သတိရတုိင္း
အလြမ္းေတြက အပုိင္းပုိင္းက်ိဳးက်တာ
အသံုးမက်တဲ့ေကာင္
အလကားေကာင္ဆုိတဲ့
ကုိယ့္ရင္ဘတ္ထဲအထိ