Thursday, August 12, 2010

အလမၸါယ္

Thursday, August 12, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ရႊီ.. !!!

ပုေလြသံက
မိတ္ ရွာေနတဲ့ ေျမြတစ္ေကာင္ရဲ႕ တြန္သံလို
စူးစူးရွရွႏိုင္လြန္း....။

ညႇိဳ႕တတ္တဲ့ ေျမြတစ္ေကာင္ကို
ေနာက္ထပ္ ေျမြတစ္ေကာင္က ထပ္ ညႇိဳ႕....။

ပါးပ်ဥ္းခြက္ေလးကို
ယို႔ယို႔ၿပီး ႏြဲ႕ႏြဲ႕ယိမ္း....... တိမ္း...။

ပုေလြနဲ႔ ေျမြ
ဘယ္သင္းက ဘယ္သင္းကို ထိမ္းေက်ာင္းသလဲ..?

ေမးလို႔ ျမန္းလို႔မွ မဆံုးေသး
“ ေဟ့လူ ! ခင္ဗ်ားမ်က္ႏွာမွာ အေၾကးခြံေတြ..”
“ ဟုတ္လား.. ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားမ်က္ဆန္ကေရာ ဘာေၾကာင့္ နီေစြးေန..?။

အၿမီး တိုတုိ .. ရွည္ ရွည္
ေျမြဟာ ေျမြပဲ...။

ပုေလြသံကေတာ့
ေျမြတစ္ေကာင္လိုပဲ အလ်ားလိုက္ တြန္႔ငင္ၿပီး
အာရံုဆီကို တရြတ္တိုက္ ပြတ္....သပ္.......ဝင္
မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာေပမယ့္
ဘယ္ေျမြမွာမွ တံခါးရြက္နဲ႔ ေသာ့ခေလာက္ မရွိၾကဘူး....။

ဒါ...
ေျမြတစ္ေကာင္ကို
ေနာက္ထပ္ေျမြတစ္ေကာင္က ရြံရွာဖြယ္ ညႇိဳ႕တာပဲ
ၿပီးေတာ့...
အေထြးလိုက္ အေထြးလိုက္ ညႇိဳ႕ခ်က္မွာ ရစ္ပတ္ၾက
ရမၼက္ေၾကာေတြ ဆြဲဆန္႔ လိမ္ေခါက္ က်ဳံ႕၀င္ၾက
ေက်ာရိုးရွည္ေတြ ပို..ပိုၿပီး
ရွည္ေမ်ာထြက္လာေအာင္ ေတာေခြးအ လိုမ်ဳိး အူတြန္ၾက.../

အၿမီး တိုတို.. ရွည္ရွည္
ေျမြဟာ ေျမြပဲ..
ေျမြလို ေနထိုင္ရင္လည္း ေျမြပဲ....။

ရႊီ.. !!!

မုိးေကခမ္း

Tuesday, August 10, 2010

အဆိပ္သင့္ေနတဲ့ကဗ်ာ

Tuesday, August 10, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ဘာမွမဟုတ္ဘူး...
အၾကည့္ေလးတစ္ခ်က္ပဲ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ျဖစ္ေနၾကတာ
ၿပီးေတာ့လည္းၿပီးသြားမွာေတြပဲ
ခဏေလးပြင့္ခြင့္ရေနတာကုိမ်ား
သူက လွတယ္, ငါက လွတယ္နဲ႔ နား႐ွက္စရာ
သူမ်ားကုိ လက္ညွဳိးမထုိးခင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အရင္စစ္ေဆးဦး
ခင္ဗ်ားတုိ႔က အေပၚယံအေရျပားေလာက္နဲ႔ပဲ ဘ၀ကုိအဆံုးသတ္မွာလား
အဲဒီငါးခံုးမေတြေၾကာင့္ပဲ တစ္ေလွလံုးပုပ္ပုပ္ေနရတာ
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ...
စင္ေအာက္ကုိေရာက္ေနလုိ႔သိမ္ငယ္ေနတာလား
မနာလုိစိတ္ေလာက္႐ြံစရာေကာင္းတာ ဘာမွမ႐ွိဘူး
လာပါ...
မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ပါ...
ရဲရဲေျပာပါ...
ခင္ဗ်ားေနာက္ေက်ာမွာ၀ွက္ထားတဲ့ဓားက
ခင္ဗ်ားေနာက္ေက်ာကုိစုိက္၀င္ေနတာ ၾကည့္မေကာင္းဘူး
အားလံုး``ပုထုဇၨေနာ ဥမၼတၱေကာ´´ေတြခ်ည္းပဲ
ကုိယ့္ကုိ လက္ခုပ္တီးေပးေနတာႀကိဳက္သေလာက္
သူမ်ားကုိ လက္ခုပ္တီးေပးရမွာပ်င္းတဲ့လူ
ဒီေလာက္ပဲလား...
ခင္ဗ်ားရဲ႔႐ွင္သန္ေနထုိင္မႈက ဒီေလာက္တင္ပဲလား
လူျဖစ္ခြင့္ခဏရတုန္းေလး
လူလုိသူလုိအသက္႐ွဴသြားပါဦး
ဟိတ္... ဒီမယ္...!!!
ေျမြေပြးတုိင္းအဆိပ္ရွိတဲ့အေၾကာင္း...
ဘယ္က်မ္းဂန္မွသြားဖတ္ေနစရာမလုိဘူး
အသက္လွလွ႐ွဴပါ...
အိပ္ေရးလွလွအိပ္ပါ...
မနာလုိစိတ္ကို ခပ္ထုတ္ႏုိင္သေလာက္ခပ္ထုတ္ပစ္ပါ
ပန္းပြင့္တုိင္းမေမႊးတဲ့အေၾကာင္း
ခင္ဗ်ားနဲ႔ေတြ႔မွပုိေသခ်ာသြားတယ္
စကားမ်ားမ်ားေျပာခ်င္ရင္ စာျပန္သင္လုိက္ဦး
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အရင္ဂ႐ုစုိက္
အၾကည့္ကုိ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္းထား
နင္းထားတဲ့ေျမႀကီးဟာ အားလံုးနဲ႔သက္ဆုိင္တယ္။


ထြန္းလင္းသစ္(ကန္႔ဘလူ)

Monday, August 9, 2010

စာမ်က္ႏွာ (၁၃)

Monday, August 09, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ျပင္ပက ရာသီဥတုကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
ညဥ္းေငြ႕မႈက လူေတြရ႕ဲ စိတ္ကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
ေတာက္ေလာက္မႈက ေဒါသကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
အမႈိက္ပံုက ျဖဴစင္တဲ့ ႏွလံုးသားကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
ညစ္ညမ္းမႈက ေလထုကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
မေကာင္းသတင္းက ငါ့ကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
အစာမေၾက ရင္ျပည့္ရင္ကယ္မႈေတြက
အသိဉာဏ္မဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတြကုိ သူ႔ကုိယ္ထဲဆြဲထည့္
ဒီလုိနဲ႔ ေသမင္းဟာ ငါ့ၿခံစည္း႐ုိးကုိ ေက်ာ္၀င္လာခဲ့
ပ်က္အစဥ္ ျပင္ခဏထဲမွာ
နာမည္ပ်က္တာ မပါေလာက္ဘူး
မ်က္စိထဲ စူးေနတဲ့ ပါးေမြးကုိ
ဘာနဲ႔မွလည္း ႏႈတ္လုိ႔မရဘူး
နားလည္မႈအျပည့္နဲ႔ အၿမဲခြင့္လြတ္ေနမယ့္ ငါ့ကုိ
ခ်စ္သူက နားလည္ခြင့္လြတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး
အၿမဲ႐ႈံးေနတဲ့ ငါ့အတြက္ အ႐ႈံးထဲက ထပ္႐ႈံးရာမွာ
အခု႐ႈံးတာေလာက္ ထပ္႐ႈံးစရာလည္း မရွိေတာ့ဘူး

Friday, August 6, 2010

က်ားသားမုိးႀကိဳးကိစၥ

Friday, August 06, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
က်ားသားမုိးႀကိဳး ဒီေခါင္းစီးနဲ႔ကဗ်ာကုိ
ဘယ္သူေရးတာပါလိမ့္ ပုိင္စုိးေ၀၊ စုိင္း၀င္းျမင့္
ဟင့္အင္းက်ားသားမုိးႀကိဳးပဲ မမွတ္မိဘူး
မျပတ္သားဘူး၊ မဆံုးျဖတ္ဘူး၊ မသံုးသပ္ဘူး
ဒါေပမယ့္ ဒါက က်ားသားမုိးႀကိဳးကိစၥ
တခ်ိဳ႕နယ္ကေတာ့ ကိစၥဆုိရင္ လူေသတာပဲ
ေသလုိ႔ ေသတဲ့လူက ေျမႀကီးျဖစ္တာေပါ့
ရွင္က်န္တဲ့သူ ေရႊထီးမေဆာင္းတာေတာ့
ေဆာင္းတြင္း မဟုတ္လုိ႔ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့
ဒါက က်ားသားမုိးႀကိဳးကိစၥပဲ
က်ားသားမုိးႀကိဳးက ဒါမ်ိဳးသိခ်င္မွ သိမယ္
မသိမႈနယ္မွာ သိမႈသိပ္မႂကြယ္ေတာ့
ငါ့အရိပ္မွာ မေနရင္ ငါ့အဆိပ္နဲ႔ ေသေစခ်င္တယ္
ဒိတ္ေအာက္ရင္ အေမာေဖာက္တ့ဲစကားန႔ဲ
လက္ညိဳးေငါက္ေငါက္ထုိးခ်င္တယ္
၂၀၁၂ မွာ တကယ္ ကမာၻပ်က္မွာလား
ငါ ေစာ္ကားေမာ္ကားလုပ္ထားတာ ငါးခု ရွိတယ္
ႏွစ္ခုပဲ ခုထိ ငါ့ဆီျပန္ေရာက္ေသးတယ္
က်န္တဲ့သံုးခုေတာ့ တံုးခုသင့္ရင္ ခုရမယ္
ျဖစ္သူအေဟာင္း ငါ့အတြက္ ငါ၀မ္းသာေပမယ့္
ျပဳသူအသစ္ျဖစ္တဲ့ ဓားစာခံတခ်ိဳ႕အတြက္
ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲထဲက ဘုရားေလာင္းဆိတ္လုိ ငုိမိတယ္
အဂၤလိပ္ေဗဒင္အရ ၃၇ ဂဏန္းက်ၿပီး
ျမန္မာေဗဒင္အရ ထြန္းႂကြယ္အဆုံးမွာက်တဲ့ႏွစ္
ဒီေလာက္ပဲျဖစ္တာ ကံေကာင္းတယ္
ဆုေတာင္းမိတာ တစ္ခုရွိတယ္
က်န္တဲ့သံုးခုလည္း ၀ဋ္အျဖစ္သာ လာခဲ့ပါလုိ႔
၂၀၁၁ ၾသဂုတ္ ၃၁ ရက္ေနာက္ဆံုးထားၿပီး
၀ဋ္အျဖစ္လာခဲ့ၾကပါ၊ ျမန္ျမန္သာလာပါ
ဒါဟာ တကယ့္က်ားသားမုိးႀကိဳး။

Wednesday, July 28, 2010

က်ပ္မျပည့္တဲ့ကမာၻ

Wednesday, July 28, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
သူတည္းတစ္ေယာက္၊ ေကာင္းမႈေရာက္ဖုိ႔ဆုိတာ
သူတစ္ေယာက္က ဘယ္တစ္ေယာက္လဲ
ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ့ ေကာင္းမႈလဲ
မယားတစ္ေယာက္ ေကာင္းစားဖုိ႔ ေကာင္းမႈလား
တစ္ေယာက္သူမွာ၊ ပ်က္လင့္ကာသာ၊ ဓမၼတာဆုိတာ
ဘယ္တစ္ေယာက္က ပ်က္ေပးရမလဲ
ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္မိတဲ့သူက ပ်က္ေပးရမလား
ဘယ္သူ တရားပ်က္ပ်က္ ကုိယ္မပ်က္နဲ႔တဲ့လား
သူမ်ားပ်က္တဲ့တရားက ကုိယ့္ကုိလာဖ်က္တဲ့အခါ
မဆီမဆုိင္ ကုိယ္ကပ်က္ရတာေတြကို တရားခ်တဲ့စကားလား
ကုိယ့္အမွားေပၚမွာစုိးတာနဲ႔ သူမ်ားကုိ လုိက္မွားခုိင္းတဲ့သူေတြ
မ်ားသထက္ မ်ားလာတဲ့ ေဟာဒီကမာၻဟာ
တကယ္ေတာ့ က်ပ္သိပ္မျပည့္ဘူး
က်ပ္မျပည့္တဲ့ ေဟာဒီကမာၻက က်ပ္မျပည့္႐ံုပဲလားဆုိေတာ့
မူးလုိ႔ ႐ႉစရာ မူးေစ့ ပဲေစ့ေတာင္ မရွိဘူး
လိမ္သူနဲ႔ အလိမ္ခံသူၾကား
အမွန္တရားကုိ ေျပာမိတဲ့အမွားဟာ
ငါ့ကုိ သတ္တဲ့ ျမႇားေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ မထင္မိတာလည္း
ငါ့ရ႕ဲ မဟာအမွားေတာ္ပံု ျဖစ္ခဲ့ရတယ္တဲ့
ကုိယ့္လိပ္ျပာကုိယ္လံုေန႐ံုနဲ႔ မၿပီးေတာ့ဘူးဆိုရင္လည္း
ရတယ္ေလ၊ သက္ေသေတြ ငါ့လက္ထဲမွာ ခုထိ ရွိတုန္းပဲ
ငါက လူ႔ဘ၀ေတြကုိ ၾကည့္ခဲ့တယ္
ေရွးဘ၀ ေနာက္ဘ၀ေတြ လူ႔သက္တမ္းေတြကုိ ၾကည့္ခဲ့တယ္
႐ုပ္နာမ္ ျဖစ္ပ်က္ဓာတ္ေတြကုိ ၾကည့္ခဲ့တယ္
ကံအရာကုိ ငါနားမလည္ဘူးလုိ႔ ႀကိတ္မွိတ္ခဲ့တယ္
“မင္းသိပ္အ,တာပဲ”ဆုိရင္လည္း ၿပံဳးျပခဲ့တယ္
ခုေတာ့ ညႀကီးမင္းႀကီး မီးအိမ္ကုိင္လာတဲ့
မ်က္မျမင္ဒုကၡိတကုိ သူတုိ႔ ၀င္၀င္တုိက္ၿပီး
သူတုိ႔ပဲ နာမည္ဖ်က္သြားတာ ၾကားရဖန္မ်ားလာေတာ့
“ဓားတရား” ကုိ ေဟာၾကားခ်င္လာတယ္
ပ်က္သြားတာ ႐ုပ္လား နာမ္လား စဥ္းစားေတာ့
ပရမတ္မဟုတ္တဲ့ ပညတ္တရားေတြေၾကာင့္
ေဒါသေတြ ပြားမိတဲ့ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း
အႀကိမ္ႀကိမ္ သနားေနမိျပန္ေတာ့တယ္။

Tuesday, June 22, 2010

ပစၥဳပၸန္ဟာ ထြက္ေျပးသြားတဲ့ခ်စ္သူ

Tuesday, June 22, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ကုသုိလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာ

ဒါက တစ္ေန႔ တစ္ခုခုရေအာင္ယူရမယ့္ အရာသုံးခု

ဒါန=ကုိယ့္အတြက္ စားစရာေတာင္မရွိ

သီလ= ေလာေလာဆယ္ အရက္မူး

ဘာ၀နာ = ကုသုိလ္တစ္ခါမွ မျပဳဖူး

ထုိ႔ေၾကာင့္ ကုသုိလ္မရႏုိင္ ပယ္။

ပညာ = သင္တန္းေၾကးမရွိ

ဥစၥာ = အရင္းအႏွီးမရွိ

ထုိ႔ေၾကာင့္ ပညာႏွင့္ ဥစၥာကုိလည္းပယ္

ပယ္ရလြန္းလုိ႔ ကုိယ္က အပါယ္ဘံုသား

လူလား ႏြားလား အိပ္စားကာမတူ

တူေပမယ့္ ေပမရွိ သံမရွိ

မရွိတာလည္း ရွိမရွိ မေသခ်ာ

ေသခ်ာေအာင္ သံသယကုိ ဖယ္လုိက္ေတာ့

အဖယ္ခံလုိက္ရတဲ့ သံသယေတြက

သူ င့ါသတ္မလား၊ ငါ သူ႔သတ္မလား

ေဘးဘယေတြနီးလာၿပီလုိ႔ခံစား

ဘာမွ မျဖစ္သလုိ ဟန္ထား

ကမာၻ႕ဖလားေဘာလံုးပြဲၾကည့္

ၾကည့္ရင္း

ဒီတစ္သက္ ဒီတစ္ကုိယ္

ကုိယ့္အသင္းကုိယ္ ျပန္အားေပးရပါဦးမလား။

Thursday, June 17, 2010

တေစ့တေစာင္း

Thursday, June 17, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ငါေရာက္ေနတဲ့ေနရာဆုိတာ မရွိဘူး

ငါသြားမယ့္ေနရာဆုိတာ မရွိဘူး

ေလာကဓံက ရွစ္ပါးဆုိရင္

ငါ့အတြက္ ရွစ္ပါးလံုး `ဒုကၡ´ ပဲ

အခ်ိန္ဟာအေရးႀကီးတယ္၊ အဖုိးတန္ပဲ၊ ေရႊပဲ

ဒီစကားကုိ ငါေျပာခြင့္ရရင္

ကမၻာႀကီးအခု မီးထေလာင္မယ္

ဘာျဖစ္ခ်င္လဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္

ငါ့မွာအေျဖရွိခဲ့ရင္

အခု တတိယကမၻာစစ္ထျဖစ္မယ္

ဒီတုိင္းသာဆုိရင္

အာ႐ံုေျခာက္ပါးမွာ စိတ္ေတြ အနာျဖစ္ၿပီး

အေတာမသတ္ငါ႐ူးေတာ့မယ္

ပူလြန္းလုိ႔ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔မထိေအာင္ေသာက္ရတဲ့

အရက္ေတြ အစာမရွိတဲ့အူကုိ ဘယ္ေလာက္ေလာင္ေစမလဲ

ေျပာေနက်စကားနဲ႔ အူကုိ ေျပာလုိက္တယ္

`ျမန္ျမန္ေသလည္း ေအးတာပဲ

`မင္းကုိ ထမင္းမွ ၀ေအာင္ မေကၽြးႏုိင္တာ´

မေသ႐ံုတမယ္ ငါ့ကို ထမင္းေကၽြးထားတဲ့ၿမိဳ႕

ေက်ာခ်စရာကုိ အၿမဲဖြက္ထားတယ္

ကုိယ့္ကုိကုိယ္ေလးစားစရာမရွိတဲ့ လူအႏၶအတြက္

တာ၀န္ေက်ပြန္တတ္တဲ့ ကံကေပးအပ္ခဲ့တာကုိ

ဘယ္မ်က္လံုးနဲ႔ ငုိၿပီးတုိင္တည္တုိင္တည္

တမာပင္ေအာက္က ၾကက္ဟင္းခါး

ဘယ္ေတာ့မွ ခ်ိဳမွာ မဟုတ္သလုိ။

တစ္စကၠန္႔

Thursday, June 17, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်


ဘာမွဖီးလိမ္းျပင္ဆင္မထားတဲ့

ရြက္ၾကမ္းေရႀကိဳအပ်ိဳစင္ညတစ္ခုမွာ
ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တိုက္ခန္းတစ္ခုထဲက
ျပတင္းေပါက္ေလးမွာ ေမးေထာက္ၿပီး
ေငးေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျမင္ကြင္းတည့္တည့္
မ်က္ခြံကို သာမန္ေလး ပင့္တင္လိုက္ခ်ိန္
မထင္မရွား ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ ခိုးေႂကြတယ္
ခ်က္ခ်င္း
ခ်က္ခ်င္းထက္ျမန္တဲ့ ခ်က္ခ်င္း
အဲဒီထက္ပိုျမန္တဲ့ ခ်က္ခ်င္း
ၾကယ္တစ္ပြင့္ ေႂကြခ်ိန္အတြင္း
ရစရာေတြမရႏိုင္တဲ့ ဘ၀
ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ဘ၀
မသင္ယူလို႔ မတတ္ေျမာက္ခဲ့တာ မဟုတ္
အေျခခံသေဘာတရားကိုေတာင္နားမလည္ႏိုင္တဲ့ဘ၀
မေက်နပ္တာေတြကို ရယ္ျပေပးေနရတဲ့ ဘ၀
မရွိဖူးတဲ့ ခ်စ္သူ အထားခံခဲ့ရသလို ညရဲ႕
လြမ္းခ်င္တာကို မလြမ္းရတဲ့ ဘ၀ထဲက
ေဖာင္ဖ်က္ရေအာင္လည္း ကမ္းမကပ္ႏိုင္
တိုက္ပဲြဆိုျပန္ေတာ့လည္း ဘာအတြက္မွန္း
ဘယ္သူ႔အတြက္မွန္း ဘာေၾကာင့္မွန္း
လမ္းေတြရွိေပမယ့္ သြားလို႔မရ
အခ်ိန္က လံု႔လစိုက္ လံုံ႔လစိုက္
အခ်ိန္က အေရးႀကီး အေရးႀကီး
အျမင့္က တြန္းခ်မယ္ တြန္းခ်မယ္
အနိမ့္က ဆဲြခ်မယ္ ဆဲြခ်မယ္နဲ႔
ရပ္ထားတဲ့ ေျခတစ္ဖ၀ါးစာမွာ
ဟန္ခ်က္က ဘ၀ကို ညိႇမေပးႏိုင္ဘူး
ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေတြညေတြက
ေရမရတဲ့ ေတာင္စဥ္
ေရခမ္းေျခာက္တဲ့ အင္းအိုင္
အခ်စ္၊ ေအာင္ျမင္မႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ
ၾကားဖူးနား၀ ပံုတိုပတ္စ
မတိုက္ခိုက္ပဲ သိမ္းပိုက္ခြင့္ ရတာကလည္း
၀မ္းနည္းမႈ၊ အားငယ္မႈ၊ အထီးက်န္ဆန္မႈ
ရသင့္တာေလးကို ရွာခဲ့လည္း မရ
ျဖစ္သင့္တာေလးကို လုပ္ခဲ့လည္း မျဖစ္
ဒါကပဲ အနိစၥလား
ဒါကပဲ ဒုကၡလား
ဒါကပဲ အနတၱလား
ဘ၀ေပးကုသိုလ္ အျဖစ္ ယူလိုက္မယ္
တရားေဒသနာအျဖစ္မွတ္လိုက္တယ္
ခ်က္ခ်င္း
ေကာင္မေလး ျပတင္းေပါက္က ခြါခဲ့တယ္။



ခ်စ္စြာေသာ ညီမေလးငယ္နန္႔စႏၵာထြန္းသို႔ အမွတ္တရ ေရးေပးပါတယ္

Sunday, June 6, 2010

စေနေန႔ညေန ေျခာက္နာရီ

Sunday, June 06, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်

ဘယ္ကမွန္း မသိတဲ့လူေတြနဲ႔
ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့လမ္းဆီကေန
အၿပံဳးေတြ ကုိယ္စီယူလာၿပီး
ၾကည္ႏူးမႈေတြ စီရရီကုိ
စေနေန႔ညေန ေျခာက္နာရီမွာ ဖ်န္းပက္လုိက္တယ္
ဘယ္ေတာ့မွ ညိဳးႏြမ္းမသြားဘူး။

ဘယ္ေတာ့မွ မကုန္ဆံုးႏုိင္တ့ဲ ကုသုိလ္ကုိ
ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ႏုိင္တဲ့ ညီၫြတ္မႈေတြနဲ႔
ေမာင္ရင္း ႏွမရင္းလုိ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု
ခင္မင္မႈကုိ သံမဏိလုိခ်ိတ္ဆက္ ဆက္ရင္း
တံမ်က္စည္းကုိ တစ္ခ်က္ခ်င္းခတ္တယ္။

ရင္ျပင္ေတာ္တစ္ခုလံုး သန္႔ရွင္းသြားသလုိ
သူငယ္ခ်င္းေတြရ႕ဲ ရင္ေတြ သန္႔ရွင္း
ညေနခင္းတစ္ခုလံုး ပီတိေတြ လင္းျဖာတယ္
အကုသုိလ္ေတြလည္း ကင္းကြာတယ္။

`စေနေန႔ ညေနကုိ ေမွ်ာ္ရတာ အေမာပဲ´
သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒီလုိ ေျပာျဖစ္တယ္
ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရတဲ့ညေနေတြ
ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာလုိ႔ၿပီးမွာမဟုတ္တဲ့ ညေနေတြ
လူ နတ္ခ်စ္တဲ့ ညေနေတြ
သံသရာကုိ တုိေတာင္းေစခဲ့တယ္။

ဓာတ္ပံုမ်ားကုိ ဤေနရာ တြင္တင္ထားပါသည္

Monday, May 24, 2010

ငါ တစ္ေကာင္ကုိ မွ်ားၾကည့္ျခင္း

Monday, May 24, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်








ငါးမွ်ားခ်ိတ္ တလႈပ္လႈပ္ တခါခါ ျဖစ္လာေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္ မေကာင္းေၾကာင္းကုိ အားနဲ႔ အင္နဲ႔
အေပၚကုိ မရမက ဆြဲတင္လုိက္တယ္
ဒီေနရာက ကုိယ္ရည္ေသြး တီးလံုးေတြ တီးတဲ့ ေနရာလား
ဒီစာမ်က္ႏွာက ကုိယ့္ဂုဏ္ကုိယ္ေဖာ္ မသူေတာ္လား
အမဲ႐ုိးကုိ ကုိက္ၿပီးေအာ္တဲ့ အသံက
အေ၀းကုိ ေရာက္ႏုိင္မယ္လုိ႔ ထင္လား
တိရစၧာန္ေတာင္မွ ကုိယ့္စည္းနဲ႔ ကုိယ္ေနတာ သိလား
သင္တုိ႔က လူႀကီးလူေကာင္းဆန္တဲ့ လူယုတ္မာလား
ဘ၀ဆုိတာ ေရပြက္ပမာ ဆုိတဲ့ စကားထဲက
ခင္ဗ်ားတုိ႔ လုိခ်င္တာ ေငြေၾကးလား ဂုဏ္လား
ပင္လယ္ႀကီးေလာက္ ႀကီးက်ယ္ခ်င္သလား
ေကာင္ကင္ႀကီးေလာက္ ခမ္းနားၾကည့္ခ်င္သလား
ဘဂၢဒက္မွာ အခုထကြဲမယ့္ ဗံုးဟာ ခင္ဗ်ားတုိ႔လား
ကုိယ့္မ်က္လံုးနဲ႔ ငုိတာ အားမရေသးဘူးလား
အႏုိင္ရလုိမႈမွာ ဂုဏ္မရွိဘူးဆုိတာေကာ သိလား
စိတ္ေကာင္းရွိဖုိ႔က ပထမဆုိတာ ၾကားဖူးလား
ဒီတစ္ခါ တံလွ်ပ္ထဲ
ငါးမွ်ားခ်ိတ္တံ ထပ္မပစ္ခ်မိဖုိ႔ေတာ့ လုိလိမ့္မယ္။

Sunday, May 16, 2010

.......................................

Sunday, May 16, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အို .. အမိငဲ့
နင္ဟာ ငါ့ အာရံုအလင္းကို ညႇိထြန္းသူ
ငါ့ ကႏၱာရအပူကို မွ်ယူၿငႇိမ္းသတ္လို႔
ငါ့ အိပ္မက္ေတြကို ပင္လယ္ဆီေဆာင္က်ဥ္းတဲ့
တစ္စင္းတည္းေသာျမစ္...။

အို .. အမိငဲ့
ထာ၀ရသစ္လြင္ေသာ ျမတ္ႏိုးျခင္းတရားမွာ
အရာရာတိုင္းကို တို႔အတူ ပ်ိဳးစိုက္ခဲ့
မုိး မလိုက္ရင္လည္း ေနပါေစကြယ္
ဒီအခ်စ္ေတြနဲ႔ပဲ
ေတာလံုးညြတ္ေအာင္ စိမ္းလန္းၾကမယ္...။

အို .. အမိငဲ့
ဘုရားသခင္ ဆိုသူရယ္
တားျမစ္ထားေသာ သစ္သီးရယ္နဲ႔
ေျမြတစ္ေကာင္ရယ္.. နင္ ရယ္
ကမၻာဦးကတည္းက
မ်ဳိးနဲ႔ရိုးနဲ႔ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ ငါ ရယ္
အဲဒီဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲမွာေပါ့...။

ငါ့ နံရိုးေလးျဖစ္လို႔
ငါ့ အေရျပားျဖတ္ အသားျဖတ္
ငါ့ အေသြးနဲ႔ အေၾကာမႊာေတြကိုျဖတ္
အရိုးထိ ဆတ္ဆတ္တုန္ေအာင္ ႏွင္းအပ္ခဲ့ရၿပီးေသာေနာက္...
ငါ့အား ဖန္ဆင္းသူကို ဆန္႔က်င္လို႔
အဆိပ္သီးဆိုတာကို ၀ံ့၀့ံရဲရဲ ဆြတ္ယူစားသံုးလို႔
ရြံရွာဖြယ္ ေသြးေဆာင္ဖ်ားေယာင္းျခင္းကို လက္ခံသိမ္းဆည္းလို႔
နင့္ ႏႈတ္ခမ္းေလး အတိမ္းအဖြဲ႕ေလာက္မွာပဲ
ယိမ္းကာ ႏြဲ႕ကာ ကခုန္ရဲခဲ့ေသာေနာက္...

အုိ .. အမိငဲ့
နင့္ လိုအင္ေလးအတြက္နဲ႔
ထာ၀ရအသက္ကို ငါ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရ
မစင္ၾကယ္ျခင္းဆီ ငါ ခုန္ဆင္းခဲ့ရ
ေျမၾကီးသို႔ က်ိန္စာမွာ ငါ နာေပ်ာ္တတ္ခဲ့ရ
ငါ့သား ငါ့ေျမး ငါ့ေသြး ငါ့ အသက္
ငါ့ အဆက္ဆက္ကို ကၽြန္ဇာတ္သြင္းခဲ့ရ
ငါတို႔ရဲ႕ ဧဒင္က စခဲ့တယ္ အမိငယ္...။

အို .. အမိ္ငဲ့
ေကာင္းကင္ ေျမၾကီး ဟင္းလင္းပြင့္ေတာ့မွ
ကိုယ့္အႏူးညံ့ဆံုးဆီ ကိုယ္တိုင္ထုိးစိုက္ခဲ့မိေသာ
က်မ္းစာလာ သံငုတ္ဟာ ျပဳတ္မတဲ့
ငါ့သံငုတ္ကိုေတာ့ နင္ပဲ ျဖဳတ္ႏိုင္မယ္ အမိငယ္..
ငါ့ စီရင္ျခင္းေန႔မွာေတာ့
ငါ့ ေရွ႕က ေက်ာက္သားပလႅင္ေပၚမွာ နင့္ကိုပဲ ေတြ႕ခ်င္ရဲ႕အမိငယ္...။

အို .. အမိငဲ့
နင္သဲ့ယူၿပီးစီးေသာ ငါ့ဘ၀အလံုးမွာ
ငါ့ရႈံးနိမ့္ျခင္းေတြက တိမ္ပုခက္ေတြလို အေရာင္တလက္လက္စံုလင္ၿပီး
ေနာက္ဆံုးစားပြဲက စပ်စ္ရည္ထက္ကို ပိုမုိခ်ိဳၿမိန္လိမ့္မယ္
ဒီလိုပဲ ငါယံုၾကည္ရဲခဲ့ပါရဲ႕...။

အို .. အမိငဲ့
အဆံုးအစမဲ့ အထက္အဇဋာမွာ
ငါဟာ ခ်စ္ျခင္းတရားကို ၾကယ္ေတြလို ခ်ိတ္ဆြဲထားရဲ႕
နင့္ လိုဘျပည့္ေအာင္ ခူးဆြတ္လွည့္ပါကြဲ႕။
ဘ၀ ဟာ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းဆိုခဲ့ရင္လည္း
နင့္ၾကိဳးတစ္စကို ငါ့ ၾကိဳးတစ္စနဲ႔ ယွက္ငင္ေတာ့
သံုးလြန္းတင္တဲ့ သံေယာဇဥ္
သံသရာျပင္ထိေအာင္သာ ခ်ည္ေႏွာင္ပါေတာ့ အမိငယ္...။

အို .. အမိငဲ့
ငါ့အတြက္မေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ
ဘယ္သမုဒၵရာမွာမွ မနစ္ျမဳပ္ႏိုင္ေသာ
ႏ်ဴကလီးယားစြမ္းအင္သံုး အခုိင္ခံ့ဆံုးေလွသေဘၤာျဖစ္တယ္
ငါ ယံုၾကည္အပ္ေသာအရာတိုင္းကို ယံုၾကည္တတ္ဖို႔အတြက္
ငါ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို အသက္သြင္းေပးေသာ အရာျဖစ္တယ္
ငါ့ တည္ရွိျခင္းကို အသိအမွတ္ျပဳေပးတဲ့
ပန္းႏုေရာင္ ေမြးစာရင္းစာရြက္ေလးလည္း ျဖစ္တယ္
ငါ ေသာက္ခ်ိဳးလိုက္တိုင္း ပ်ဳိျမစ္ျခင္းကို ေပးတဲ့
ျပာလဲ့လဲ့ နတ္ေရကန္တစ္စင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္...။

အို .. အမိငဲ့
တည္ၿပီးခဲ့ေလေသာ ပႏၷက္
ေလာင္းခ်ၿပီးခဲ့ေလေသာ ေရစက္
ဘယ္လိုအေျခအေနဖ်က္ဖ်က္ ေသြမပ်က္ဘူး။
ေလလွဳိင္းထဲက
နင့္ အသံေလး ၾကားရံုနဲ႔ ရူးတတ္ဖို႔
ငါ့ရင္ဘတ္ကို ငါ တူးေဖာ္ယက္ဆြခဲ့
နင္သိရဲ႕လား..
အဲဒါက တအားနာတယ္...။

အုိ ..အမိငဲ့
နာက်င္ျခင္းေတြနဲ႔ ယမန္ေန႔ကို
လုိလုိခ်င္ခ်င္ လြမ္းတတ္ေနတုန္းမွာ
နာက်ည္းျခင္းမ်ားနဲ႔ ဒီကေန႔က ဆိုက္ဆိုၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္ရွိလာ
မနက္ျဖန္မွာေရာ ငါ့ အနာ ေတြက
အေဖးအသားတက္ က်က္ေလမလား..?
နင့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးနဲ႔ပဲ ငါ့အသက္ကိုခ်ိတ္ဆက္ထား
နင္ ထားမသြားခင္ ငါအရင္ေသႏိုင္တယ္ ဆိုတာ နင္ သိရဲ႕လား..?
အား!!!!!! နာလိုက္တာဟာ...။

အုိ .. အမိငဲ့
နင့္ ယဲ့ယဲ့ေလး အၿပဳံးမွာ
ငါ့ ရင္ဘတ္က ပန္းေတြ တအံုးအံုးေၾကြတတ္တာ
ဒါ ငါေတြ႕ရွိေသာ ဆြဲငင္ျခင္းနိယာမအသစ္ပဲ..
ငါ့ ပတ္လမ္းတိုင္းရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ဗဟိုခ်က္ဟာ နင္ပဲ..
ငါ့ကို စုပ္ယူမယ့္ တြင္းနက္ လွတပတေလးဟာလည္း
နင့္ မ်က္၀န္းနက္ကေလးပဲ...
ကဲ...
သိမ္းလွည့္ဆည္းလွည့္
ေဟာဒီကေလကေခ် ဘ၀အလံုးဟာ
နင့္ ေျခရင္းတည့္တည့္မွာ
သံသရာထိ ရံုးအားမဲ့ေနၿပီပဲ အမိငယ္ရယ္...။ ။




မုိးေကခမ္းကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကဗ်ာစပ္ေပးပါဆုိေတာ့ သူစပ္ေပးလုိက္တဲ့ ကဗ်ာပါ။

Saturday, May 1, 2010

မုိးေျမမဆံုး လြမ္း

Saturday, May 01, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
မွားယြင္းေနတဲ့ ေန႔နာရီဟာ
ေသာက္ေနက် ပံုမွန္ဆိမ့္ဆိမ့္တစ္ခြက္
ဘယ္ပညာနဲ႔ ထြင္းထု အဆံုးသတ္သတ္
ေဟာဒီ ပန္းပု႐ုပ္ဟာ တျဖည္းျဖည္းဘီလူး
ဘဏ္ကုိ ဓားျပတုိက္ရင္ ေထာင္ဒဏ္
ဘ၀ကုိ ဓားျပတုိက္ရင္ တံေတြးခြက္ဒဏ္
စူးခနဲ ပုိပုိေအာင့္လာတဲ့ ႏွလံုးကုိ
ဘယ္နတ္ေဒ၀ါလက္နဲ႔မွ ဖံုးအုပ္ကုသလုိ႔မရ
ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ မ်က္ေမွာင္မုိးသည္းၾကား
မ်က္မုန္းက်ိဳး မုိးမုန္တုိင္းတုိက္ခတ္မလား
နံရံကုိ ထုိးလုိ႔နာတဲ့ လက္သီးနဲ႔
ဘ၀ကုိ ေခ်ာက္ထဲ တြန္းခ်ေပးႏုိင္မလား
မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ ေန႔ရက္ကေန
တကယ္ခ်စ္ရဲ႕လား ေမးခြန္းမွာ ေခြေခါက္လဲက်
အားလံုးကုိ ငုိျပဖုိ႔ ရယ္ျပဖုိ႔ ေနျပဖုိ႔ဆုိ
ကုိယ္က အုိးမဲ့ အိမ္မဲ့ ေနထုိင္ဖုိ႔မဲ့ ဗလာ
ပင္လယ္ျပင္မွာ ကုိယ့္ခဏခဏ သေဘၤာေမွာက္တယ္
အရမ္းခ်စ္တယ္ ဆုိတဲ့ ေကာက္႐ုိးတစ္မွ်င္သာ မရွိရင္
ကုိယ္ဟာ တုိက္ပိတ္ခံထားရတဲ့ အက်ဥ္းသား။

Friday, April 30, 2010

ငါ့ရဲ႕ အေ၀းက အနီးဆုံးေကာင္းကင္

Friday, April 30, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အေ၀းကုိ လွမ္းေငးၾကည့္လုိက္တယ္
ေျမႀကီးနဲ႔ေကာင္းကင္
တပူးတြဲတြဲစကားေျပာၾကရဲ႕
ပင္လယ္ဟာေကာင္းကင္ေၾကာင့္ျပာတယ္
ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေကာင္မေလး
မင္းကုိခ်စ္လုိ႔ ဒီစကားကုိငါေျပာတယ္
အေ၀းကေန နီးစပ္ေနၾကတဲ့ရင္ဘတ္ႏွစ္ခု
အလြမ္းေငြ႕ေတြနဲ႔၀ုိင္းပတ္ကာရံထားတယ္
ေမ့ေမ့ေမာေမာနဲ႔ ေပ်ာ္ေနခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး
ရင္ဘတ္ကုိဆုတ္ၿဖဲၿပီးၿပံဳးရိပ္သန္းျပေနရတာ
ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား အမွန္တရားေတြျဖတ္ျဖတ္ေျပးတုိင္း
ငါ့ကုိယ္ငါ ေပ်ာက္ဆံုးပစ္လုိက္ခ်င္တယ္
မင္းရဲ႕ငုိသံေတြၾကားမွာ
ၿပိဳဆင္းက်ခဲ့ရတဲ့ငါ့ရဲ႕မ်က္ရည္ေငြ႕ေတြ
ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ပဲထုိင္ေငးေနလုိက္ရတယ္
ေလာဘတႀကီးပုိင္ဆုိင္ခ်င္ခဲ့ပါရဲ႕
လမင္းမသာတဲ့ညဥ့္နက္နက္မနက္ဖန္ေတြ
ေကာင္းကင္ေရာင္ေပ်ာက္သြားတဲ့ပင္လယ္လုိ
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိျပာလြင္ဖုိ႔မျဖစ္ႏုိင္တဲ့အျဖစ္မွာ
ငါေလ....
``မင္း ကုိ သိပ္ ခ်စ္ တာ ပဲ´´
အေ၀းကပဲႀကိဳးညွိေနရတယ္။


ထြန္းလင္းသစ္ကုိ ကဗ်ာစပ္ေပးပါလုိ႔ေျပာေတာ့ သူက အမွန္အတုိင္း စပ္ေပးသြားတယ္။

Wednesday, April 21, 2010

အလြမ္းနင့္နင့္..နဲ႔... အဆင့္အဆင့္ အျမင့္အျမင့္ကေန.. တရင့္ရင့္.. ေႂကြ

Wednesday, April 21, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
(၁)

အလြမ္းေတြကို
အလြမ္းအတိုင္း ထားရွိရင္း
ဆူလြယ္နပ္လြယ္ ပန္႔ခ္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုပဲ ညဥ္းေနမိ

အိုကြယ္..
ခ်စ္သူ႕ မ်က္၀န္းကေလးကို သတိတရနဲ႔
ခ်စ္သူ႕ ရင္ညြန္႔ထက္က ေလာ့ကတ္သီးေလးရယ္
ခ်စ္သူ႔ လက္ေကာက္၀တ္က နတ္ဘုရားဆင္းတုရယ္ကိုပဲ
သဲႀကီးမဲႀကီး နာလိုခံခက္ျဖစ္ေနရ
အႏိႈင္းအဆ ဟာ ဒီေလာက္ေလးပါပဲ ခ်စ္သူ...



(၂)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
ပူတယ္...
ေဟာဒီ မႏၱေလးဟာ ပူတယ္..
ကိုယ့္ ရင္ထဲမွာလည္း ပူေနတယ္..
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ ေရွ႕ခရီးဟာလည္း မီးလိုပဲ ပူေနမတဲ့လား..?
ကိုယ္ မထိကိုင္ဖူးေသးတဲ့ ခ်စ္သူလက္ဖ၀ါးေလးထဲမွာ
ကိုယ့္ ဘ၀ရဲ႕ အရာရာကို ဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး
ေအးၿငိမ္းေသာခရီးဆီ နင္ ထြက္ခြာသြားသင့္ၿပီပဲ ခ်စ္သူေလးရယ္...

“ထားခဲ့ေတာ့ပါ
ရင္မွာ နာလည္း
ကိုယ့္ အသဲကို
ကြဲဖို႔ အသင့္
ခင္းဆင့္မယ္...” တဲ့
အလ်ားလိုက္ ျဖန္႔ခင္းေပးထားေသာ သံေယာဇဥ္မွာ
အသာအယာပဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားလိုက္ပါကြယ္
ခ်စ္သူ႔ ဖ၀ါးႏုႏုနယ္နယ္ အႏၲရာယ္ကင္းေစရၿခိမ့္မယ္...



(၃)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
တစ္ေယာက္ဆီတစ္ေယာက္က
ေရာက္ရွိခ်င္ရက္နဲ႔ ေ၀းေနရျခင္းဟာ
ကိုယ္လိုေကာင္အတြက္ ပိုၿပီး “နာ” ရတယ္
ကိုယ္လုိလူအတြက္ အိပ္မက္ထဲထိ “ေသ” ရတယ္
ကိုယ္လို ႏွလံုးသားအတြက္ ဗဟိုခ်က္ဆီ ကြက္တိ “ထိ” ပါတယ္..

“ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ဆုိတာ ဆိုတာ
ဘ၀နဲ႔အခ်စ္မွာ ဥပေစၦဒကကံနဲ႔ နတ္ျဖစ္သြားတဲ့ သတၱ၀ါ” ... တဲ့
ဒါဟာ တကယ္ပဲ ခ်စ္သူေလး
အလြမ္းအေဆြးေတြ ရာႏႈန္းမ်ားမ်ားနဲ႔
ကိုယ့္ ဘ၀ေပၚ ၀ဲ၀ဲက်လာတဲ့ ဓားခ်က္တိုင္းမွာ
ကိုယ့္ ခံႏိုင္ရည္ဟာ ထိုင္းမႈိင္းလာခဲ့ရ...

ခ်စ္သူေပးအပ္သမွ် ခ်ိဳၿမိန္ျခင္းေတြနဲ႔တင္
ကိုယ့္ရင္ဘတ္ရဲ႕ ကိုလက္စထေရာ အခ်ိဳးအစားကလည္း
မတန္တဆပဲ မ်ား မ်ား လာခဲ့ရ...

ခ်စ္သူေရ..
၀င္သက္ေလ ထြက္သက္ေလ အထိအခတ္တိုင္းမွာ
ခ်စ္သူ႔ ေခၚသံေလးဟာ ၿငိလာကပ္ပါ
အဲဒီလို အခါမ်ားမွာ အသက္ရွဴၾကပ္လာ
အလြမ္းဆိုတာ..
အယ္လ္ကိုေဟာ ဆခ်ိဳးမ်ားမ်ားနဲ႔ ဒရာဘယ္လ္ ဘီယာ
ကိုယ္ ယစ္မူးတတ္ခဲ့တာလည္း ၾကာၿပီပဲကြယ္...



(၄)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
ကိုယ္ေလ တိတ္တိတ္ေလး
အေတြးထဲမွာ ခိုးခိုးၿပီး စိတ္ကူးယဥ္

“ ခ်စ္သူ သတိမထားမိလိုက္ပဲ
ခ်စ္သူ႔ ဆံႏြယ္ဖ်ားကေန ေျခဖ၀ါးေလးဆီအေရာက္
ေတာက္ေလွ်ာက္စီးဆင္းခြင့္ရေသာ ေရစက္မႈန္ကေလး ျဖစ္ခ်င္..”

“ခ်စ္သူ႔ လြတ္လပ္ျခင္းေတြအတြက္ ခ်စ္သူ အႏွံ႔အျပားဆီ ထိကပ္ခြင့္ရတဲ့
ညဥ့္လႊာရံု အ၀တ္အထည္ပါးပါးေလး ကိုယ္ ျဖစ္ခ်င္..”

ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း..
“ခ်စ္သူ နံနက္တိုင္းလိုလို စားျဖစ္တဲ့ ၾကာဇံေၾကာ္ထဲက
ဆတ္ေတာက္ ဆတ္ေတာက္ နင္ ၀ါးမိတဲ့ မုန္လာဥနီဖတ္ေလး ျဖစ္ခ်င္..”

“ခ်စ္သူ ေခ်ာ့သိပ္လိုက္ရင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားမယ့္
ငိုသံက်ယ္က်ယ္ ကေလးေလး ကိုယ္ ျဖစ္ခ်င္..”

ဒီလိုပဲ တိတ္တိတ္ေလး ခိုးခိုးၿပီး စိတ္ကူးယဥ္
ခ်စ္သူ... မသိဘူး...


(၅)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕
ဥပေဒမဲ့ အျပာႏုေရာင္ခ်စ္ျခင္းတရားခြင္မွာ
ကိုယ္ဟာ ခ်စ္သူကို စီရင္ပိုင္ခြင့္ေပးထားသလို
ခ်စ္သူကေလးကလညး္ ကိုယ့္ကိုပဲ စီရင္ခ်က္ခ်ေစခ်င္တယ္ ဆိုတာ
ကိုယ္နားမလည္ေသာ ဘာသာစကားကို နားေထာင္ရင္း ကိုယ္ နားလည္လာ..

ကိုယ္တို႔ တစ္ဦးစီအတြက္ တစ္ဦးက
၀င္ရလြယ္ၿပီး ထြက္ရခက္တဲ့ ၀ကၤပါ တဲ့လား..?
ကိုယ္တို႔ လွလွပပေလး မွားခဲ့ၾကၿပီ ထင္ပါရဲ႕ကြယ္...



(၆)

“လူျဖစ္လာတာက ပထမအမွား
လူလိုခံစားတတ္တာက ဒုတိယအမွား..” တဲ့
ဒီလိုဆို...
တတိယအမွားဟာ ကိုယ့္ မွန္ကန္ျခင္းတရားပဲေပါ့
နင့္ ႏွလံုးသားမွာ ျဖစ္တည္တယ္ေလ...

ခ်စ္သူေရ..
ေျခခင္းလက္ခင္း သာ သာ ၊ မသာ သာ
အလြမ္းတစ္ခုက အလြမ္းတစ္ခုကို ဆာေလာင္လို႔
ကုန္းေျမတစ္ျပင္က ဟိုဘက္ကုန္းေျမတစ္ျပင္ကို ဆာေလာင္လို႔
ဆာေလာင္ျခင္းအထပ္ထပ္က ကိုယ့္ ရင္ဘတ္တည့္တည့္ကို ဆာေလာင္လို႔
ည ည မ်ားဆို ေယာင္ ေယာင္ၿပီး စမ္းၾကည့္မိ
ခ်စ္သူကေလး ရွိမွ မေနပဲကို...

အေ၀းမွာ..
ေလျပည္လာရာအရပ္ဆီ ဆန္႔ထုတ္ထားတဲ့ ကိုယ့္ လက္ဖ၀ါး
ခ်စ္သူ ခံစားတတ္ရင္ နာက်င္ရပေစ ကိုယ္ေက်နပ္ႏိုင္ရဲ႕
ဘာကို ေပးဆပ္ရမလဲ..?
ဘယ္ေလာက္အထိ ေပးအပ္ရမလဲ..?
ဘယ္အေျခအေနေရာက္ေအာင္ ကိုယ့္ကို သယ္ေဆာင္သြားမွာလဲ..?
ဒီလိုေႏြေတြပဲ ကိုယ့္ဆီတဖြဲဖြဲရြာသြန္းလို႔
ကုိယ့္အရိပ္မွာ ခ်စ္သူ စိတ္ေတြပဲ အခါခါ ထြန္းကားတယ္...



(၇)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ
အရာရာဟာ ျမင့္ျမတ္သြားစတမ္း ဆိုရင္လည္း
ကိုယ့္ဘ၀ထဲက ၾကက္ေျခခက္မ်ားစြားကို
သူရဲေကာင္းတံဆိပ္လိုပဲ ၀ံ့၀ံ့ၾကြားၾကြား ကိုယ္ ခံယူလိုက္ခ်င္ရဲ႕..
တစ္ေန႔ ထိမွန္လာမယ့္ ကံတရား က်ည္ဆန္မွာပဲ
သံသရာတစ္ျပင္လံုး အုံးအံုးျမည္ေအာင္ ကြဲပ်က္လိုက္ခ်င္ရဲ႕..
ျမတ္ႏိုးျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ တြန္းဖြင့္ခဲ့မိေသာ ပန္းႏုေရာင္တံခါးခ်ပ္ကို
ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ပဲ ဂ်က္ခ်ထားလိုက္ခ်င္ရဲ႕ကြယ္...

ေကာင္မေလးေရ..
Love you... , Need you...
လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ကိုယ္ေျပာခဲ့တာ မဟုတ္သလို
Forget me... , Leave me...
ဒီလိုေျပာဖို႔လည္း ကိုယ့္မွာ မလြယ္ကူျပန္တဲ့ေနာက္
အလိုလိုကြယ္ေပ်ာက္လြင့္ပါးသြားရွာမယ့္
တိမ္ေတြသြားရာ ညဥ့္လမ္းမမွာ
အလြမ္းအစအနေတြ ဖြဖြေျခြရင္းပဲ ဆက္ေလွ်ာက္
ဘယ္ဆီကိုပဲ ေရာက္ေရာက္ေပါ့ကြယ္...



(၈)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
အေျခအေနဆိုတာကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ဖို႔
ဘယ္ပေရာဖတ္ရဲ႕ ေဟာညႊန္ခ်က္ကို ကိုယ္ ယံုစားရပါ့..
အိုလံပီယာေတာင္ကုန္းထက္က
ဘယ္နတ္ဘုရားရ႕ဲယဇ္ပလႅင္မွာ ကိုယ့္ရွင္သန္ျခင္းကို ပသတင္ေျမႇာက္ရပါ့..

ရယူလိုျခင္း တစ္ဆယ့္ငါး ရာခိုင္ႏႈန္း
ေပးဆပ္လိုျခင္း သံုးဆယ့္ငါး ရာခိုင္ႏႈန္း
ကိုယ့္ မသိႏိုင္ျခင္းက ေလးဆယ့္ကိုး ရာခိုင္ႏႈန္း
ကိုယ္တို႔ ဆံုဆည္းခြင့္က မစို႔မပို႔ တစ္ရာခိုင္ႏႈန္း
ဒါကိုမွ ကိုယ္ ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေနထုိင္ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္လည္း
ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ရဲ႕ ပထမအၿပံဳးပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္...



(၉)

“လာမယ့္ေဘး ေျပးေတြ႕လိုက္စမ္းပါ ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ရာ..” တဲ့
အစ္ကုိေရ.. အဲဒီေကာင္မေလးဟာ ေဘး မဟုတ္ဘူး အစ္ကိုရ႕ဲ
ျမတ္ႏုိးျခင္းတရားေတြနဲ႔ သြန္းခတ္ထားေသာ ပြင့္လႊာဓားတစ္လက္
လက္ကိုင္ရိုးမွာ သူမ ေခၚသံေလးကို စြပ္တပ္ထားေလရဲ႕..

အဲဒီဓားတစ္လက္ရဲ႕ေအးစက္စက္ဂုဏ္သတၱိမွာ
ထိေတြ႕မိလိုက္တိုင္း အသိနဲ႔ ေစာင့္စည္းျခင္းဟာ အရွင္လတ္လတ္ ေက်ာက္သားျဖစ္ရတယ္
အဲဒီေက်ာက္သားေတြကပဲ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လွဳပ္ခါအိက်တတ္လာၿပီး
သူမ ရွိရာအရပ္ဆီ ဦးညႊတ္စီးဆင္းရျပန္တယ္...

တခါတရံ မ်ားစြာမွာလည္း
ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ၾကာ သိမ္းဆည္းထားတဲ့ ၀ိုင္တစ္ခြက္လိုပဲ
ရွိန္းခနဲ ဖိန္းခနဲ အႏွဳိးအဆြ .. ဘ၀နဲ႔မာနကို ရုန္းႂကြေအာင္ အားခြန္ေပးတယ္
အဲဒီဓားတစ္လက္ရဲ႕ ေစညႊန္ရာ အရပ္မ်က္ႏွာမွာ
သစၥာတရားနဲ႔ အျခားအျခားေသာ စိတၱဇလိုအပ္ခ်က္ေတြ ျပည့္စံုေနမလား လို႔လည္း
ရင္ကြဲပက္လက္အိပ္မက္ေတြနဲ႔ အိပ္စက္တတ္လာပါတယ္ အစ္ကိုေရ...



(၁၀)

ခ်စ္သူရယ္ေလ..
လာမယ့္ ေႏြေႏွာင္းမွာ ကိုယ္ဟာျပကၡဒိန္ကုိ လွန္ေလွာရေပဦးမယ္
လူလူသူသူခံစားတတ္ျခင္းလမ္းမထက္က
ကိုယ့္ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ ညစာစားပြဲမွာ
ဘ၀ဟာလည္း အၾကမ္း အႏု အယုအယ အစအေနာက္အေၾကာက္အကန္
ဟန္မ်ိဳးစံု ပဥၥလက္တရားမွာ ထုသားေနသား က်နလာရေပဦးမယ္
SS.တပ္ဖြဲ႕မွဴး “ဂ်င္နရယ္ ဟင္းမလား” ကေျပာတယ္
“ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ေလွ်ာက္တဲ့လူဟာ အေလာင္းေကာင္ေတြေပၚ ခြေက်ာ္သြားရဲရမယ္..” တဲ့
ကိုယ့္မွာေတာ့ ယံုၾကည္တာေတြ ရွိေပမယ့္
ဘယ္အေလာင္းေကာင္ကိုမွ ခြေက်ာ္မသြားခ်င္သလို
လဲေနတဲ့အေလာင္းေကာင္ေတြထဲမွာလည္း ကိုယ္ မပါ၀င္ခ်င္ဘူး...

အေ၀းက မ်က္ခြံမို႔မို႔ေလးေရ...
တိမ္ေတြ ဘယ္ဆီ ေရြ႕တယ္... ခ်စ္သူရွိရာ ေရြ႕တယ္
မုိးေတြ ဘယ္ကို ညိႇဳ႕တယ္... ဟုိ႔.. အေရွ႕ယြန္းယြန္းကို ညႇိဳ႕တယ္
နကၡတ္ တာရာ ဘယ္မွာ စံုတယ္... ကိုယ့္ ရင္ဘတ္မွာ စံုတယ္
ေလေျပ ဘယ္နား ပြတ္သပ္သြားတယ္... ဆံႏြယ္မွ်င္ၾကား ပြတ္သပ္သြားတယ္
သစ္ရြက္ ဘယ္လို ေၾကြမယ္... ခ်စ္သူဆိုတဲ့ ေတးသြားရိပ္ခို အလုိလိုေၾကြတယ္
တံခါးေတြ ဘယ္အခ်ိန္ပိတ္မယ္... ခ်စ္သူျပန္လာေတာ့မွ ပိတ္မယ္
ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ ဘယ္ေတာ့ အိပ္မယ္
ခ်စ္သူေလး .. သိပ္..မွ... အိပ္...ေတာ့....မယ္.....ေလ.......။




ေကခမ္းရဲ႕ကဗ်ာပါ။
နည္းနည္းေလးေတာ့ ကုိယ့္နာမည္ယူလုိက္ပါတယ္

Monday, April 12, 2010

ဇယား

Monday, April 12, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
တရားက်ဖုိ႔ေကာင္းလုိက္တာ
“တရားေတြက်ေတာ့
မတရားေတြ တက္လာတာေပါ့ကြ”
နေ၀တိမ္ေတာင္ ထေအာ္တယ္
တရားက်ေနတာကုိ ကၽြန္ေတာ္
ဖြတ္ထြက္လာတဲ့အထိ ၾကည္ညိဳခဲ့မိတယ္
တရားေအးရိပ္ဆုိၿပီးေတာ့
အဆိပ္ေဆးတုိက္ေကၽြးတာ
စားခဲ့ဖူးတယ္
ဒါကုိ
အ႐ူးေတြက သေဘာတူ
အေပါေတြက ေလးခုေျမာက္
အျပစ္ေပၚ ပစ္တင္ေပး
ၿပီးေတာ့
သေႏၶကန္းအတြက္
အလင္းကုိ လက္နဲ႔ ျပသလုိ
ပါးစပ္နဲ႔ေျပာတဲ့ အမွန္တရားကုိ
လက္နဲ႔လုိက္စမ္း
ေနာက္ဆံုး
“ရွင္တုိ႔ ပ်င္းေနမယ္ထင္လုိ႔
ကၽြန္မ ေမ်ာက္က ကျပတာပါ” တဲ့
ေဆးတစ္ခြက္နဲ႔ ေပ်ာက္တဲ့ေရာဂါ
သိပ္ရွားတယ္။

Friday, April 2, 2010

ငိုမိတယ္

Friday, April 02, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
“အြန္လိုင္း” လုိ႔ၾကားလုိက္တာနဲ႔
ကုိယ့္စိတ္ေတြ ဖမ္းလုိ႔ မရေတာ့ဘူး
ေတာ္ေတာ္ေ၀းတဲ့အထိ
ေတာ္ေတာ္ျမင့္တဲ့အထိ
စိတ္ကုိ “သတိ” လုိ႔ဆြဲၿပီး
ၿငိမ္ၿငိမ္ေနခုိင္းလုိ႔ မရဘူး
“ရ” ကုိမရမကဆြဲထည့္ၿပီး
သတိရ
အခ်ိန္ရွိတုိင္းသတိရ
သတိရတုိင္း
အလြမ္းေတြက အပုိင္းပုိင္းက်ိဳးက်တာ
အသံုးမက်တဲ့ေကာင္
အလကားေကာင္ဆုိတဲ့
ကုိယ့္ရင္ဘတ္ထဲအထိ

Friday, March 26, 2010

ေပ်ာ္ေနတာေကာင္းတယ္

Friday, March 26, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ေပ်ာ္ေနတာ ေကာင္းတယ္
ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ သရက္သီး၊ င႐ုတ္သီး
သခြားသီး၊ ဖရဲသီး၊ ငွက္ေပ်ာသီး
ေပ်ာ္ေနတာ ေကာင္းတယ္
ငါ ဒါမလုပ္ရင္ သူတုိ႔ငါ့ကုိ ကဲ့ရဲ႕မွာ
ျဖစ္သြားဖုိ႔ အဓိကပဲ ငါလုပ္ျပမယ္
ေပ်ာ္ေနတာ ေကာင္းတယ္
ဒီေနရာမွာ ငါ့ကုိအျပစ္တင္လာၾကၿပီ
သူတုိ႔ပါးစပ္ပိတ္ေအာင္ ဟုိေနရာေနျပမယ္
ေပ်ာ္ေနတာ ေကာင္းတယ္
ရာဂံ ဥပနိႆယ နဲ႔
ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ ေယာက္်ား ကုိယ္ခ်စ္တဲ့မိန္းမေၾကာင့္
ကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ေတာင္ သနားဖုိ႔ေမ့ေလာက္ေအာင္
ေလွကားခ်ၿပီး အဆင္းရဲၾကတယ္
ေပ်ာ္ေနတာ ေကာင္းတယ္
ကၽြန္မက ေစတနာအရင္းခံနဲ႔ ပရဟိတလုပ္ေနတာရွင့္
ကၽြန္ေတာ္က သိေစေတာ့ရယ္လုိ႔ ဘာသာေရးေတြ ေရးေနတာ
က်ဳပ္တုိ႔တစ္ဖြဲ႕လံုး လုပ္သမွ် ကုိယ္က်ိဳးလံုး၀ မပါခဲ့ဘူး
ေပ်ာ္ေနတာ ေကာင္းတယ္
လူမရွိတဲ့ လမ္းမွာ
ေပ်ာ္ျပရတာျဖစ္ျဖစ္
ေပ်ာ္ဟန္ေဆာင္ရတာျဖစ္ျဖစ္
ေပ်ာ္ေနတာ ေကာင္းတယ္။

Wednesday, March 24, 2010

ခ်စ္သူျဖစ္ၿပီးေနာက္ပုိင္း

Wednesday, March 24, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ခ်စ္ေရ ျပန္ေျပာပါဦး
“မင္းနဲ႔ ခ်စ္သူျဖစ္ရတာ” လုိ႔ေလ
အဲဒါေလးပဲ ခဏခဏၾကားခ်င္တယ္
ဘာတဲ့ ပင္လယ္ျပင္မွာလႈိင္းလံုးစီးရသလုိပဲတဲ့လား
ခ်စ္ျခင္းရ႕ဲ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္ထက္
ကံစမ္းမဲ ႏုိက္ရသလုိ
၀ုိင္ကုိ မစုိ႔မပုိ႔ေသာက္လုိက္ရသလုိ
ခုပဲ အသည္းကြဲသီခ်င္းထဆုိရမလုိ
ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ရတာ
လေရာင္ျဖာက်တဲ့ညလုိ မေအးခ်မ္းဘူးလား
ျခားထားတဲ့ အလႊာပါးပါးက
တဖက္ျမင္မွန္ပါးလုိ ျဖစ္ေနသလား
ပုိးသားတစ္ဖက္ သံမဏိတစ္ဖက္နဲ႔
အနမ္းကို ထက္ျခမ္း ျခမ္းၿပီး
ခြဲစိပ္ၾကည့္ရသလုိ ျဖစ္ေနလား
စိတ္ကုိ ယံုၾကည္မႈအေပၚ ခ်ထားလုိက္ပါ
ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္တည္းအေပၚကုိသာ
တန္ဖုိးေတြ ကာလေတြ ဘယ္လုိေျပာင္းေျပာင္း
ေရႊဟာ ေရႊအျဖစ္က မေျပာင္းသလုိ
ေမာင္
မေျပာင္းလဲတဲ့ အခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္ေနတယ္။

Tuesday, March 23, 2010

ကံၾကမၼာနဲ႔ ကိုယ္တုိ႔နဲ႔

Tuesday, March 23, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
မေန႔က အလြမ္းအားျပင္းျပင္းနဲ႔
ျမႇားတစ္စင္း ကုိယ့္ႏွလံုးသားကုိ စုိက္တယ္
ျမႇားကုိ ျပန္ႏႈတ္ဖုိ႔ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္ရွာတာလည္း မေတြ႕ဘူး
ခ်စ္သူကုိ ခရီးမွာ လုိက္ပုိ႔ဖုိ႔
တစ္ေန႔လံုး မအားမလပ္ျခင္းေတြက
စိတ္ကုိ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္ေစတယ္
ခ်စ္သူကုိ အားနာတဲ့စိတ္က
ကုိယ့္အျပစ္ကုိ ပုိအကာအကြယ္ မဲ့ေစတယ္
အခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္တတ္တဲ့ ခ်စ္သူကုိ
ကုိယ္က အခ်စ္ေတြ ျပန္မေပးႏုိင္မွာ စုိးေနရတဲ့အထဲ
အတိအက်လြဲေခ်ာ္တတ္တဲ့ကုိယ့္ကုိ
အတိအက် မုန္းပစ္ခ်င္စိတ္ျပန္ေပၚတယ္
ကံၾကမၼာက ဒီခ်စ္သူႏွစ္ဦးအေပၚ
နည္းနည္းေလာက္ က်ီစယ္ၾကည့္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္
မရပါဘူးေလ
ဒီခ်စ္သူႏွစ္ဦးရဲ႕ ႏွလံုးသားရပ္၀န္းက
အခ်စ္နဲ႔ သံုးရာသီလံုး ၾကည္လင္ေနတာ။
ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ရ႕ဲ ရင္ခုန္သံက မဆုမြန္ျဖစ္သလုိ
မဆုမြန္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံက ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ျဖစ္ေနတာ
ကံၾကမၼာက မသိလုိက္ဘူးေနမွာ။

Monday, March 22, 2010

ေရမေဆးေက်ာက္မ်ား

Monday, March 22, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
စစ္ျဖစ္ခါနီး မဟုတ္ဘူး
စစ္ျဖစ္ေနတာ
ကုိလုိနီေတြ ၀င္လာတာ မဟုတ္ဘူး
ဘ၀ကုိ ကိုလုိနီလက္ထဲ ထုိးအပ္ထားတာ
လြတ္လပ္ေရးဆုိတာ
ပုိက္ဆံအိပ္ကုိင္ၿပီး ၀င္လာႏုိင္သူကုိေခၚတာ
ျမန္မာဆန္ဆန္ေလး
အေနာက္တုိင္းဆန္ဆန္ေလး
ေရေဆးငါးေလး
ဒီခႏၶာကုိယ္ဟာ မဟာစီးပြားေရး
ဘ၀ရဲ႕ ေျခတစ္ခ်စာေတြ
ဘ၀ရဲ႕ ေက်ာတခ်စာေတြ
မ်က္ေတာင္တဆံုးမွာ အဆံုးစီရင္တယ္
မႈန္၀ါး၀ါးအလင္းကုိ
မီး၀င္းေနတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔
ခႏၶာကုိယ္အစိတ္အပုိင္းကုိ ငါးစာခ်တယ္
အခန္းတံခါးပိတ္လုိက္ရင္
မီးလွ်ံေတြက ပုိေတာက္တယ္
မသန္မစြမ္းညပါတီေတြက
ရတနာသုိက္ေျမပံုအၫႊန္းေအာက္
မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္
၁၈ ႏွစ္ေအာက္ ပြင့္တဲ့ပန္းမ်ား
အေသအေပ်ာက္မ်ားတဲ့ အသိဉာဏ္မ်ား
႐ႈံးၿပီးသား အသင္းထဲ
ပင္နယ္တီမ်ားစြာကုိ ေစာင့္ေနတယ္
တစ္ပတ္တစ္ခါ UNDP မွာ ေဆးစစ္လုိ႔
Positive ျဖစ္ေၾကာင္း မျဖစ္ဖုိ႔
ဗံုးခုိက်င္းေဟာင္းထဲ ၀င္ပုန္းရတဲ့
ဒုကၡကလည္း စစ္ပြဲပဲ
ထြန္းထားတဲ့ ဖေယာင္းတုိင္မီးကုန္ေတာ့
ေခြေတြအူတာ နာနာက်င္က်င္
ထမင္း၀ုိင္းဆုိတာ လမ္းမွား
အ၀တ္အစားဆုိတာ လမ္းမွား
ေနဖုိ႔ထုိင္ဖုိ႔ဆုိတာ လမ္းမွား
အမွားအတြက္ေနာင္တဆုိတာ လမ္းမွား။

Friday, March 19, 2010

အရင္ကထက္ပုိ

Friday, March 19, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အရင္လုိ ခ်စ္ေသးရဲ႕လား
အဲလုိ ေမးတတ္တဲ့ႏႈတ္ခမ္း
အနမ္းတစ္ရာနဲ႔ ဒဏ္ခတ္ခ်င္တယ္
အရင္လုိ မခ်စ္ေတာ့ဘူး မထင္လုိက္နဲ႔
ေကာင္းကင္ႀကီး မေျပာဘဲေနလိမ့္မယ္
ခ်စ္တယ္ အ႐ုိးခံခ်စ္တယ္
ခ်စ္သူအေၾကာင္းေတြးေနတဲ့အခါ
အနာဂတ္ကုိ အလင္းနဲ႔ျမင္ရတယ္
ေကာက္သင္းရနံ႔ေတြလည္းေမႊးလုိ႔
ေလေျပညႇင္းလည္းသာလုိ႔
တေလာကလံုးပန္းခင္းလုိ လွလုိ႔ေပါ့ခ်စ္ရယ္
အဲခ်ိန္မွာ
အရင္လုိ မခ်စ္ေတာ့ဘူးလာဟင္ဆုိေတာ့
ရင္ထဲကပူေလာင္
အားလံုးေမွာင္က်သြားတယ္
ခ်စ္တယ္ အရင္ကထက္ ပုိပုိခ်စ္တယ္
ခ်စ္သူက မခ်စ္ေတာ့ဘူးဆုိလည္းခ်စ္တယ္
ခ်စ္သူက ခ်စ္ေနတယ္ဆုိလည္းခ်စ္တယ္
တစ္ရက္ကုိ ဆတုိးႏႈန္းတစ္ေထာင္နဲ႔
အရင္ကထက္ ပုိပိုခ်စ္တယ္

Tuesday, March 16, 2010

သစၥာ

Tuesday, March 16, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
တကယ္ခ်စ္တာေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား
ေမးတတ္လုိက္တာ
တည့္တည့္ေရာက္လာတဲ့သူကုိ
ဘယ္သြားမလဲလုိ႔
အေမးခံလုိက္ရသလုိပဲ
အခ်စ္ေၾကာင့္
ဘာကုိမွ ဂ႐ုမထားဘဲ
ဒူးေထာက္ထားခ်ိန္မွာ
ဘာလုပ္ေနတာလဲလုိ႔
အေမးခံလုိက္ရသလုိပဲ
ေမာင့္အခ်စ္က
ကန္ေရျပင္ထဲ ခဲပစ္ခ်လုိက္သလုိ
“ပလံု” လုိ႔ ျမည္႐ံုေလးမဟုတ္ဘူး
ေဟာဒီ စၾကၤာ၀ဠာထဲ
ကမာၻႀကီးတည္ေနသလုိ ခ်စ္တာ
မငုိနဲ႔ ၀မ္းလည္းမနည္းနဲ႔
ဒီအခ်စ္ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲကေန
ေမာင္ ဘယ္ကုိမွ ထြက္မေျပးဘူး။

Sunday, March 14, 2010

ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ ၿမဲေစေသာ၀္

Sunday, March 14, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ျပႆနာပဲ
ငါ မသိတဲ့ငါ့ကုိ
မ်က္ႏွာဘယ္လုိရွိလဲ
ဆံပင္ပံုစံဘယ္လုိထားလဲ
ဘယ္လုိ၀တ္စားလဲ
ေျခသည္းလက္သည္းပံုမွန္ညႇပ္ရဲ႕လား
ငါစိတ္မ၀င္စားဖူးတဲ့ငါ့ကုိ
လာလာေမးၾကတယ္
ငါနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ဘာသိၾကလဲ
နည္းနည္းေလာက္ လက္တုိ႔ၾကည့္တယ္
သိ မသိကုိ မသိက မသိ
သိ မသိကုိ သိက သိ
စတဲ့ ဂါထာေတြမန္းမႈတ္ၾကတယ္
ဒီလုိနဲ႔ ကုိယ့္အတၱကုိ ထိပါးမွာစုိး
ကုိယ့္မာနကုိ တုိက္စားမွာစုိး
တိမ္အသင့္အတင့္ျဖစ္ထြန္း႐ံုနဲ႔
မလုိအပ္တဲ့မုိးေတြ မလုိအပ္ပဲရြာတယ္
ဘာျမဴဒါအေၾကာင္း သိရင္ ...“ေၾသာ္”...
အေမဇံုေတာလွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္သိရင္ ...“ေၾသာ္”...
လူမေရာက္တဲ့ပင္လယ္ေအာက္အေၾကာင္းသိရင္ ...“ေၾသာ္”...
အေမရိကန္က စစ္ေၾကျငာရင္ ...“ေၾသာ္”...
ဘင္လာဒင္ကုိ ဖမ္းမိရင္ ...“ေၾသာ္”...
...“ေၾသာ္”... ဘာမ်ားလဲလုိ႔
အဲဒီအထူးအဆန္းကုိ
ငါက အထူးအဆန္းမွတ္ေနတာဆုိၿပီး
...“ေၾသာ္”... ဘာမွလည္းဟုတ္ဘူး တဲ့
ကုိယ့္ကုိမ်ား
အပ္ဖ်ားတစ္ေထာက္စာ လာေစာ္ကားရင္
ႏွမ္းတစ္ေစ့စာ အေပၚေရာက္သြားရင္
“ဘာကြ”
ဘယ္မလဲ ဓား ဘယ္မလဲစကား
သဲကုိးျဖာလား မန္က်ည္းကုိးပင္လား
ကုန္းေခ်ာရမလား ေသြးထုိးရမလား
ဒီလုိ
ငါ့ရဲ႕ ေ၀သာလီပုဏၰားေလးေတြ
ႏွစ္ႏွစ္လီေလး ေလးႏွစ္လီရွစ္
ရွစ္ႏွစ္လီဆယ့္ေျခာက္နဲ႔
အဆိပ္မ်ားမ်ားေသာက္ထားၾက
သူတုိ႔ကုိ
ဒီအရပ္က ေတာင္၊ ဒီအရပ္ကေျမာက္လုိ႔
အိမ္ေျမႇာင္ေထာက္ျပလုိ႔ေတာ့
ေအာ္ ဒီအ႐ူးႏွယ္
မုိးႀကိဳးကုိ ထန္းလက္နဲ႔ကာတယ္လုိ႔ ေျပာမယ္
ကဲ ငါ့ကုိယ္ငါ စိတ္၀င္စားစား မစားစား
ခုခ်ိန္ကစၿပီး
ဇာတိေခတ္ၿပိဳင္ကြင္းမွာ
စကားေတြ ဓားေတြအစား
ေယာနိေသာ မနသိကာရကုိ စိတ္၀င္စားမယ္
လက္ရွိအေနအထားကုိေျပာရရင္
ေလာေလာဆယ္ပုိ႔ေနတဲ့ ေမတၱာေတာ့ခါးတယ္
အမွန္တရားေတြ ပါ၀င္လုိ႔။


15.3.2010 10:10 AM

အလြမ္းမိတဲ့ရင္

Sunday, March 14, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ကုိယ့္ခံစားခ်က္ကုိယ္ ျဖန္႔ခင္းၾကည့္တာပါ
ဘယ္ေနရာ,ဘယ္အရပ္မွာ ငါေရာက္ေနေန
အလြမ္းေတြတစ္ထပ္ၿပီးတစ္ထပ္နဲ႔
ရင္ဘတ္ဟာ အားႏြဲ႔လြန္းတယ္။

ျပန္ျပန္ေတြးစရာမလုိေလာက္ေအာင္
အစဥ္အၿမဲ႐ွိေနတဲ့အရိပ္ေယာင္ေပါင္းမ်ားစြာ
ငါ့ရင္မွာ ေ၀့၀ဲလြန္္းတယ္။

ဘယ္လုိဘယ္ပံုစံနဲ႔ သူပြင့္ခဲ့တဲ့ပန္းေတြျဖစ္ပါေစ
ယံုၾကည္ျမတ္္ႏုိးစြာနမ္း႐ႈိက္မိတဲ့ငါမုိ႔
တစိမ့္စိမ့္ေတြးေန,ေဆြးေနရမွာပါပဲ။

မ်က္ရည္ျမစ္က်ဳိးမွာစုိးလုိ႔
ရယ္ေမာစရာတစ္ခ်ဳိ႕တစ္၀က္နဲ႔ကာရန္ခဲ့ေပမယ့္
တစ္သြင္သြင္လွ်ံတက္စီးေမ်ာရေပါင္းမ်ားၿပီ။

ဘယ္လုိမွမနီးႏုိင္မယ့္အေ၀းကေကာင္းကင္
တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚေငးၾကည့္ေပ်ာ္ေမာေန႐ံုကလြဲလုိ႔
ေလမေ၀ွ႔ေအာင္ပဲဆုေတာင္းေနရတယ္။

အခ်စ္ဆုိတာ...
တစ္ခ်ဳိ႕အတြက္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ
တစ္ခ်ဳိ႕အတြက္ ရင္ကြဲနာ
အေသအခ်ာအဓိပၸါယ္ကြဲတယ္။

အားလံုးကုိနားလည္ထားပါတယ္
ဒီေနရာမွာနက္႐ႈိင္းလြန္းတဲ့ျမစ္ဟာ
ဟုိေနရာမွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးစီးတယ္။

ထြန္းလင္းသစ္(ကန္႔ဘလူ)
သူငယ္ခ်င္းရ႕ဲကဗ်ာပါ။ ႀကိဳက္လုိ႔ပါ။

Monday, March 8, 2010

အြန္လုိင္းအခ်စ္

Monday, March 08, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ကီးဘုတ္ေလးေတြဟာ
မရပ္မနား သြားလာေနၾကတယ္
မမွီမကမ္းျဖစ္ၾကတာ ရွိတယ္
အနမ္းအေၾကာင္း ေျပာၾကတဲ့အခါ ရွိတယ္
မ်က္ေမွာင္ကုတ္တဲ့အခါရွိတယ္
ၿပံဳးေနတဲ့အခါ ရွိတယ္
ေပ်ာ္မဆံုးေမာ္မဆံုးတဲ့အခါ ရွိတယ္
ေငးရီသြားရတဲ့ အခါရွိတယ္
ကဏၬေကာစ လုပ္မိတာ ရွိတယ္
စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ထုိင္ၾကည့္ ေနမိတဲ့အခါ ရွိတယ္
စိတ္ရွိလက္ရွိ ခ်က္ေနမိတဲ့အခါ ရွိတယ္
သက္ျပင္းေမာ ခ်ရတဲ့အခါရွိတယ္
ေအးစက္သြားတဲ့အခါ ရွိတယ္
အားပါးတရ ၿပံဳးတဲ့အခါ ရွိတယ္
ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ ေျဖရတာ ရွိတယ္
ရင္ထဲ ထိသြားတဲ့ စကားေတြ ရွိတယ္
ေမာ္နီတာထဲ ေခါင္းစုိက္လုလုအခါ ရွိတယ္
“ျဖစ္ရမယ္ ျဖစ္ရမယ္” လုိ႔ စကားကုိ
အတူတူ ေျပာမိတဲ့အခါ ရွိတယ္
ကတိေတြ ေပးၾကတဲ့အခါ ရွိတယ္
သစၥာေတြ ဆုိမိတဲ့အခါ ရွိတယ္
အဲဒီလုိ အသြယ္သြယ္ေသာ
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူမရ႕ဲ သိမႈနယ္ပယ္ထဲမွာ
အခ်စ္ဟာ အၿမဲ စင္ၾကယ္ေနတယ္။

Saturday, March 6, 2010

ကုရာမဲ့ေ၀ဒနာ

Saturday, March 06, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
(၁)
အခ်စ္ဟာ
သမားေတာ္လည္းျဖစ္တယ္
(၂)
အခ်စ္ဟာ
ေဆးတစ္ပါးလည္းျဖစ္တယ္
(၃)
အခ်စ္ဟာ
ေဝဒနာလည္းျဖစ္တယ္
(၄)
ဒါေပမယ့္
အခ်စ္သမားေတာ္ဟာ
အခ်စ္ေဆးရဲ႕
အခ်စ္ေဝဒနာသည္ကို
ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ေအာင္
ကုသမေပႏိုင္ရွာဘူး။


ေဒါင္းႏြယ္ေဆြရဲ႕ ကဗ်ာကုိ တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။

အခ်စ္ကားေလး

Saturday, March 06, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ႏွလံုးသားေပၚ အနမ္းေတြ အျပည့္အသိပ္
က်ဴးပစ္နတ္နန္းကုိ ဦးသံုးႀကိမ္တုိက္ၿပီး
အၾကင္နာေတြနဲ႔ ေမာင္းခဲ့တယ္
အလြမ္းကင္းေသာ မုန္းျခင္းမရွိေသာ
ေတြ႕ဆုံႀကံဳကြဲ ျဖစ္ၿမဲဓမၼတာ
ကင္းရာ လြတ္ရာ ခ်စ္သူ ရင္ခြင္ဆီသုိ႔။

Wednesday, March 3, 2010

ေကာင္းကင္ေနလနကၡတ္ စံုတဲ့ေန႔

Wednesday, March 03, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
တိမ္ေတြ လြတ္ရာ ကင္းရာ စီးေမ်ာသြား
အဆံုးမွာ အစမွာ အလယ္အလတ္မွာ
ၾကယ္တစ္ခ်ိဳ႕ကုိ မာယာနဲ႔လာမွ်ားၿပီး
လကုိ သမၼာက်မ္းစာေတြနဲ႔ လာစားတယ္
ခဏေတာ့
ေလာကဟာ အိုင္စတုိင္းဆံပင္ပံုစံနဲ႔
ေလေျပေတြမွာ ၀င္ေရာက္ျဖားေယာင္းတယ္
ေမွ်ာ္ျမင္သိပညာရွင္ေတြ ဆင္ျခင္သိပညာရွင္ေတြ
လမ္းမေပၚ သူတုိ႔ပညာကုိ ခ်ျပတယ္
အက်ႌသစ္ကုိ၀တ္ၿပီး ဖုန္ခါတယ္
အ၀တ္အစုတ္ေတြနဲ႔ ဘ၀ကုိ ဖုန္လာသုတ္ေပးတယ္
ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈေတြက မ်ားလြန္းေလေတာ့
ေကာင္းကင္ဟာ သူ႔ကုိသူ ျပာဖုိ႔ေမ့သြားတယ္
အခုိက္အတန္႔ေလးပါပဲ
တစ္၀က္တိတိမွာ ရပ္ေနရာကေန
ပန္းေတြ ဆက္လက္ပြင့္တယ္
ဆက္လက္ဆက္လက္ပြင့္တယ္
ေလေျပဟာ လန္းဆန္းလာတယ္
ပန္းရနံ႔ေတြဟာ လန္းဆန္းလာတယ္
သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ႏူးႏူးည့ံညံ့လန္းဆန္းလာတယ္
ၾကည္လင္မႈေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းေတာက္ပလာတယ္
လူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးေသြးထဲ
ပြင့္ေနေသာ ပန္းမ်ား
ေမႊးပ်ံ႕ေနေသာ ရနံ႔မ်ား
ၾကည္လင္ေနေသာ အလင္းမ်ား
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ
ေက်းဇူးေတာ္မ်ားႏွင့္အတူ
လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၿပီး ၀င္လာၾကတယ္
အဖုိးအန ဂၣထုိက္တဲ့
ရယ္သံေလးေတြ ၾကည္ႏူးသံေလးေတြ
ေကာင္းကင္ရဲ႕ေက်ာကုန္းမွာ မ်က္ႏွာေလးအပ္ၿပီးခုိစီး
ကမာၻႀကီးတစ္ခုလံုး အနမ္းနဲ႔လင္းျဖာသြားတယ္။

Friday, February 26, 2010

(၁၃) ႀကိမ္ေျမာက္သုိ႔ ဂုဏ္ျပဳျခင္း

Friday, February 26, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
မင္းအရင္သြားႏွင့္လုိ႔ မေျပာဘူး
ငါ အရင္သြားႏွင့္မယ္လုိ႔ မတြတ္တုိးဘူး
မင္း နင္ ငါ ခင္ဗ်ား တူတူညီညီသြားခဲ့တာ
စကၠန္႔ေတြ စကၠန္႔ေတြ
လက္နက္လုိ ၿခိမ္းေျခာက္စရာဆုိလုိ႔
သူ႔မွာ “ဒက္” ခနဲ “ဒက္” ခနဲ ခပ္တုိးတုိးျမည္သံပဲရွိ
ၾကည့္စမ္း ေသဆံုးသြားတဲ့ သကၠရာဇ္ေတြ
တြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ (၁၃) ႏွစ္ေတာင္မွ
သူ႔တတတ္ ငါတအားနဲ႔
ႀကိဳးစားထိန္းသိမ္းႏုိင္ခဲ့ၾက
ငါတုိ႔ “ပအုိ၀္းအမ်ိဳးသားပြဲေတာ္”
အရွင္ရာဇိႏၵဆုိတဲ့ ရဟန္းေတာ္က စခဲ့တယ္
သူလည္း သူ႕ရ႕ဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္က
လူသံ သူသံၾကားထဲ က်က်န္ေနတဲ့
ပြဲေတာ္ေန႔ကုိ အသက္ဆက္ခဲ့တာ
ခုဆုိ
ျမန္ျပည္တစ္၀ွမ္းက ပအုိ၀္းအခ်င္းခ်င္းေသြးနီး
တစည္းတလံုးတည္းဆုိတဲ့အေၾကာင္း
ေမာင္းခတ္ႏုိင္ၿပီ


(၁၃) ႀကိမ္ေျမာက္ မႏၲေလးပအုိ၀္းအမ်ိဳးသားပြဲေတာ္သို႔ ဂုဏ္ျပဳကဗ်ာ

Thursday, February 25, 2010

အ၀ိဇၨာၾကယ္တစ္ပြင့္

Thursday, February 25, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ဆြဲထားတဲ့ အစီအစဥ္မွာ
မနက္ျဖန္ပါတယ္ သဘက္ခါပါတယ္
မေရာက္တဲ့လမ္းကုိ ေလွ်ာက္ၾကေပမယ့္
ျမင္ရာျမင္ရာ ေကာက္႐ုိးမွ်င္လုိ႔ ထင္ၾကတယ္
ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္သမွ်ေတြကုိ ႐ုပ္သိမ္းၿပီးေနာက္
ျပန္႔က်ဲသြားတဲ့စိတ္ကုိ ေကာက္လုိ႔မရေတာ့ဘူး
ေလွ်ာ္ခ်ည္လုိ ေနထုိင္ၾကတဲ့လူေတြကုိ
အလိမ္မခံၾကပါရေစနဲ႔လုိ႔ ဆုေတာင္းေပးလည္း အပုိပဲ
အလိမ္ခံရတဲ့အတြက္ ရင္နာေပးမိလည္း အပုိပဲ
သယံဇာတေတြ ေပါႂကြယ္၀တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ
သာသနာကုိလည္း သယံဇာတအျဖစ္
အသံုးျပဳၾကတာ ဆန္းေတာ့မဆန္းဘူးေပါ့ေလ
ဆန္းေနတာက ငါ
အ၀ိဇၨာၾကယ္တစ္ပြင့္လို႔ ေၾကျငာၿပီးခါမွ
ပုထုဇၨန ဥမၼတက ေတြၾကားထဲ
႐ူးနည္း ႐ူးဟန္ေတြမွားေနေၾကာင္း
ဖြင့္ေျပာမိရတယ္လုိ႔ေလ
စာတစ္ေၾကာင္းအတြက္ အသက္ထြက္မတတ္
ေၾကာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကုိလည္း
စိတ္တုိမိျပန္ေသးသတဲ့
ေသသပ္လွပေသာ အမွားမ်ား
ေရလုိေအးၿပီး ပန္းလုိေမႊးေသာ မာယာမ်ား
ဆုိးေဆးအထပ္ထပ္ ဆုိးထားေသာ သာေဌယ်မ်ား
ေျဖာင့္တန္းေနေသာ ၀ကၤပါလမ္းမ်ား
လူမုိက္တုိ႔သည္ အက်ိဳးမေပးေသးသမွ်
ဟူေသာ ဘုရားေဟာ အဆံုးအမမ်ား
လူသားတုိ႔အား အထပ္ထပ္ပိတ္ဖံုးတဲ့ ေမာဟမ်ား
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက သစၥာ
ပုိ၍ ပုိ၍ ေ၀းရာသုိ႔သာ သြားခဲ့ေလေသာေၾကာင့္
အ၀ိဇၨာၾကယ္တစ္ပြင့္ဟု ေၾကျငာထားသလုိ
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ပုိမွန္ေအာင္ ေနထုိင္ပါေတာ့မည္
မသိသင့္ေသာအရာမ်ားကုိ မသိခ်င္ေတာ့
သိသင့္ေသာအရာမ်ားကိုလည္း မသိခ်င္ေတာ့။

ဒီကဗ်ာကုိ www.jjqqyy.com မွာတင္မလုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပလုိ႔ ဒီမွာပဲ တင္လုိက္ပါတယ္။

Tuesday, February 23, 2010

နတ္ဆုိးရဲ႕၀ုိင္

Tuesday, February 23, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ေခါင္းစီးက ေခါင္းႀကီးသတင္းပဲ
ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ဘာလဲဘယ္လဲ
ငယ္က်ိဳးငယ္နာေတြ ေဖာ္ျပရမလား
မစားရ၀ခမန္းေတြ ေရးျပရမလား
အဓိပၸါယ္မဟုတ္တာေတြကုိ
အဓိပၸါယ္လုပ္ေပးရမလား
ထင္ေယာင္ထင္မွားေတြကုိ
ျမင္ေယာင္ျမင္မွားျဖစ္ေအာင္ ျပင္ေပးရမလား
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း လ်ိဳ႕၀ွက္တာနဲ႔
လ်ိဳ႕လ်ိဳ႕၀ွက္၀ွက္ပြင့္လင္းမႈမွာ
တစ္ႏွင့္တစ္ေပါင္းသလုိ ႏွစ္ရမလား
စပ်စ္၀ုိင္အေၾကာင္း
မက္မန္း၀ုိင္အေၾကာင္း
ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္အေၾကာင္း
ခ်ိဳတယ္လုိ႔ဆုိၾကေပမယ့္
တကယ္ေတာ့ ခါးတယ္
ထံုးစံအတုိင္း ခင္ဗ်ားတုိ႔
နည္းနည္းေလးဆုိၿပီးေတာ့
အလကားရတာနဲ႔ ျမည္းၾကည့္တာကုိက
မွားတာပဲ။

Monday, February 22, 2010

ေသာ့ေပးထားေသာ ႏွင္းဆီ

Monday, February 22, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ သစ္ပင္မ်ားဆီက
ညစ္ေထးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရန႔ံ
ကမာၻႀကီး ပ်ိဳ႕အန္ေလာက္ရဲ႕
လူသားေတြရဲ႕
ဆူညံတဲ့ အေရခြံပါးပါး
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားဆဲေပါ့

တစ္လဆုိတဲ့ အေလးခ်ိန္
အခ်စ္စိတ္ ျပဒါးတုိင္
မုသားရည္ခ်ိန္သီး
အလြမ္းသိပ္သည္းဆနဲ႔ ငါ
၀ါယာႀကိဳးမ်ား တြန္႔လိမ္လ်က္
ယူေရနီယံလုိ
နာမ္ဓာတ္မဲ့ကင္း
တင္းရင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေပၚမွာ
အနာဂတ္ဟာ ကုိယ္ေဖာ့ဆဲ

ဟုတ္ကဲ့
ႏွင္း မသဲမီ
မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္းဆက္ဆြဲ
လက္ထဲက သန္႔ရွင္းမႈ
ခုခံမႈမ်ား ပူေႏြးလ်က္

ညေနခင္းေတးမ်ားနဲ႔
ေဆြးေျမ့ဖြယ္ နံရံေပၚ
အေတာင္ပံမဲ့ ပ်ံသန္းျခင္းမ်ား
ပ်ားရည္ျမစ္ကုိ တူးဆြဲဆဲ

မ်က္ရည္စက္ဆုိတာ
အသက္နဲ႔ လက္ထပ္ထားတဲ့
ဒုတိယ မယားတဲ့
တခါးေပါက္ကုိ တြန္း၀င္လာတယ္
ဒါသဘာ၀ပဲ
ေအးခဲတဲ့ ဓာတ္ျပားေပၚမွာ
အမွတ္အသားတစ္ခုထိ
မွားယြင္းမႈ ရွိခဲ့ၿပီဆုိတာ

ေရခ်ိဳးၿပီးရင္
၀ိညာဥ္ကလည္း ရွင္းစြာန႔ဲ
အက်ႌရဲရဲ ဆြဲဆန္႔ပါ
ေသြးသားမ်ား အသစ္လဲ
အထဲက ေခြးသြားစိတ္
ခလုတ္အသစ္ ျပန္ႏွိပ္ေပါ့

ကၾကမၼာရထားဟာ
ငါးမိနစ္ေနာက္က်ၿပီးမွ
တံတားကုိ ေက်ာ္လာတယ္
မဂၤလာပါ
နာရီမ်ားခင္ဗ်ာ
ခင္ဗ်ားတုိ႔အတြက္
၀ိုင္တစ္ခြက္
ေကာင္းကင္ရနံ႔ထြက္ဆဲပါ။


“ေျမခ်စ္သူ”ရဲ႕ ကဗ်ာပါ။ အစပုိင္း သကၠရာဇ္ေနရာမွာ အနည္းငယ္ ေျပာင္းလဲၿပီး တင္လုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ like poem ေလဘယ္နဲ႔ေပါ့။

Sunday, February 21, 2010

လူတစ္ေယာက္ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း

Sunday, February 21, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
Click ဆုိတာေလးကို
အဘိဓာန္အဖြင့္က “ကလစ္” ဟူေသာျမည္သံ
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အဖြင့္က ညည္းေငြ႕ဖြယ္ေဖ်ာက္တဲ့အသံ
အခု
Click ဆုိတဲ့အသံကုိ ႏွလံုးသားအဖြင့္က
“မဆုမြန္” တဲ့
ကလူကလူဆုိတဲ့ အမွတ္တရေလးကေန
စံပယ္ေတြလည္းေမႊးခဲ့တယ္
ခ်ယ္ရီေတြလည္း ေစြးခဲ့တယ္
ႏွလံုးသားရဲ႕အနီးစပ္ဆံုးေနရာကေန
အ႐ုိးသားဆံုး ယံုၾကည္မႈစီးဆင္းရာအထိ
ေက်းဇူးတရား ဥယ်ာဥ္ေတာ္ေလးေဆာက္ၿပီး
အခ်ိဳၿမိန္ဆံုး ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္
ပတ္၀န္းက်င္က ခ်ျပခဲ့တဲ့ ကဲ့ရ႕ဲစရာရယ္
လူေတြ တမင္ရွာေဖြခဲ့ၾကတဲ့ ေ၀ဖန္မႈရယ္ၾကား
ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူေလးဟာ
က်ားမေလးအလား အခ်စ္ကို စစ္လုိေၾကျငာခ်စ္ခဲ့တယ္
အဲတုန္းကမ်ားေလ
ႏွလံုးသားရဲ႕ အသိနဲ႔ ခ်စ္တတ္တဲ့ေကာင္မေလးဆုိၿပီးေတာ့
မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းႀကီးတုန္ၿပီးဖ်ားသြားသလားထင္ရတယ္
ခ်စ္သူရယ္ ေမာင္ေလ
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္လုိ႔ေမ့သြားၿပီး
မဆုမြန္အပုိင္သိမ္းထားတဲ့လူအျဖစ္ ေနထုိင္ေတာ့တယ္။

Thursday, February 18, 2010

ဆုေတာင္း

Thursday, February 18, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
႐ုတ္တရက္ဆုိေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားမွာ ေခ်ာ္ရည္ပူေတြ
စီးဆင္းသြားတယ္
“မ, ေနမေကာင္းဘူးေမာင္” တဲ့။
အေ၀းက ခ်စ္သူကုိ ေအးေအးေဆးေဆး ေနေစခ်င္တ့ဲ စိတ္ရယ္
ေႏြးေႏြးေထြးေထြးအားေပးစကား ေျပာခ်င္တဲ့စိတ္ရယ္
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကုိ မီးပံု႐ိႈ႕တယ္
ရင္ဂုိရဲ႕ အေတာင္ပံပါရင္ မင္းဆီကုိ သီခ်င္းစာသားကုိ
ေအးစက္စက္ဓားနဲ႔
ေနာက္ေက်ာကုိ တည့္တည့္ထုိးခြဲလုိက္တယ္
စုိင္းထီးဆုိင္ကလည္း သူ႔ LiveShow တစ္ခုမွာေျပာတယ္
“အခု သံလြင္ျမစ္ကုိ တံတားေလး ထုိးလုိက္ပါၿပီ”တ့ဲ
အဲလုိ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ လမ္းထိပ္မွာ
ရပ္ေစာင့္ေနရတဲ့ဘ၀
ကုိယ့္ရဲ႕ အညတရအျဖစ္ကုိလည္း ရင္နာတယ္
အခု ေမာင့္စိတ္မွာ
ခ်စ္သူက်န္းမာေရးကုိ ေျခာက္တ့ဲတေစၧနဲ႔
စုိးရိမ္မႈေတြ တဖြဲဖြဲေႂကြေနေပါ့
ထပ္ထပ္ေဆာင္းေနတ့ဲ ဆုေတာင္းက
“ခ်စ္သူ ျမန္ျမန္ေနေကာင္းပါေစ” ရယ္လုိ႔။

Wednesday, February 17, 2010

အခ်စ္

Wednesday, February 17, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အခ်စ္ေတြ သူ႔ဘာသာသူ ေနေနပါေစ
ေအးေအးေဆးေဆးေနပါေစ
ဘာေၾကာင့္ခ်စ္လဲလုိ႔ မေမးန႔ဲ
သူ႔တန္ဖုိးေတြ႕ ေလ်ာ့က်သြားလိမ့္မယ္
ဘာနဲ႔တူတယ္ ဘယ္ေလာက္လုိ႔ ႏႈိင္းမျပနဲ႔
ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏႈိင္းတာေတြက
အခ်စ္ဆုိတာကုိ ေစာ္ကားရာက်တယ္
ဘယ္ထိခ်စ္မွာလဲလုိ႔ မေမးနဲ႔
အ႐ုိးထဲထိလား ေနာက္ဘ၀ထိလား
ဟင့္အင္း ခ်စ္ေနခ်ိန္အတြက္ အခ်စ္မွာ
ဘာအကန္႔မွ မပါ၀င္ဘူး
မင္းအခ်စ္က ေအးျမလား ပူေလာင္လား
ဟင့္အင္း မေမးလုိက္နဲ႔ အခ်စ္ကုိ
အခ်စ္ဟာ ရာသီဥတုမဟုတ္ဘူး။
ခ်စ္တယ္လုိ႔ ေျပာဖုိ႔ စကားလံုးေတြ တန္းစီေနေပမယ့္
ဘယ္စကားနဲ႔မွ ခ်စ္ေၾကာင္းျပဖုိ႔ မလံုေလာက္ခဲ့ေအာင္
အခ်စ္ဟာ လံုေလာက္တယ္ ျပည့္စံုတယ္။

စုိးတယ္

Wednesday, February 17, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ခ်စ္သူက ေရးထားတယ္
သူ႔ရ႕ဲ အေတြးေလးကုိေပါ့
“ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္နဲ႔ ေတြ႕တဲ့ေန႔” တဲ့
ကၽြန္ေတာ္ စုိးရိမ္တတ္လာတယ္
ေခါင္ရည္ရွာမရမွာ မဟုတ္ဘူး
ပန္းခင္းရွာမေတြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး
ေကာင္းကင္ မၾကည္လင္မွာ မဟုတ္ဘူး
ခ်စ္သူက ေျပာတယ္ေလ
ေမာင္နဲ႔ေတြ႕ရင္
ေမာင့္ေက်ာျပင္မွာ မ်က္ႏွာေလးအပ္ၿပီး
ဖက္ထားခ်င္တယ္တဲ့
ကၽြန္ေတာ္ အစုိးရိမ္ဆံုးက ဒါပဲ
ခ်စ္သူက မ်က္ႏွာေလးအပ္ ဖက္ထားရင္း
ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာျပင္ေလးကုိ
သူမ ခုိးခုိးနမ္းေနတာ
မသိလုိက္မွာ သိပ္စိုးတယ္

Monday, February 15, 2010

အခ်စ္ျဖင့္ စီရင္သည္

Monday, February 15, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြမွာပါတဲ့
အလြမ္းနဲ႔ ေၾကကြဲခန္းကုိ
ေမာင္တုိ႔ ျဖတ္သန္းရဦးမယ္ ခ်စ္သူ
ေမာင္တုိ႔ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေနတဲ့
အနာဂတ္ခရီးလမ္းမွာေတာ့
ေ၀းၾကစတမ္းမပါဘူးေပါ့ခ်စ္သူ
ဒါေပမယ့္
အယူအဆေတြ တုိက္မိရင္ ရွိမယ္
အပူေသာကေတြ ခ်ိတ္မိရင္ ရွိမယ္
အဲဒီအခါ
အေပးအယူမွ်ေစၾကမယ္ေလ
ေျခလွမ္းတုိင္းဟာ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ပဲေပါ့ ခ်စ္သူ။

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္
ပန္း၀ါေတြေႂကြေနတဲ့လြင္ျပင္မွာ
ေမာင္က ကဗ်ာေလးေတြ ရြတ္ျပမယ္
ခ်စ္သူက ေမာင့္မ်က္ႏွာေလးေငးရင္း
နားေထာင္ေပးေပါ့ကြယ္
အဲဒီအခါ
ေလေျပေတြထဲမွာ
ေမာင္ႀကိဳက္တဲ့ ေကာက္သင္းရနံ႔ေလးလည္းပါမယ္
ခ်စ္သူႀကိဳက္တဲ့ ပန္းခင္းလည္းပါလာလိမ့္မယ္
စမ္းေခ်ာင္းေတြရ႕ဲ စီးဆင္းသံလည္းပါလိမ့္မယ္
ေကာင္းကင္လည္း ေမာင္တုိ႔ပံုရိပ္ကို ထြင္းထုလိမ့္မယ္ခ်စ္သူ။

ပတ္၀န္းက်င္ဆုိတာ
မလုိတမ်ိဳး လုိတမ်ိဳးနဲ႔
ေသြးဆုိးအထုိးသြင္းခံထားရေတာ့
ေမာင္တုိ႔ကုိ ခါးေအာင္တမ်ိဳး
မုန္းေအာင္တသြယ္
အစြယ္ေတြ ထုတ္ျပၾကလိမ့္မယ္
မစုိးရိမ္နဲ႔
ေမာင္ တုိးၿပီးခ်စ္မယ္ ခ်စ္သူ။

ဘုရားေဟာထားတာက
အ၀ိဇၨာ ပစၥယာ သခၤါရာ တဲ့
အဲဒီအသိဟာ
ခ်စ္သူအတြက္ ရင္ခုန္တာကုိ
မေက်ာ္လြားႏုိင္ဘူး
သံသရာဆုိတာထက္
ခ်စ္သူမခ်စ္ေတာ့မွာ
ေမာင္ပုိေၾကာက္ပါတယ္ ခ်စ္သူ။

ႏွလံုးသားဟာ
သံလုိမမာေပမယ့္
ခ်စ္သူကုိခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ဟာ
သံမဏိထက္မာတယ္
ခ်စ္သူအတြက္
တစ္ခ်က္ရင္ခုန္တာ မဟုတ္ဘူး
တစ္သက္ရင္ခုန္ေနမွာမုိ႔
ခ်စ္သူအတြက္ အခ်ိဳၿမိန္ဆံုးဟာ
ေမာင့္ရင္ခုန္သံပါလို႔ ေျပာလုိက္ပါခ်စ္သူ။

စကားသက္သက္မဟုတ္ဘူး
သစၥာတရားအခ်က္ေတြနဲ႔
ခ်စ္သူနဲ႔ ေ၀းရရက္မွာ
က်မ္းအေစာင္ေစာင္ရြက္ၿပီးေျပာရရင္
စိတ္ထြက္ေပါက္မဲ့ေအာင္လြမ္းတယ္
အခက္အခဲေတြ ေ၀းတဲ့တစ္ေန႔မွာ
ထပ္မခြဲေၾကးေတြနဲ႔
အသက္ေပးၿပီး ခ်စ္ၾကမယ္ေနာ္ ခ်စ္သူ။

ခုခ်ိန္မွာ
ေနရာေဒသအရ
ေ၀းေနၾကေပမယ့္
ေမာင့္ေဘးမွာ
ခ်စ္သူရ႕ဲ ပံုရိပ္ေလးေတြ ရွိေနသလုိ
ခ်စ္သူရဲ႕ ေဘးမွာလည္း
ေမာင့္ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေလးေတြ
အၿမဲရွိေနမယ္ဆုိတာ
ယံုထားလုိက္ပါ ခ်စ္သူ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
စိတ္ပ်က္စရာမေတြးနဲ႔
အားတက္စရာပဲေတြး
ငါ့ေဘးမွာ ေမာင့္၀ိညာဥ္ေလးရွိတယ္
ဘယ္အေရးေတာ္ပံုေၾကာင့္မွလည္း
ေမာင္တုိ႔ မေ၀းေစရဘူး
ထပ္ခါ ထပ္ခါေပးဖူးတဲ့ကတိကိုပဲ
ထပ္ခါ ထပ္ခါ ျပန္ေပးပါရေစ
ဘာျဖစ္ျဖစ္ အၿမဲခ်စ္ေနမယ္
ကဗ်ာေခါင္းစီးေလးလုိလည္း
ခ်စ္သူအတြက္ဆုိရင္
ေမာင့္အခ်စ္ေတြနဲ႔ စီရင္မယ္ခ်စ္သူ။

Sunday, February 14, 2010

ခုိင္ၿမဲေစရာ

Sunday, February 14, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ငါတုိ႔ ေနၾကရတာက
တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာ
ေနရာနဲ႔ အခ်ိန္ကြာဟမႈရွိတယ္
နားလည္မႈ ကြဲလြဲႏုိင္တယ္
ႏုိင္ငံျခားလုိ႔ ဆုိလုိက္တာနဲ႔
ကုိယ့္ႏုိင္ငံထက္ အစစသာတယ္
ဒီမွာက facebook ရ႕ဲ loading ကုိေစာင့္ရ
blogspot ကုိ ေက်ာ္ရခြရ
ေျပာၾက ဆုိၾကရင္း နည္းလည္မႈေတြက
မေတာ္တဆမႈေတြ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္
ငါတုိ႔ ေရႊႏုိင္ငံေတာ္ရ႕ဲ ကြန္နက္ရွင္က
၀မ္းပ်က္၀မ္းေလွ်ာေရာဂါသည္ လမ္းေလွ်ာက္ေနပံုနဲ႔
ဒီလုိ ဒီလုိ
အပ်က္အပ်က္ ေတြက သိပ္မ်ားတယ္
ငါတုိ႔ ႏွေခါင္းေသြးထြက္လုိ႔ မျဖစ္ဘူး
အမႈိက္ေတြက မီးခဏခဏေလာင္တယ္
ငါတုိ႔ ျပႆာဒ္ကုိ ကူးလုိ႔ မျဖစ္ဘူး
ခ်စ္သူေရ
ဘာနဲ႔မွ ငါတုိ႔ ေ၀းလုိ႔မရေအာင္
ငါတုိ႔အခ်စ္ေတြနဲ႔ ငါတုိ႔ကုိ
ျပန္လည္ခ်ည္ေႏွာင္ထားမွ ျဖစ္မယ္။

Saturday, February 13, 2010

တရားစီရင္ေသာေန႔

Saturday, February 13, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အမွားေတြအေၾကာင္း အလြဲေတြအေၾကာင္း
ကၽြန္ေတာ့္မ်ားမ်ားစားစား ေျပာစရာ မရွိပါဘူး
ကၽြန္ေတာ့ဘ၀ဟာ အမွား ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဟာ အလြဲေလ
အဲလုိ လြဲမွားေနတဲ့ အလြဲအမွားမ်ားစြာၾကားမွာ
“မ ကုိတကယ္ခ်စ္တာမွ ဟုတ္ရဲ႕လား” လုိ႔ ေမးရေလာက္ေအာင္
ကၽြန္ေတာ့္အလြဲအမွားေတြ လႈပ္ခါမႈအားျပင္းခဲ့တယ္
အနမ္းနဲ႔ သိပ္မထုိက္တန္တဲ့ေကာင္
အလြမ္းနဲ႔ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ အိမ္ျပန္ခဲ့ရသားပဲ
ျမသန္းတင့္က သူ႔စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ ေရးဖူးတယ္
“ခ်စ္ျခင္းအႏုပညာ” တဲ့
ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္
အတတ္ပညာ မရွိတဲ့ေကာင္ေတြရဲ႕ လုပ္ရပ္ကုိ
အႏုပညာလုိ႔ ေခၚတယ္ တ့ဲ
သင္ေပးၾကပါဦး ကၽြန္ေတာ့္ကုိ
ခ်စ္ျခင္းဆုိတဲ့ အတတ္ပညာေတြကုိ။

Friday, February 12, 2010

ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕အခ်စ္

Friday, February 12, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူဟာ ခ်ိဳျမတဲ့ ေတးတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္
ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူဟာ ေမြးၾကဴတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္ျဖစ္တယ္
ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ငွက္ကေလးျဖစ္တယ္
ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူဟာ အဆိပ္ျပင္းတဲ့ က်ားမေလးလည္းျဖစ္တယ္
ခ်စ္သူရဲ႕ အမည္နာမကုိ ေတးတစ္ပုဒ္လုိလည္း အၿမဲဆုိညည္းတယ္
ခ်စ္သူရဲ႕ အမည္နာမကုိ ပန္းကေလးလုိလည္း အၿမဲအလွၾကည့္တယ္
ခ်စ္သူရဲ႕ အမည္နာမကုိ ငွက္ကေလးလုိလည္း ပ်ံသန္းေစတယ္
ခ်စ္သူရဲ႕ အမည္နာမကုိ က်ားမေလးလိုလည္း အားေပးတယ္
ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္ရတာ ေတးတစ္ပုဒ္လုိလည္း ခ်ိဳျမတယ္
ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္ရတာ ပန္းတစ္ပြင့္လုိလည္း ေမႊးၾကဴတယ္
ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္ရတာ ငွက္ကေလးလုိလည္း လြတ္လပ္တယ္
ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္ရတာ က်ားမေလးလုိလည္း ခ်စ္ရတယ္။

Thursday, February 11, 2010

ညညအိမ္ေရွ႕က

Thursday, February 11, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ည ဆယ္နာရီခြဲရင္ ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းသည္လာတယ္။ မယံုမရွိနဲ႔ ၃၁ လမ္းက လူေတြ အကုန္ေမးလုိ႔ရတယ္။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ ေျပာေတာ့ ေရခဲေခ်ာင္းက ေတာ္ေတာ္ ေရာင္းရေနတယ္။ ေဗဒင္ဆရာက ေရာင္းခိုင္းလုိ႔လား။ လူေတြက ေန႔မွန္း ညမွန္း ေအးမွန္း ပူမွန္း မသိေတာ့တာလား။ (ခု ညပုိင္းေတာ္ေတာ္ေအးေသးတယ္)


မီးကင္းသမားေတြက အခ်ိန္ျပည့္ ေတာင္စဥ္ေရမရ စကားေျပာတယ္။ အေမာေဖာက္လာတဲ့အခါ အသက္ငင္ေနတဲ့ အသံနဲ႔ “ဒႆဂီရိ အခ်စ္႐ႈံးသမား အခ်စ္႐ႈံးတယ္လုိ႔ ဘယ္သူကေျပာလဲ” ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေအာ္ဆုိတယ္။ အဲလုိ ဆုိေနရင္ တစ္ေယာက္ေယာက္က “မယ္သီတာကုိ သံုပုိင္းပိုင္းၿပီး တစ္ပုိင္းမီးကင္စား” လုိ႔ ဖ်က္ဖ်က္တယ္။


လက္ဘက္ရည္ဆုိင္က ေဘာလံုးပြဲ ပြဲေကာင္းရွိတ့ဲညဆုိ တစ္ညလံုးမအိပ္ဘူး။ တေန႔ထက္ တစ္ေန႔ ဒီစားပြဲထုိးေတြ ငါ့ထက္ ပုိပိန္လာၾကတယ္။ ဆုိင္ရွင္က စီးပြားေရးနဲ႔ ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကုိ ခ်င္ဆီထုတ္ၾကတဲ့ ပြဲေပါ့ေလ။ ခုလာေနတဲ့ ခ်ဲလ္ဆီး၊ အာဆင္နယ္ႏွင့္ မန္ယူ။ ေ၀ါ ခနဲ အားေပးသံက စိတ္ေျဖေဖ်ာက္မႈလား၊ ကိုယ့္စိတ္ကုိ ျပန္သတ္ၾကတာလား။


ညတစ္နာရီထုိးရင္ ညပုိင္းမွ လာဖြင့္တဲ့ ထမင္းေက်ာ္ဆိုင္က လွည္းေတြ တြန္းျပန္သံ တ၀ုန္း၀ုန္းၾကားတယ္။ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္က ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ အဲဒီက ျပန္လာတဲ့ ေကာင္မေလးေတြ ည တစ္ခုလံုး လန္႔ေျပးမယ့္ စကားမ်ိဳးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ ညဟာ ဒီလုိပံုစံနဲ႔ ဆုိင္ကယ္သံ တ၀ူး၀ူးနဲ႔ မ႐ုိးဘူး။ ဒီေကာင္ မ႐ုိးေတာ့ဘူး။ မဆုမြန္ကုိ ခ်စ္တယ္ခ်ည္း သြားသြားေျပာေနတယ္။ သူနဲ႔ မဆုမြန္ခ်စ္သူ ျဖစ္တာကိုလည္း သိတဲ့လူေရာ မသိတဲ့လူေရာ လုိက္လုိက္ ေျပာေနေတာ့တာပဲ။ ျမင္ျပင္းကတ္တယ္။ မဆုမြန္ သူ႔ကုိ ျပန္ခ်စ္တာနဲ႔ပဲ သူ႔ကုိယ္သူ အေမရိကန္သမၼတျဖစ္တာ က်ေနတာပဲ ဆုိေတာ့ အဲဒီထက္လြန္ေသးတယ္ကြ တဲ့။




ကဗ်ာဆရာႀကီး ကုိမုိးေ၀းေရ ခင္ဗ်ားအတုခုိးၿပီး LP ကဗ်ာေရးၾကည့္တာပါ။

အခ်စ္နဲ႔ေလ်ာက္မယ့္လမ္း

Thursday, February 11, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ခ်စ္သူကုိ ထိရွသြားမယ္မွန္းသိရင္
အဲဒီစကားကုိ အစကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ပစ္သတ္ထားမွာေပါ့
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္သူစိတ္ဆုိးသြားတဲ့အခါ
အဲဒီစာ႐ုိက္မိတဲ့လက္ကုိပဲ ခပ္မာမာ အရာ၀တၳဳေပၚ
ခပ္နာနာေလး ႐ုိက္ခ်မိလုိက္တယ္
ရင္တစ္ခုလံုးလည္း ေနမထိ ထုိင္မသာ
ခုဆုိ ခ်စ္သူက “မင္းနဲ႔ငါ” ေျပာမွာ
အရမ္းေၾကာက္တတ္လာၿပီခ်စ္သူ။
ခ်စ္သူကုိ စိတ္ဆုိးေအာင္ လုပ္မိလုိက္ၿပီးေနာက္
ခ်စ္သူ တကယ္ စိတ္ဆုိးသြားတဲ့အခါ
အခ်ိန္ကာလတစ္ခုဟာ မဲျပာသြားတယ္
တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြ အထီးက်န္ဆန္ျခင္းေတြ
ေရွာင္လုိ႔ ကြင္းလုိ႔မရေအာင္ ေရွ႕မွာ ပိတ္သဲသြားတယ္
ငါမျမင္ဖူးတဲ့ ငါ့မ်က္ႏွာဟာလဲ
ေသြးမဲ့ၿပီး ျပာႏွမ္းေနမွာ ေသခ်ာတယ္။
“ရွင္လူမွားေနတယ္ထင္တယ္ ကုိေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္” ဆုိေတာ့
အေမာတေကာ ပန္းတုိင္ဆီ အားသြန္ခုိက္စုိက္ေျပးေနသူ
ပန္းတိုင္ေရာက္မွ ဘာမွမရွိတာကုိ သြားေတြ႕လုိက္ရသလုိ
စိတ္တစ္ခုလံုး ဟာခနဲ ဟာခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။
ကတိေတြ အထပ္ထပ္ေပးပါတယ္ခ်စ္သူရယ္
ခ်စ္သူႏွစ္ႏွစ္ကာကာၿပံဳးဖုိ႔အတြက္
ၾကည္ႏူးမႈအားလံုး ခ်စ္သူႏႈတ္ခမ္းမွာ ခုိတြယ္ဖို႔အတြက္
ခ်စ္သူရဲ႕ အမည္၀ွက္ျဖစ္တဲ့ လေလးလုိ ေအးျမဖို႔အတြက္
ႏွလံုးသားထက္က ဖြဲ႕တဲ့ သင္းပ်ံ႕ခ်ိဳေမႊးတဲ့
သံစဥ္ အလကၤာ ကဗ်ာေလးေတြပဲ
အၿမဲဆက္သေနမွာပါ ခ်စ္သူ
ခ်စ္သူ ခ်စ္ေနရင္လည္း ပုိပုိခ်စ္မယ္
ခ်စ္သူ မုန္းသြားရင္လည္း ပုိပုိခ်စ္ေနမွာပဲခ်စ္သူ။

Tuesday, February 9, 2010

ေက်းဇူးပါ ခ်စ္သူ

Tuesday, February 09, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ခ်စ္သူေရးေရးလာတဲ့ “ခ်စ္တယ္ေနာ္” က
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ ေလးလံေနတဲ့ကၽြန္ေတာ့္ကမၻာကုိ
၀ါဂြမ္းစေလးလုိ ႏူးည့ံေပါ့ပါးေစခဲ့တယ္
ခ်စ္သူရဲ႕ စကားေလးကုိလည္း တံခါးအထပ္ထပ္
ပိတ္သိမ္းထားမိ၊ ဘယ္လုိၾကာေညာင္းလဲ
အေရာင္မေျပာင္းဘူးဆုိတာ သိေတာ့ ေပ်ာ္တယ္
လူ႔ဘ၀ဆုိတာ အလကားကိစၥဆုိၿပီး
အားငယ္မႈ အၿမဲတေစ ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ ဘ၀လည္း
သီခ်င္းေတြနဲ႔ စြတ္စုိစိမ္းလန္းတတ္ေစခဲ့တယ္
သူမရဲ႕ “မခ်စ္ဘူး”ဆုိတဲ့ က်ီစယ္မႈေလးဟာ
နာက်ည္းမႈ ကဗ်ာေတြနဲ႔ အမုန္းေတးေတြ ဖြဲ႕တတ္တဲ့
လူသားတစ္ဦးရဲ႕ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေတြ႕ရွိမႈအသစ္ ျဖစ္ေစတယ္
ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုတည္းနဲ႔သာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခ်စ္တ့ဲ
သူမအခ်စ္ဟာ သမုိင္းသစ္ကုိလည္း ေရးျခစ္တယ္
အခုဆုိ သူမရဲ႕ အခ်စ္နဲ႔
ကၽြန္ေတာ္သတၱိေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းလာတယ္။
ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔မွလည္း ခ်စ္သူကုိ မုန္းမွာမဟုတ္ဘူး
ကမာၻမပ်က္သ၍ တည္မဲ့အရာဆုိလုိ႔
ဘယ္သခၤါရတရားကမွ မဖ်က္ႏုိင္တဲ့
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူမရဲ႕ အခ်စ္ပဲ ရွိတယ္
ဘယ္ေလာက္ ေ၀းေ၀း ဘယ္လုိေ၀းေ၀း
ကလစ္ကေလးတစ္ခ်က္ခ်လုိက္႐ံုနဲ႔
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲ သူမအၿမဲေမွးစက္တယ္
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ၾကည္ႏူးေတးေလးအျဖစ္
ေဟာဒီကဗ်ာေလး ေရးလုိက္တယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ုိးဘူး
“အရမ္းခ်စ္တယ္ ခ်စ္သူရယ္”

Monday, February 8, 2010

ထုိႏွစ္ရက္

Monday, February 08, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အလြမ္းနဲ႔ ေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ့ ႏွစ္ရက္လံုးလံုး
ကၽြန္ေတာ္ အစိမ္းေရာင္ အ၀ုိင္းေလးကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္
ကၽြန္ေတာ့္ အၿပံဳးေတြကုိ နံရံမွာ ႐ုိက္ကပ္ထားၿပီး
သူမရ႕ဲ ဆက္သြယ္မႈအားလံုးကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္
ေဘးမွာ သီခ်င္းသံေတြ ၾကားေနရတယ္
သီခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္အလြမ္းနဲ႔ မလုိက္ဖက္ဘူး
ဘယ္မွာ ဘယ္သူ ဘယ္အရာ ဘာမွ စိတ္မ၀င္စားဘူး
“ခ်စ္သူ” လုိ႔ ေခၚလုိက္တဲ့အခါ “ေ၀” လုိ႔ထူးမွ
ပပထူလုိ႔ မင္းကုသလဲရာက ထသလုိ ထလုိက္တယ္။

Sunday, February 7, 2010

ခ်စ္သူအေမ့ခံထားရတဲ့ေန႔

Sunday, February 07, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ခ်စ္သူရ႕ဲ ေျခရာက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္နာရီ ... တဲ့
ဒီေန႔ လႈိင္းလံုးေတြ နည္းနည္းႀကီးတယ္ ပင္လယ္မွာ
အလြမ္းမုိး နည္းနည္းသည္းတယ္ ရင္ထဲမွာ
ခ်စ္သူမပါလုိ႔ အေပၚေရာက္ေအာင္ ဆြဲတင္ထားရတဲ့ ဒီေန႔ဟာ
အာ႐ံုေျခာက္ပါးမွာ ခံစားမႈေတြ မဲ့တယ္
ေကာင္းကင္ႀကီးက ဘယ္ေလာက္ က်ယ္ျပန္႔သလဲ
ဟင့္အင္း ကၽြန္ေတာ့္အလြမ္းေတြက အဲဒီထက္ ခမ္းနားက်ယ္ျပန္တယ္
အၿပံဳးမပါတဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ခ်ပ္ ပန္းခ်ီကား
ဒီေန႔ အထားအသုိမွားေနတယ္
သူေနမေကာင္းလုိ႔လား၊ ခရီးထြက္တာလား
အဆင္မေျပမႈတစ္ခုခုနဲ႔ ႀကံဳေနလား
ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မုန္းသြားတာလား မုန္း....... သြား ........
ဟင့္အင္း ..... မၾကားပါရေစနဲ႔
ဒီေန႔ ေမးခြန္းေတြကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဖိသတ္ေနတာ
၁၀ တန္းစာေမးပြဲ ပုစၧာေတြ ဆယ္ခုစာမကပါပဲ
သူ အဆင္ေျပပါေစ ဆုိတဲ့ ဆုေတာင္းသံလည္း
ၾကားရမယ္ဆုိရင္ေလ
တနဂၤေႏြေန႔ ဘုရားေက်ာင္းဆယ္ခုစာ မကပါပဲ
သူမရင္ထဲႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲသုိ႔ ေဖာက္လုပ္ထားတဲ့လမ္းေလး
ေ၀းကြာျခင္းနဲ႔ လမ္းခြဲျခင္းသုိ႔ သြားရာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။

Saturday, February 6, 2010

Beloved and Beloved

Saturday, February 06, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေသြးနားထင္ေရာက္စရာက
ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိ ခ်စ္တယ္ဆုိတာတာထက္
သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ျပန္ခ်စ္တာပဲ
အဲဒါပါပဲ မာရ္နတ္ရဲ႕ ျမႇားဦးဟာ ဒီေနရာမွာက်ိဳးတယ္

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အခ်စ္မွာ ေစ်းညႇိစရာေတြမလုိဘူး
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အခ်စ္မွာ အစုိးရမီး အားကုိးစရာ မလိုဘူး
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အခ်စ္မွာ ဘယ္သူပုိျမင့္လဲ တုိင္းစရာမလုိဘူး
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အခ်စ္မွာ အစြန္းထြက္ကုိ ျဖတ္စရာ မလုိဘူး

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တေတြ လုိအပ္တာဆုိလုိ႔
သူမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္
ဘယ္ေလာက္ပုိၿပီး ခ်စ္ႏုိင္ၾကသလဲ
ဘယ္ေလာက္ပုိၿပီး လုိအပ္ၾကသလဲ
အဲဒါေလးပါပဲ
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အခ်စ္က အျဖဴသက္သက္ ကြက္တိလွတယ္။

ခ်စ္သူကုိ ညည ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေစေၾကာင္း

Saturday, February 06, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
သစ္သီးေတြဟာ အညႇာမွာ အၾကာႀကီး မေနႏုိင္ပါဘူး
တစ္ရာသီကုန္သြားရင္ေတာ့ ေနာက္အသီးေတြ သီးဖို႔
အဆံုးသတ္ စီရင္တဲ့ေန႔တစ္ေန႔ ေရာက္လာရတယ္။

ျမစ္ကုိ ဆန္တက္ၾကသူတုိ႔အဖို႔
ျမစ္ညႇာေရာက္ရင္ ေရၾကည္စစ္စစ္ေသာက္ရမွာပဲ
ဇြဲမေလွ်ာ့နဲ႔၊ ေနာက္ၾကည့္မွန္ေတြ မၾကည့္နဲ႔။

ကုိယ့္ေျခသံကုိယ္လန္႔ရတဲ့ သမင္ေတြလုိ တခ်ိဳ႕ဟာ
အစေလး တစ္စ ဆြဲမိတယ္ဆုိရင္ပဲ ေႁမြလား ႀကိဳးကြင္းလား
ဘ၀ဟာ အၿမဲ ပန္းဖ်ားဖ်ားေနၾကရတယ္။

ခုဆုိရင္ ကင္ဆာေရာဂါသည္တစ္ေယာက္အတြက္
စိတ္မပူပါနဲ႔ ဆုိတဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ရဲ႕စကားနဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ ေဒါက္ျဖဳတ္ထားျခင္း ခံေနၾကရတယ္။

မပူနဲ႔ ခ်စ္သူေရ...
အမ်ားႀကီးေတြးၿပီး မပူနဲ႔။
ဇာတ္သိမ္းဆုိတာ အၿမဲပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္။

(ခ်စ္သူရဲ႕ ေမေမ မွာလုိက္သလုိ)
“ဘုရား တရားကို မေမ့နဲ႔”။
ေမာင္လည္း အဲဒီ စကားကုိပဲ အထပ္ထပ္မွာခ်င္တယ္။

Friday, February 5, 2010

ေအာ္စကာဆုရသူမ်ားစာရင္း

Friday, February 05, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ေနဦး ေနဦး
ခင္ဗ်ားတု႔ိ အားလံုး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မ,အေၾကာင္း ေမးမလုိ႔ မဟုတ္လား
ဟာ ! ခင္ဗ်ား Select ဆြဲၿပီး မဖတ္နဲ႔ေလ ဒီတုိင္းဖတ္
ကဗ်ာေတြက မ, အေၾကာင္းေတြ ခ်ည္း ျဖစ္ေနလုိ႔လား
ကၽြန္ေတာ္က မ,ကုိ အရမ္းခ်စ္တာကုိးဗ်
ေရႊအေၾကာင္း ေငြအေၾကာင္း ေနေရးထုိင္ေရးအေၾကာင္း မပါလုိ႔လား
ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဆာေလာင္မႈက အိမ္ေရွ႕တခါးက ၀င္လာရင္
အခ်စ္က ျပတင္းေပါက္မွ ခုန္ထြက္သြားတတ္သည္ ဆုိတာကုိ ကုိးကားမလုိ႔လား
ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ႕ အခ်စ္က ခ်စ္ဖုိ႔ဆုိတာထက္ ဂုဏ္တက္ဖုိ႔က
အေရးႀကီးေနသကုိးဗ် အင္း “ဂုဏ္” “ဂုဏ္” ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ
ငါ့ခ်စ္သူက ဘယ္အတန္းေအာင္၊ ငါ့ခ်စ္သူက ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာ
ေကာင္းပါတယ္ဗ်၊ ေကာင္းပါတယ္ ႂကြားဖုိ႔ေရာ ႂကြားလုိ႔ေရာေပါ့
အခ်စ္ကုိႂကြားဖုိ႔ထက္ အႂကြားကုိခ်စ္ဖုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔အတြက္ ပုိအေရးႀကီးတယ္ေလ
ဘာ... ဘ၀ ဟုတ္လား၊ ဘ၀အေၾကာင္းကုိ ဆရာႀကီးေလသံနဲ႔
ခင္ဗ်ားတုိ႔မုိ႔လုိ႔ မေမာႏုိင္ မပန္းႏုိင္ဗ်ာ
ေနဦး ေနဦး ဆက္ဖတ္ပါဦး
ကၽြန္ေတာ္ မ,ကုိ အရမ္းခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္တာ အရမ္းကုိပဲဗ်
မ,ရ႕ဲ နာမည္ကုိ တုိးတုိးေလး ရြတ္ဆုိမိတဲ့အခါ
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ ေႏြးခနဲျဖစ္ျဖစ္သြားတယ္
တုိင္းတာျပလုိ႔မရတဲ့ အဲဒီၾကည္ႏူးမႈေလး ျဖစ္လာတုိင္း
မ်က္လံုးကေလးကုိ အသာပိတ္ထားလုိက္တယ္
ဒီလုိဗ်
Facebook ထဲကမ်ား ခ်စ္တတ္သူေတြကုိ ေအာ္စကာဆုိေပးမယ္ဆုိရင္
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မ,ႏွစ္ေယာက္တည္းရမွာ
သိပ္ ကုိ ေသခ်ာတယ္
ေနဦးဗ် ေနဦး ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္လုိက္ဦးဗ်ာ။

Thursday, February 4, 2010

လူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕လမ္း

Thursday, February 04, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
တစ္ေယာက္က ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ ဆုိသူကုိ လြမ္းၿပီး
တစ္ေယာက္က ပံုရိပ္ေလးေတြကုိ လြမ္းတယ္

တစ္ေယာက္က Facebook ေလးဖြင့္ကာ ေစာင့္ၿပီး
တစ္ေယာက္က အလုပ္အားတာနဲ႔ ေျပးေျပးလာတတ္တယ္

တစ္ေယာက္က အမိေျမကုိ မွန္းဆတမ္းတတတ္ၿပီး
တစ္ေယာက္က ပြင့္လင္းလာမယ့္ ေန႔ကေလးကုိ တမ္းတတယ္

သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္တည္းရ႕ဲ အျမင့္ဆံုးပန္းတုိင္က
တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ပုိပုိျမတ္ႏုိးဖုိ႔ျဖစ္ၿပီး
တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နားလည္ဖုိ႔ျဖစ္တယ္

ဇာတ္လမ္းႏွစ္ခုရဲ႕ အဆံုးသတ္မွာ
ဇာတ္လမ္းတစ္ခုတည္း ျဖစ္သြားဖုိ႔ျဖစ္ၿပီး
ပန္းေတြ အစီအရီ ပြင့္လာဖုိ႔ျဖစ္တယ္။

ခ်စ္သူ ဥယ်ာဥ္

Thursday, February 04, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
သူမရဲ႕ ခ်စ္တယ္ ဆုိတဲ့စကားထက္
ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ပုိၿပီး မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးဘူး
ဘာမွ စုိက္ပ်ိဳးမထားတဲ့ ေဟာဒီရင္ခြင္ရာသီအ႐ုိင္းမွာ
သူမရဲ႕ အခ်စ္ပန္းခင္းေလး ပ်ိဳးထားတယ္
ေလာကဓံ ျမက္ေပါင္းပင္ေတြကုိ
သူမရဲ႕ အနမ္းေႏြးေႏြးေလးနဲ႔ ရွင္းမယ္
မေတာ္လုိ႔မ်ား လြဲလုိ႔ေခ်ာ္လုိ႔
(ဖြ ဖြ မေျပာေကာင္း မဆုိေကာင္း)
အမုန္းပန္းေလး မေတာ္တဆပြင့္ခဲ့ရင္
သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႔ အျပတ္သုတ္သင္ရွင္းလင္းမယ္
တကယ္ေတာ့...
ဘာမွ စုိက္ပ်ိဳးမထားတဲ့ ေဟာဒီရင္ခြင္ရာသီအ႐ုိင္းမွာ
သူမရဲ႕ ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့ စကားထက္
ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မမက္ေမာခဲ့ပါဘူး။
ကံၾကမၼာဆိုးနဲ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္
သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မခ်စ္ေတာ့ဘူးဆုိရင္လည္း
သူမရ႕ဲ မျမင္ကြယ္ရာ အရပ္ကေန
သူမပံုရိပ္ကုိ ေငးရင္း တိတ္တိတ္ကေလးပဲ ခ်စ္ေနမယ္။

Wednesday, February 3, 2010

အခ်စ္နတ္ဘုရားမေလး

Wednesday, February 03, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ငါတုိ႔ရ႕ဲ ခ်စ္ၾကတဲ့ပံုစံဟာ
လက္ရိွခ်စ္ၾကသူအားလံုးရဲ႕ ပံုစံနဲ႔ ကြဲျပားတယ္
တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းအေပၚ တစ္ေယာက္
ေက်းဇူးတင္ရင္း ျပန္ခ်စ္ၾကတယ္။

Face Book စာမ်က္ႏွာမွတစ္ဆင့္
၀တ္မႈန္ကူးခဲ့ၾကတဲ့ ငါတုိ႔အခ်စ္ဟာ
တြက္ခ်က္မႈေတြ တုိင္းတာမႈေတြ လံုး၀မပါဘဲ
ေမတၱာတရား အစစ္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္
သစၥာတရား အႏွစ္ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းစိုးရိမ္တယ္
သူခ်စ္သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မခ်စ္ႏုိင္မွာကုိေပါ့
ဒီေတာ့ တစ္ခြန္းတည္းပဲ တင္စားခ်င္တယ္
သူဟာ ငါ့ရဲ႕ “အခ်စ္နတ္ဘုရားမေလး” လုိ႔။

Tuesday, February 2, 2010

ခ်စ္သူကုိ သိပ္သတိရတယ္

Tuesday, February 02, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
တစ္ - ခ်စ္သူကုိ သိပ္သတိရတယ္
ႏွစ္ - ခ်စ္သူကုိ သိပ္သတိရတယ္
သံုး - ခ်စ္သူကုိ သိပ္သတိရတယ္
တစ္သိန္း - ခ်စ္သူကုိ သိပ္သတိရတယ္
တစ္သန္း - ခ်စ္သူကုိ သိပ္သတိရတယ္
မေရမတြက္ႏုိင္တဲ့ ဂဏန္းေတြအထိ
ခ်စ္သူကုိ သတိရေနတာပဲ
မနက္လင္းလင္းခ်င္း ခ်စ္သူကုိ သိပ္သတိရတယ္
သတိရျခင္းအေပၚ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ပစ္ခ်လုိက္ေတာ့
လုိင္းေတြ၊ ေၾကးနန္းႀကိဳးေတြ၊ ႀကိဳးရဲ႕ အတြင္းပုိင္းေတြမွာ
ကၽြန္ေတာ့္ သတိရျခင္းေတြ ျပည့္သိပ္ေနတယ္
အဆံုးရွိတဲ့ ပင္လယ္ျပင္မွာ
အဆံုးရွိတဲ့ ေတာင္တန္းေတြမွာ
အဆံုးရွိတဲ့ ေျမျပင္ေတြမွာ
အဆံုးရွိတဲ့ ဟင္းလင္းျပင္ေတြမွာ
အဆံုးရွိတဲ့ ဆက္သြယ္မႈေတြမွာ
အဆံုးမရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သတိရျခင္းေတြရွိတယ္
ကၽြန္ေတာ့္ သတိရျခင္းေတြက
ေရလုိေအးၿပီး ပန္းလုိေမႊးတယ္
ခဏတျဖဳတ္ေလာက္ သတိရျခင္းေတြကုိ
စားပြဲေပၚ တင္ထားၾကည့္လုိက္တယ္
ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးကေသြးေတြ လည္ပတ္မႈရပ္သြားတယ္
အရပ္ေလးမ်က္ႏွာက ၿငိဳးငယ္ျခင္းေတြ
ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကုိယ္လံုး ရစ္ပတ္ထားလုိက္တယ္
သတိရျခင္းေတြ တဟူးဟူးနဲ႔ ေလျပင္းမုန္တုိင္းက်တယ္
ငါ သတိရျခင္းေတြကုိ ျပန္၀တ္ဆင္လုိက္ကာမွ
ေလာကႀကီးဟာ သဘာ၀အတုိင္း ျပန္လည္
အသက္၀င္သြားတယ္။

Monday, February 1, 2010

ခမ္းနားတဲ့အခ်စ္

Monday, February 01, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ကမာၻႀကီးမွာ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ မရွိလည္းျဖစ္တယ္
ဒါေပမယ့္ ငါ့တုိ႔ႏွစ္ေယာက္မွာေတာ့
တစ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္မရွိလုိ႔ မျဖစ္ဘူး
ငါတုိ႔ရဲ႕ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္လုိအပ္မႈဟာ
ဘယ္ေတာ့မွ မရပ္နားႏုိင္ေအာင္ အရွိန္ႏႈန္းျမင့္မားတယ္
သူ႔ကုိယ္ေစာင့္နတ္နားေလးမွာ
ငါ့ရဲ႕ ခ်စ္၀ိညာဥ္ေတြ ၀ဲပ်ံေနမွာျဖစ္သလုိ
ငါ့ရဲ႕ကုိယ္ေစာင့္နတ္နားေလးမွာလည္း
သူ႔ရ႕ဲ ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့စကားေလးေတြ တည္ၿမဲေနမွာပါ။
ႏုိင္ငံနယ္နိမိတ္ေတြ လူေတြရဲ႕ ဘာသာစကားေတြ
ဘယ္လုိ ဘယ္ေလာက္ အထပ္ထပ္ ျခားနားေနပါေစ
ငါ့ရ႕ဲ႐ုိးသားတဲ့အခ်စ္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ျဖဴစင္တဲ့အခ်စ္က
ဘယ္ကေန ဘယ္လိုစစ္စစ္ အခ်စ္ပဲအေျဖထြက္မွာပါ။


ခ်စ္ေသာ ခ်စ္သူသုိ႔

သီးသန္႔

Monday, February 01, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ရွင္းေနတဲ့အခန္းကုိ ရွင္းဖုိ႔
ရွင္းေနတဲ့အခန္းတစ္ခန္းလုိတယ္
ခ်စ္ေနတဲ့ အခ်စ္ကုိ ခ်စ္ဖုိ႔
ခ်စ္ေနတဲ့ မဆုမြန္ကုိ လုိတယ္။

Sunday, January 31, 2010

ငါတုိ႔အခ်စ္က ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္

Sunday, January 31, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ငါက အခ်စ္ဆုိတာကုိ
ခဏခဏ ရယ္သြမ္းေသြးတတ္တယ္
ဒါ လူလိမ္လူညာေတြရဲ႕ ကိစၥဆုိၿပီးေတာ့ေပါ့
ဒီလုိ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ သေဘားထားခဲ့တယ္

၀တၳဳထဲလုိ ေျပာရရင္ တစ္ေန႔သ၌ မွာေပါ့ဗ်ာ
လျပည့္၀န္းပမာ မ်က္၀န္းမ်ားႏွင့္ စာမ်က္ႏွာတစ္ခုသည္
ကၽြႏ္ုပ္၏ ေလးလံေနေသာရက္စြဲမ်ားအား
ေ၀းသထက္ေ၀းေသာ အေ၀းသုိ႔ ဆြဲေခၚသြားခဲ့ေတာ့သည္ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့ ကဗ်ာေလးလုိ ေျပာရရင္
အနာဂတ္သစ္တစ္ခုဟာ အေတာင္ပံမ်ားစြာႏွင့္
ရင္ထဲ ပ်ံသန္း၀င္ေရာက္လာခဲ့တာ
Facebook စာမ်က္ႏွာကတဆင့္ ေဟာဒီရင္ထဲအထိေပါ့

ခု ေဆးလိပ္ေတြလည္း ေလွ်ာ့ေသာက္လာမိတယ္
တစ္ေယာက္တည္းေနရင္း သီခ်င္းေလး ညည္းတတ္လာတယ္
ေမ့ထားတဲ့ မနက္ျဖန္ကုိ စဥ္းစားတတ္လာတယ္
ငါ မမုိက္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆံုးျဖတ္မိတာလည္း ခဏခဏပဲ

အစိမ္းႏုေရာင္ အ၀ုိင္းေလးကတစ္ဆင့္
စိတ္ဆုိးဟန္ေလးေဆာင္ၾက စိတ္ဆုိးေျပေအာင္ေခ်ာ့ၾက
စိတ္ကူးယဥ္ကမာၻငယ္ေလးတစ္ခု တည္ေဆာက္ၾက
ဒီလုိနဲ႔ အြန္လုိင္းမွာ ေမတၱာတရားေတြ ေ၀မွ်ခဲ့ၾကတယ္။

သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ “ခ်စ္တယ္ေနာ္” လုိ႔ေျပာလာတဲ့အခါ
ကၽြန္ေတာ္ေလ အခ်ိန္ေတြအားလံုးကုိ ရပ္ထားခ်င္လုိက္တာေလ
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကုိ “အရမ္းခ်စ္တယ္” လုိ႔ ေျပာတဲ့အခါလည္း
သူၾကည္ႏူးၿပီးၿပံဳးေနမွာဆုိတာကုိ ေတြးၿပီးသိေနခဲ့တယ္။

အခ်စ္ကုိ အခ်စ္နဲ႔ခ်စ္တ့ဲ အခ်စ္ဆုိတာ
ေဟာဒီကမာၻမွာ သူနဲ႔ငါ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာကြလုိ႔
႐ုိမီယုိဂ်ဴးလီးယက္ ရွင္ေမြးလြန္းမင္းနႏၵာဆုိသူေတြကုိ
ဟားတုိက္ၿပီး အေဟာင္းဆုိင္ထဲ ေရာင္းစားလုိ႔ရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ကုိယ့္အမိေျမေလးမွာ လြမ္းေနရပံုက
သူ႔ေနေရး ထုိင္ေရးမွာ စားေရး ေသာက္ေရး
က်န္းမာေရးႏွင့္ ဆက္ဆံေရးေတြမွာ အဆင္ေျပပါ့မလားလုိ႔
ပူပူပင္ပင္ စူးစူးနင့္နင့္ လြမ္းရတာ ရွိတယ္။


အားလံုးကုိ သန္႔ရွင္းမြန္ျမတ္စြာ ေၾကျငာႏုိင္တာက
ငါတုိ႔အခ်စ္မွာ ေမးခြန္းမပါဘူး၊ သံသယမပါဘူး
ဘာမွ မစြန္းႏုိင္တဲ့ အျဖဴထည္တစ္ခုတည္းပါတယ္
ဒါေၾကာင့္ ငါတုိ႔အခ်စ္က ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။

Friday, January 29, 2010

မင္းကုိငါမသိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ မင္းကုိငါခ်စ္တယ္

Friday, January 29, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
မ ဆုိတဲ့ သူမကုိ ခ်စ္လုိက္တာ
ဘာေၾကာင့္ခ်စ္လဲ တဲ့။
ခုထိ စဥ္းစားလုိ႔ မရေသးေပမယ့္ ခ်စ္တယ္
မရ႕ဲစ႐ုိက္ဟာ ထူးျခားတယ္
တခ်ိဳ႕ ရင္းေတာင္ မရင္းႏွီးဘူး
႐ုိ႐ုိေသေသေလး စႏႈတ္ဆက္တယ္
မဂၤလာပါ အစ္ကုိ ကေနစလုိ႔
asl မွာဆက္ၿပီး အိမ္သာ ဘယ္ခ်ိန္တက္လဲ အထိေမးတယ္
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မ,ဟာ အဲဒါေတြကုိ မေမးခဲ့ဘူး
“မင္းကုိ ငါမသိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ မင္းကုိ ငါခ်စ္တယ္” တဲ့
အရမ္းၾကည္ႏူးရတယ္။ အရမ္းရင္ခုန္ရတယ္။ အရမ္းပဲ ေပ်ာ္ရပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္ မရင္းႏွီးဖူးလုိ႔ပဲလား ကၽြန္ေတာ္ မရႏုိင္လုိ႔ပဲလား
မသိတဲ့ ရာထူး စည္းစိမ္ ဂုဏ္သိန္ေတြ ျဒပ္ေတြ
အေဆာင္အေယာင္ေတြကုိ ဘာမွ မေမး မစမ္းဘဲ “ခ်စ္တယ္” တဲ့
အခုထိ လက္ခ်ည္းဗလာေနရတဲ့ဘ၀ကုိ မက္ေမာေနေသးတဲ့
အထီးက်န္ဆန္ဆန္ သြားခ်င္ရာသြား လာခ်င္ရာလာ
အိပ္ခ်င္ရာအိပ္ ေနခ်င္ရာေနဘ၀ကုိ ခံုမင္ေနေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္အေၾကာင္းကုိ
တစိုးတစိမွ မသိဘဲ ခ်စ္တယ္တဲ့
တုိင္းျပည္ႀကီး သာယာတဲ့တစ္ေန႔က်ရင္
ပါးစပ္ထဲ ငံုၿပီးေတာ့ကုိ ခ်စ္ပစ္လုိက္မယ္
ဂုဏ္သေရရွိ လူႀကီးမင္းေတြ မၾကခဏ ခ်ီးက်ဴးၾကၿပီး
ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ မက္မက္ေမာေမာ ခံယူခ့ဲတဲ့
“ဒီေကာင့္အေၾကာင္းေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႔” ဆုိတဲ့
ဂုဏ္သိကၡာပုိင္ရွင္ေလးအေၾကာင္း မစံုစမ္းတဲ့မကုိ ခ်စ္တယ္
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၀မ္းနည္းမဆံုးဖြယ္ ေန႔ရက္ေတြကုိ
သနားသျဖင့္ တစ္ခ်က္ကေလးမွ မပါဘဲ
ခ်စ္႐ံုသက္သက္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့တဲ့ မကုိ
ဘယ္လုိ ျပန္ေပးဆပ္ရေတာ့မယ္မွန္း မသိတဲ့အခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္တယ္

Thursday, January 28, 2010

ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း

Thursday, January 28, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
သူမကုိ ေျပာစရာဆုိလုိ႔
၀ါက်က တစ္ေၾကာင္းတည္း ရွိတယ္
ေျပာလု႔ိပဲ မၿပီးလည္း မၿပီးႏုိင္ဘူး
“မင္းကုိ ခ်စ္တယ္”။

ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကုိ ကၽြန္ေတာ္
ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး ႐ုိက္မစစ္ခဲ့ပါဘူး
သူကုိယ္တုိင္ လာေရာက္ၿပီး
အခ်စ္ေတြကုိ ၀န္ခံသြားခဲ့ပါတယ္
“သူမကုိ အ႐ူးအမူးခ်စ္ေနတာပါ” တဲ့။

သူမကုိယ္ သူမ “မ” ဆုိတဲ့ နာမ္စားရယ္
သူမက သူ႔ကုိသံုးတဲ့ “နင္” “မင္း” “ေမာင္” နာမ္စားရယ္
စိတ္ကုိ တစ္လမ္းသြားေမာင္းႏွင္ေတာ့တာပဲ
ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ ဒုကၡကုိ အဆက္အသြယ္ ျဖတ္လုိက္တယ္
ေလာကရဲ႕ အစိတ္အပုိင္းအားလံုးဟာ
သူမကုိခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ လင္းေတာက္ေနတယ္
ဘာအာဏာရွင္မွာ လာမျဖတ္ေတာက္ႏုိင္ခဲ့ဘူး
ဟာေနတဲ့ ဟာကြက္ေတြဟာလည္း
အခ်စ္က ၀င္ေရာက္ျဖည့္စြက္ေပးခဲ့တယ္
ပတ္သက္သမွ် အပုိင္းအစေတြ အားလံုးဟာ
အခ်စ္ေၾကာင့္ အသံုး၀င္ခဲ့ပါေပါ့လား။

..........................
ကၽြန္ေတာ့္ရ႕ဲ တစ္ဦးတည္းေသာ follower ကုိ ရည္ရြယ္ပါသည္။

Monday, January 25, 2010

ေမြးေန႔ က်င္းပမယ္

Monday, January 25, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ဒီအခ်ိန္က
ညေန ေန၀င္ရီတေရာဆုိလား
ဒါဆုိ ဒီအခ်ိန္က
ငါ့ကုိ ေမြးတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့

ဒီေန႔က
အဂၤါေန႔လား
ဒါဆုိ ဒီေန႔က
ငါ့ကုိ ေမြးတဲ့ေန႔ေပါ့

ဒီလက
ေအာက္တုိဘာလလား
ဒါဆုိ ဒီလက
ငါ့ကုိ ေမြးတဲ့လေပါ့

ဘာ
ဒီႏွစ္က ႏွစ္ေထာင့္တစ္ဆယ္ ဟုတ္လား
ဒါဆုိ ငါ့ကုိေမြးတဲ့ႏွစ္က မေရာက္ေသးဘူးေပါ့
ေအးကြာ ၁၉၇၆ ေရာက္ရင္
ငါ ေမြးေန႔ပြဲကုိ က်င္းပျဖစ္ေအာင္ က်င္းပမယ္။

Sunday, January 24, 2010

တစ္ေယာက္ ႏွလံုးသားမွာ တစ္ေယာက္

Sunday, January 24, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
မျဖစ္ႏုိင္တာေလးေတြကုိ ျဖစ္ေအာင္စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး
တစ္ေယာက္ ႏွလံုးသားမွာ တစ္ေယာက္
စကားေလးေတြနဲ႔ မဟာတံတုိင္းတည္ေဆာက္
ငါတုိ႔ အခ်စ္ပြင့္ေလးေတြ ေကာက္ခဲ့ၾကတယ္
ခ်စ္သူေရ...
သီခ်င္းေလးေတြ တုိးတုိးညည္းရင္း
အဲဒီအခ်စ္ပြင့္ေလး သိန္းသန္းမက ပြင့္ေစမယ္ေနာ္။

ေ၀းကြာျခင္းရဲ႕ အနီးဆံုးေအာက္
တစ္ေယာက္ ႏွလံုးသားမွာ တစ္ေယာက္
ယံုၾကည္မႈေတြနဲ႔ ကမာၻငယ္တစ္ခု တည္ေဆာက္
ငါတုိ႔ အမုန္းမဲ့ေနရာေလးဆီ ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္
ခ်စ္သူေရ...
စပ္မိတဲ့ ကဗ်ာကုိ အတူတူဖတ္ရင္း
အဲဒီေနရာေလး ဘာအေၾကာင္းနဲ႔မွ ေသြးမစြန္းေစဘူးေနာ္။


.............................................................................
ကတ္သီးကတ္သတ္နိုင္ေသာ ဂ်စ္ကန္ကန္နိုင္ေသာ အလြန္အင္မတန္ေခါင္းမာေသာ အားမနာတတ္ေသာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမရွိေသာ နုလံုးသားနဲ႕ “မ”တစ္ေယာက္ သုိ႔

အသည္းစြဲ ကဗ်ာဆရာ (၃)

Sunday, January 24, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ဒီမနက္ ကမာၻႀကီးကုိ နားေထာင္အၿပီး
ငါ ကမာၻႀကီးထဲ ခုန္အဆင္းမွာေပါ့
မ်က္ႏွာသစ္ရမယ္
သြားတုိက္ရမယ္။

သြားတုိက္ရမယ္! ။

အဲဒီမွာ ...
ငါ ဆတ္ခနဲ က်င္စက္ထိသလုိ
ငါ ခုပဲ အဲဒီျပကြက္ကုိ ျပန္ၾကည့္ရသလုိ အမွတ္ရရ
သူမရ႕ဲ “သြားတုိက္ပံု” သ႐ုပ္ေဆာင္ျပကြက္ကေလး။

သူမဟာ
သြားတုိက္ခဲ့
သြားတုိက္ၿပီး ပလုပ္က်င္း
ပလုပ္က်င္းၿပီး ပလုပ္ကုိ
ၿမိဳခ်လုိက္တယ္။

ၿပီ။ သူမရဲ႕ ဓာတ္ပံု
သူမရဲ႕ KAWABATA MAMIKO ဆုိတဲ့အမည္
သူမရဲ႕ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္
ငါ ဖတ္ရတယ္။

ငါ အႏုပညာရွင္ မဟုတ္ဘူး
ငါ အလုပ္သမ ျဖစ္တယ္ ...တဲ့

ဒီကဗ်ာဖတ္မိတဲ့ မိတ္ေဆြ
ခင္ဗ်ား သြားတုိက္ၿပီးပါၿပီလား။


ေအာင္ခ်ိမ့္

Thursday, January 21, 2010

အေပါင္ဆံုး ညမ်ား

Thursday, January 21, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
သတိထားၾကပါဦး အတၱစြန္းေတြ တက္နင္းမိၾကရင္
ငါး႐ုိးစူးတာ အစာနင္တာနဲ႔ မတူဘူး
ဒီႏွစ္အရမ္းေအးတယ္၊ အရမ္းေအးေတာ့
ေတာင္သူလယ္သမားေတြက ေျပာၾကတယ္
အပင္ေတြ ေသကုန္တယ္ အရြက္ေတြ ေျခာက္ကုန္တယ္တဲ့
ဒီအခ်ိန္ဟာ ငါတုိ႔အတြက္ ေဆာင္းတြင္းျဖစ္တယ္ေလ
အလင္းကုိ ကုိယ္တုိင္လည္းရခ်င္
အလင္းကုိ သူတပါးကုိလည္း ရေစခ်င္တဲ့
ငါတုိ႔ဘ၀ေတြဟာ ဒီအခ်ိန္မွာ နင္းျပားပဲ
ဓူ၀ံၾကယ္ကုိ ေတာင္ဘက္ ေရႊ႕ရသလုိ ပင္ပန္းတယ္
ခုထိ ဘယ္သူမွလည္း ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ မ်က္စိလည္မေျပဘူး
ကုိယ့္ဦးေခါင္းကုိ လံုၿခံဳတဲ့ေနရာမွာထားၿပီး
လႈပ္ရွားတတ္တဲ့ ကုိယ္တစ္ခုခ်ည္းနဲ႔ ေနရျခင္း...တဲ့
ဒီကလံုးေတြ ပုိအပြားျမန္တယ္ထင္တာပဲ
အဘိဓာန္ထဲ မထည့္သြင္းႏိုင္တဲ့ ၀ါက်ေတြ
ခုတ္ရာတျခား ရွရာတျခားနဲ႔ မွားမွားပြင့္တယ္
ဒဏ္ရာက သိပ္မနက္ဘူးလုိ႔ ယူဆမေနၾကနဲ႔
အတြင္းက အ႐ုိးေတြရဲ႕ပုပ္နံ႔ေတာင္ ရတယ္

Wednesday, January 20, 2010

အမႈတဲြအမွတ္ ၁၅၀၀

Wednesday, January 20, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ေဟာဒီ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းမွာ
ငါတုိ႔နီးရင္လည္း ငါတုိ႔နီးတယ္
ငါတုိ႔ ေ၀းရင္လည္း ငါတုိ႔ေ၀းတယ္
ဒီအမႈတြဲမွာေတာ့ မွားဖုိ႔ သက္သက္ခ်ည္းပဲ
မုန္းဖုိ႔ သိပ္ေကာင္းၿပီး
ေစာင့္စည္းမႈေတြ ပ်က္စီးေနတဲ့ေကာင္က
ငါ့ရဲ႕ မွည္းေမွာင္ေမွာင္ ေကာင္းကင္ကုိ ေဆးလာဆုိးတယ္
စိတ္ဆုိးတယ္ သိပ္စိတ္ဆုိးတယ္
ပုိဆုိးတာက
ဘယ္ဘက္ရင္အံုကုိ ေဖာက္ခြဲကစားနည္းကုိမွ
ေလာင္းေၾကးအမွားေတြနဲ႔ လာစိန္ေခၚတာပဲ
အဲဒီလုိ မွတ္ခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ခင္ဗ်ားရဲ႕ မ်က္မွန္ေအာက္ကတစ္ဆင့္
ခင္ဗ်ားရဲ႕ မ်က္၀န္းေအာက္ ရီေ၀ေ၀ဒဏ္ရာကတစ္ဆင့္
အ႐ူးေထာင္မွာ အမႈတြဲအမွတ္ ၁၅၀၀ နဲ႔ ေထာင္က်တယ္
ေႏြမွာ ေႏြမရွိရင္ျဖစ္ျဖစ္ ေဆာင္းမွာ ေဆာင္းမရွိရင္ျဖစ္ျဖစ္
မုိးမွာေတာ့ ငါ့မ်က္ရည္နဲ႔ ရာသီတစ္ခု ရွိႏုိင္လိမ့္မယ္
ခ်ိတ္ဆက္မႈမွားေနတဲ့ အခ်စ္မွတ္တုိင္ဦးမွာ
ေရာက္မလာမယ့္ ဘတ္စ္ကားကုိ ေစာင့္ရင္း
ေဆးဖက္မ၀င္တဲ့ အသီးတစ္မ်ိဳး စုိက္ၾကတာေပါ့။

စိတ္ စိတ္ စိတ္

Wednesday, January 20, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ေသြးတစ္စက္
သုိ႔မဟုတ္
မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္
ဆက္လက္တည္ၿမဲသြားဖုိ႔
ဓားလက္နက္မလုိဘူး
ခပ္ထက္ထက္ စိတ္ေတြရွိရင္ ရၿပီ။

မွတ္တမ္းမွတ္ရာ တစ္ခု
သုိ႔မဟုတ္
လူမ်ိဳးစိတ္တစ္ခု
ဆက္လက္စုစည္းေနဖုိ႔
ေသနတ္လက္နက္မလုိဘူး
ခပ္ထက္ထက္စိတ္ေတြရွိရင္ ရၿပီ။

မ်ိဳးဆက္တစ္ခု
သုိ႔မဟုတ္
သမုိင္းတစ္ခု
ကမၻာသက္နဲ႔အမွ် တည္ဖုိ႔
ႏ်ဴလက္နက္ေတြ မလုိဘူး
ခပ္ထက္ထက္စိတ္ေတြရွိရင္ ရၿပီ။

၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ပအုိ၀္းအမ်ိဳးသားေန႔အတြက္ စပ္ေပးဖူးတဲ့ ကဗ်ာပါ။

Monday, January 11, 2010

အေမြ

Monday, January 11, 2010 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
တစ္သက္လံုး တစ္ဘ၀လံုး
ႀကိဳးစား ထမ္းေဆာင္လာခဲ့ၾကတ့ဲ
တာ၀န္အမွားေတြက အားျပင္းေတာ့
လမ္းေဘးနံရံမွာ ေသြးနဲ႔မႈတ္ထားတဲ့
အမွန္ေတြက မႈန္၀ါးကုန္ၿပီေပ့ါ

ငါ ဟုတ္မွ ဟုတ္ပါ့မလား အေတြးနဲ႔
ခရီးဆက္လာၾကတာ ၾကာၿပီဆုိေတာ့
သကၠရာဇ္ေတြသာကုန္သြားတယ္
ပန္းတုိင္က ရွာမရေသးဘူးေပါ့

အ႐ုိးထဲ စိုက္၀င္ေနတဲ့
“ျဖစ္တတ္ပါတယ္”သေဘာေတြကလည္း
နိစၥတရား တစ္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့ေလေတာ့
ကုိးရာမဲ့ဘ၀ကုိ အသားက်ၿပီေပါ့

“မပူပါနဲ႔
တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့” ဆုိတဲ့စကားေတြကုိလည္း
သားစဥ္ေျမးဆက္ လက္ဆက္ကမ္းရင္း
ဒီအေမြကုိပဲ ဆက္ဆက္ခ်န္ရၿပီေပါ့။

Wednesday, December 16, 2009

ေနာက္ဆံုးေတာ့ မင္းထားခဲ့မွာပါ

Wednesday, December 16, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
(၁)

ငါ့ရ႕ဲ
ပထမအမွားက
လူျဖစ္လာတဲ့အမွား
ဒုတိယအမွားက
လူလုိခံစားတတ္တဲ့အမွား
တတိယအမွားက
႐ူးသြပ္မႈကုိ တံခါးေခါက္မိတဲ့အမွား။

(၂)

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔
“ဘ၀” ဆုိတဲ့အေၾကာင္း မေဆြးေႏြးရဲဘူး
ခ်ည္ေႏွာင္တတ္တဲ့ ႀကိဳးအေၾကာင္း မဖြင့္ဟရဲဘူး
ဒါေတြက
႐ုိက္ကြင္းထဲကလုိ ကဒ္လုိ႔ေအာ္႐ံုနဲ႔ မၿပီးေၾကာင္း
စိတ္ကစားလုိ႔ မွားသြားတာပါလုိ႔ ေတာင္းပန္မရေၾကာင္း
႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ငုိေႂကြးဖုိ႔ အေႂကြး၀ယ္တာဆုိတဲ့အေၾကာင္း
ပံုျပင္းေလးကေတာ့ ဒါပါပဲလုိ႔ ေျပာ႐ံုနဲ႔ မၿပီးဘူးဆုိတဲ့အေၾကာင္း
ေနဦး ေနဦး
အသက္ကုိ အရွက္နဲ႔ လဲရဦးမယ့္အေၾကာင္းထိလည္းျဖစ္ႏုိင္တယ္။


(၃)

ငါလည္း ခံစားတတ္တာပါပဲ
ခ်စ္သူႏႈတ္ခမ္းႏုႏုဆီ
သူ႔အေၾကာင္းကုိေရႊရည္ေလာင္းရင္း
ေလကေလးခၽြန္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္ခဲ့ခ်င္တာေပါ့။


(၄)

မိထားတဲ့ေထာင္ေခ်ာက္ကေန
စိတ္ကုိ ခဏငွါးၿပီးေနရေပမယ့္
ျပန္႐ုန္းထြက္ရမွာ ေၾကာက္တယ္
ေၾကာက္တာေတြကုိ စုလုိက္ရင္
မင္းမခ်စ္ေတာ့မွာကစလုိ႔
ငါ့အေၾကာင္း မင္းအစအဆံုးသိသြားရင္မွာ ဆံုးတယ္
အဆံုးသတ္မွာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေပမယ့္
ေၾကာင္လက္ထဲက ႂကြက္လုိပဲ ေနခ်င္တယ္
အျမစ္မရွိဘဲ သစ္ပင္တစ္ပင္
ရွင္သန္ျပရတဲ့ဘ၀က ပင္ပန္းလွတယ္

(၅)

ေနာက္ဆံုးေတာ့ မင္းငါ့ကုိ ထားခဲ့မွာပါ။
ဒီအမွန္တရားကုိေတာ့
ငါက ဘုရားသခင္ထက္ ပုိသိၿပီးသား။

မ်က္ရည္မုိးရြာရန္ရွိသည္

Wednesday, December 16, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အဲဒီမိန္းမရဲ႕ ပါးစပ္မွာ
မဲ့ကာရြဲ႕ကာ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းရွိတယ္
ေျမႇာက္ကာပင့္ကာ သူ႔အေၾကာင္းရွိတယ္
သူတပါးေခါင္းကုိ ခဲထားတဲ့အခါရွိတယ္
သူမအၿမႇီးျပန္ၿမိဳခ်ထားတဲ့အခါရွိတယ္
အရွက္မဲ့စြာ အမွန္တရားေျပာတဲ့အခါရွိတယ္
ဂုဏ္နဲ႔ျဒပ္နဲ႔ အမွားက်ဴးလြန္တဲ့အခါရွိတယ္
ေျပာတဲ့အေၾကာင္း က်ိန္တြယ္ျပတဲ့အခါရွိတယ္
က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့အေၾကာင္း မ်ိဳသိပ္ထားတဲ့အခါရွိတယ္
ကမာၻ႕ဖလားကုိ က့ဲရဲ႕တဲ့အခါရွိတယ္
သူ႔ရ႕ဲ ဆုတံဆိပ္ကုိ ႂကြားတဲ့အခါရွိတယ္
နည္းစံနစ္ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေျပာတဲ့အခါရွိတယ္
အေႏွးယဥ္ရဲ႕ ျမန္ဆန္မႈအေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါရွိတယ္
ဂုဏ္သိကၡာအေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခါရွိတယ္
ေငြးေၾကးေနာက္လုိက္တဲ့အခါ ရွိတယ္
အနက္အဓိပၸါယ္ကုိ အလကားလုိ႔ဆုိတဲ့အခါရွိတယ္
လူေတြကုိ မုန္းတဲ့အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါရွိတယ္
အသိဉာဏ္နဲ႔မလုိက္တဲ့ ကံၾကမၼာရွိတယ္
ကံနဲ႔ မလုိက္ဖက္တဲ့ လူထံုလူနေတြရွိတယ္
ဒီကိစၥအားလံုးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္က
လူရမ္းကားေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

Saturday, November 28, 2009

ငါ တစ္ေကာင္

Saturday, November 28, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ငွက္တစ္ေကာင္ဟာ ငွက္တစ္ေကာင္ကုိ
ငါးတစ္ေကာင္ဟာ ငါးတစ္ေကာင္ကုိ
အလဲထုိးတတ္သလား
ငါတစ္ေကာင္ကေတာ့ ငါတစ္ေကာင္ကုိ
ဟုိတစ္ေန႔က အလဲထုိးခဲ့တယ္
ငွက္တစ္ေကာင္ဟာ ငွက္တစ္ေကာင္ကုိ
ငါးတစ္ေကာင္ဟာ ငါးတစ္ေကာင္ကုိ
ေခ်ာင္ပိတ္ဖမ္းတတ္သလား
ငါတစ္ေကာင္ကေတာ့ ငါတစ္ေကာင္ကုိ
ဟုိတစ္ေန႔က ေခ်ာင္ပိတ္ဖမ္းခံရတယ္
ငွက္တစ္ေကာင္ဟာ ငွက္တစ္ေကာင္ကုိ
ငါးတစ္ေကာင္ဟာ ငါးတစ္ေကာင္ကုိ
ငုိျပတတ္သလား
ငါတစ္ေကာင္ကေတာ့ ငါတစ္ေကာင္ကုိ
ဟုိတစ္ေန႔က ငိုျပခံရတယ္
အဲဂလုိ အေခ်ာင္ႏႈိက္ခံရတဲ့ ငွက္နဲ႔ ငါးတုိ႔ဟာ
သတၱ၀ါတစ္ခု ကံတစ္ခုေပါ့ကြယ္လုိ႔
သူ႔ကုိယ္သူ သေဘာထားႀကီးႏုိင္လား
ငါတစ္ေကာင္ကေတာ့
ေျခေထာက္ကေလး နည္းနည္းေအးတာနဲ႔ ၀မ္းေယာင္တယ္။

Saturday, November 21, 2009

ဟာသကဗ်ာ

Saturday, November 21, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ရဲ … “အမွန္အတုိင္းေျပာစမ္းမိန္းကေလး”
မိန္းကေလး … “ကၽြန္မကုိ မသိတဲ့ လူတစ္ေယာက္က လာနမ္းတယ္”
ရဲ … “ေကာင္းၿပီ၊ မင္းဘာျပန္လုပ္လုိက္ေသးလဲ”
မိန္းကေလး … “ကၽြန္မကုိ ဒီလုိလုပ္လုိ႔ ဘယ္ရမလဲ၊
မဟုတ္မခံတတ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ျပန္နမ္းပစ္တာေပါ့” တဲ့။
အဲဒီဟာသေလးလုိ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မသိဘဲ နမ္းခဲ့သမွ်
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ျပန္နမ္းပစ္ခဲ့ခ်င္တာေပါ့။
ရက္စက္တတ္တဲ့ မ်က္ႏွာေတြမွာ
သနပ္ခါးေတြက အေဖြးသားနဲ႔ လွလြန္းေနေတာ့လည္း
ၾကင္နာတတ္တဲ့ မ်က္ႏွာေတြမွာ
မီး၀င္း၀င္းေတာက္ မ်က္လံုးေတြပဲ ထြန္းေပါက္ရခဲ့ေပါ့
ေကာက္က်စ္မႈက သြားတက္ေလးနဲ႔ ၿပံဳးေနေတာ့လည္း
႐ုိးသားမႈက အစြယ္တေငါေငါနဲ႔ ထြက္ခြါခဲ့ရေပ့ါ
သူတုိ႔ အတၱကို ထပ္မံအမြန္းတင္ခဲ့ၾကလုိ႔
ရာသီဥတုေပ်ာက္ဆံုးကုန္ခဲ့ၾကေၾကာင္း
သူတုိ႔ နည္းနည္းေလးျဖစ္ျဖစ္ သိၾကရင္ ေကာင္းမွာ
ေမတၱာမွန္ရင္ ေရာင္ျပန္ဟပ္မွာပါ ..တဲ့
ေသြးေအးတဲ့ မ်က္လွည့္ဆရာရဲ႕
အေ၀းက လွမ္းေခ်ာ့တဲ့ ေတးသံကုိ
ပ်ားသကာလုိ ခ်ိဳၾကလုိက္တာ
အတြင္းမွာပုန္းေနတဲ့ အဆိပ္ျပင္းေတြနဲ႔
မွားယြင္းခြင့္ကုိ အားေဆးထိုးေနမွန္း မသိၾကဘူး
က်ိဳၿပီးခ်က္ၿပီး ေသာက္ခ်င္ရေလာက္ေအာင္
ေအးေအးေဆးေဆး ထုိင္ေငးခ်င္ရေလာက္ေအာင္
ေနာင္တဟာ သိပ္ၿပီး မက္ေမာင္စရာေကာင္းေနသလား
မီးပံုထဲ က်ည္ဆံေတြ အျပည့္ထဲ့ၿပီး
၀ုိင္းႀကီးပတ္ပတ္ကေနၾကတဲ့ သူေတြအတြက္
ဖူးပြင့္ေ၀ဆာေနတဲ့ ၀မ္းနည္းမႈပန္းျခင္းရယ္
မႈိေစာ္နံေနတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈဆုတံဆိပ္ရယ္
တကယ္မရွိတဲ့ သုဂတိသုိ႔သြားရာလမ္းရယ္
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ရွာရမယ့္ မွန္တစ္ခ်ပ္ရယ္
ဟာသထဲက မိန္းကေလးရဲ႕ မခံခ်င္စိတ္မ်ိဳးနဲ႔
စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ စူးစူးနစ္နစ္ ျပန္ေပးလုိက္ပါတယ္
နတ္လူ သာဓု ေခၚေစဖုိ႔။

Tuesday, November 17, 2009

သူငယ္ခ်င္း

Tuesday, November 17, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
“ေန႔ေျပာေနာက္ၾကည့္ ညေျပာေအာက္ၾကည့္”တဲ့။
ေန႔ေရာ ညပါ မင္းအေၾကာင္းေျပာခဲ့ပါတယ္
ကုိယ့္ႏွလံုးသား ေအာက္မွာေရာ ေအာက္မွာပါ
မင္းေရာက္မလာခဲ့ဘူး

မ်က္ေတာင္ထူထူနဲ႔ ငါေကာေနတဲ့အလွေတြ
ေျခဖြဖြနင္းေပမယ့္ လူမိသြားတဲ့ ငါ့အၾကည့္ေတြ
မင္းေရွ႕တည့္တည့္ကေန ငါ ဘယ္သြားေနရမလဲ

မင္းရဲ႕ ခပ္မဲ့မဲ့အၿပံဳးနဲ႔
ငါ့ရဲ႕ ညေရးညတာခက္ေအာင္
အိပ္မက္ဆုိး က်ိန္စာ မတိုက္ပါနဲ႔
ငါ့မွာ တစ္ရာသီလံုး ေျခာက္ေသြ႔တယ္

မၾကာခဏဆုိသလုိပါပဲ
ငါ့ရဲ႕ ကုိယ္ႏႈတ္စိတ္သံုးပါးလံုး
မင္းကုိခ်စ္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတုိင္း
ငါ ဆံုး႐ႈံးရမွာ အေၾကာက္ဆံုးက
ငါ့အသက္နဲ႔ မင္းဘဲရွိတယ္လုိ႔ ေျပာမိတယ္

မင္းက
မစနဲ႔ကြာ ... တဲ့
မင္းပုတ္ထုတ္လုိက္တဲ့ ေဘာလံုးကုိ
ငါ ဘယ္ကြင္းမွာ သြားကန္ရမလဲ။

Sunday, November 8, 2009

ပဥၥလက္မီးအိမ္

Sunday, November 08, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ေက်ာက္သားျဖဴ စားပြဲတစ္လံုးေပၚမွာ
အူေဟာင္းေလာင္း ထြက္က်ေနတဲ့
စကၠဴကဒ္ျပား သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္
ဘူတာ႐ံု ပလက္ေဖာင္းတစ္ခုေပၚက ေဆးလိပ္ျပာမ်ား
႐ုပ္ပံုလႊာတစ္ခုရဲ႕ ႐ုပ္ပံုလႊာ
ရပ္ေနတဲ့ နာရီခ်ိန္သီး အေလးခ်ိန္နဲ႔
သူ႔ရ႕ဲ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ခဏငယ္ေလးမ်ား
...ဆန္ကိတ္မုံ႔တစ္ခါေပၚက
စပ်စ္သီးတစ္လံုးရဲ႕ အံ့စရာတေစၧ
အလြမ္းနာကုိ ၀ုိင္အရက္နီတက်ိဳက္နဲ႔
သစ္ပင္ရင္း ငုပ္ဆင္းသြားတဲ့လူတစ္ေယာက္
ဖေယာင္းတိုင္တစ္ထုတ္ရ႕ဲ
မ်က္စိက်ိန္းေစတဲ့ အလင္းေရာင္မ်ား
ပန္းၿခံတစ္ခုထဲမွာ
စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ သံပတ္အၿပံဳးကုိၿပံဳး
အိပ္ငုိက္ေနတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကုိ ရင္မွာေပြ႔ၿပီး
ညစ္ပတ္တဲ့ ဗလာေျခေထာက္နဲ႔ ေျမႀကီးကုိ ကုတ္ျခစ္ရင္း
အရိပ္နဲ႔ ေမ့ေလွ်ာ့ေနတဲ့ ကေလးအေဖရဲ႕ပံုပန္းကုိ
အစျပန္ေဖာ္ေနတဲ့ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ အ႐ူးမငယ္တစ္ေယာက္
အ၀တ္စုတ္ေထြးထားတဲ့
ေမြးကင္းစကေလးငယ္ကုိ
လမ္းသြားလမ္းေတြကုိ လုိက္လုိက္ေပးေနေလရဲ႕
အႏုပညာရြယ္ ကေလးငယ္ကုိ ေခ်ာ့သိပ္ေနတဲ့
အစိမ္းေရာင္သစ္သား ဂစ္တာတစ္လက္
၀န္စည္စလယ္ အျပည့္သယ္လာတဲ့
မီးရထားလက္မွတ္တစ္ေစာင္
သဘာ၀႐ႈေမွ်ာ္ခင္းတစ္ခုကုိ
ဖ်က္ဆီးေနတဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ခုကုိ
ဖယ္ပစ္လုိက္တ့ဲ လက္တစ္ဖက္
အေတြးအေခၚဟာ
အခန္းတံခါးနားက သူတုိ႔ေနရာျဖစ္တဲ့
ေပါင္မုန႔္ေတြ ဖိနပ္ၾကားေတြကုိ ျပန္ေရာက္သြားတယ္
အေတြးအေခၚဟာ မ်က္လွည့္ေနာက္ ပါသြားၾကတယ္
အေငြ႔ျဖစ္ကုန္တယ္ အေၾကာေတြေသကုန္ၾကတယ္
ခံစားခ်က္ကင္းတဲ့ ကမာၻႀကီးတစ္ခု
ျပန္ရွာမေတြ႕တဲ့ ကမာၻႀကီးတစ္ခု
ေဆြးေႏြးျပလုိ႔မရ ရွင္းျပလုိ႔မရတဲ့ ကမာၻႀကီးတစ္ခု
မူးယစ္ျခင္းလည္းရွိ မူးယစ္ျခင္းလည္းမရွိတဲ့ ကမာၻႀကီးတစ္ခု
၀မ္းနည္းျခင္းလည္းျဖစ္ ရႊင္ပ်ျခင္းလည္းျဖစ္တဲ့ ကမာၻႀကီးတစ္ခု
စစ္မွန္ျခင္းလည္းရွိ မွားယြင္းျခင္းလည္းရွိတဲ့ ကမာၻႀကီးတစ္ခု
ညဥ့္ယံလည္းရွိ ေန႔ခင္းလည္းရွိတဲ့
ငရဲျပည္လုိလွတဲ့
ကမာၻႀကီးတစ္ခု.........။

ပေရးဗားရဲ႕ကဗ်ာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္လုိ ၀ါသနာတူ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ခံစားေစခ်င္လုိ႔ ေ၀မွ်ေပးတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာပံုစံလည္းျဖစ္ပါတယ္။

Saturday, November 7, 2009

မွားမိျခင္း

Saturday, November 07, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
ကိုယ့္လံုၿခံဳမႈအတြက္ မဟုတ္တဲ့ စစ္ပြဲကုိ
၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတဲ့ ဇာတ္သိမ္းပါတဲ့
႐ုပ္ရွင္တစ္ကားလုိ ေအာက္ေမ့လုိက္သင့္မယ္
မုိးခါးေတာထဲမွာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္
သြားရပ္မိတာ င့ါအမွားပဲ
ဒါလူေတြရ႕ဲ ပံုမွန္မွားယြင္းမႈ
နာရီပ်က္ထဲက မွန္ကန္မႈ
႐ႈိက္သံပါ၀င္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ
တတိယကမာၻရ႕ဲ ယဥ္ေက်းမႈ
ဂုဏ္သေရရွိ လူႀကီးမင္းတုိ႔ရ႕ဲ
ဘ၀ကုိ ပူေဇာ္မႈ
ဒါ လူအႏၶတုိရ႕ဲ ကူးစက္ေရာဂါ
ေျခာက္ခ်ားမႈရဲ႕ လံုၿခံဳရာ
မႈိေစာ္နံေနတဲ့ ေအာင္ျမင္ရာ
ေမွ်ာ္လင့္မိတဲ့ သုဂတိလားရာ
သားရဲတုိ႔ရ႕ဲ သီလေစာင့္စည္းရာ
ေယာင္ခ်ာခ်ာဘ၀ရ႕ဲ ထိရွရာ
ဒီလုိ အမွန္ေတြကုိမွ သြားသိရတယ္လုိ႔
ကဲ ကဲ ကဲ
အမႈဆင္ဖမ္းထားတဲ့ အသိတရားကုိ
ႀကိဳးမိန္႔ေပးလုိက္ၾကပါေတာ့
အမႈကုိ ဒီလုိဖြင့္လုိက္
ေဆာခရတၱိ ေသာက္ခဲ့တဲ့ အဆိပ္အေၾကာင္း
သိလုိက္တာ တစ္ခုမွားခဲ့တယ္ေပါ့။

Friday, November 6, 2009

ဒဏ္ရာမေပၚတဲ့အနာ

Friday, November 06, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်

မင္းငိုမွာ အရမ္းစုိးေပမယ့္
မင္းငုိရေအာင္ ငါပဲ နာက်င္ေစခဲ့တယ္
ငါ မေခ်ာ့ပါရေစနဲ႔လုိ႔
ငါ့ကုိယ္ငါ တုိက္တြန္းေနရင္း
မငုိပါနဲ႔လုိ႔ တားမိျပန္တယ္
ညီမေလးေရ
ကုိယ့္ဒုကၡမုိ႔
ႀကီးက်ယ္ျပေနတာ မဟုတ္ဘူး
ဒီတြင္းက မင္းထင္တာထက္
အဆတစ္ရာျပန္နက္တယ္
ထသြားမိခါမွ ငါ့ေၾကာင့္
မင္းဘ၀တစ္ခုလံုး
ဟပ္ထုိးလဲ က်ိဳးက်ရမွာ
မင္း မသိေသးလုိ႔ပါ
ႏွလံုးသားရ႕ဲစကားကုိ
အမွန္တရားေတြ မ်က္စိမွားေနခ်ိန္
ဘ၀တစ္ခုလံုး မ်က္ရည္ထဲ မေမ်ာေအာင္
ခါးခါးတူးတူး ၿမိဳသာခ်လုိက္ ညီမေလး။

ေဆးဆုိတာ ခါးတယ္

Friday, November 06, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အတုေတြက တူလာေတာ့လည္း
အတူေတြက လုိက္တုရေတာ့တာပ
အမွန္တရားက ခါးတယ္ဆုိရင္
အမွားကေတာ့ ခ်ိဳမွာပဲ
လူေတြကလည္း သကာကုိပဲ ႀကိဳက္တယ္ေလ
သဒၶါေတြ လြန္ထားၾကေလေတာ့
တဏွာကၽြန္လုိ႔ အေခၚမခံရေအာင္
တားတဲ့သူ လူယုတ္မာ ျဖစ္ကေရာပဲ
(႐ႈး – တုိးတုိး သိရင္ တိတ္တိတ္ေန)
ဆုတ္ကပ္ကုိ အျပစ္မဆုိေတာ့ပါဘူး
႐ုပ္ဓာတ္ေတြ မြဲသထက္ မြဲဦးမွာမုိ႔
ဘ၀ယာဥ္ေၾကာတစ္ခုလံုး
(ကၽြမ္းထုိး ေမွာက္ခံုျဖစ္ေအာင္)
မုသားေတာထဲ
ဂီယာ တစ္ခ်က္ထပ္ထုိးလုိက္ေစဦး။

Wednesday, October 14, 2009

ဆရာေဇာ္ဂ်ီရ႕ဲ ကဗ်ာမ်ား

Wednesday, October 14, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
တုိ႔တုိင္းျပည္
ထေလာ့ျမန္မာ အုိျမန္မာတုိ႔
တုိ႔ရြာတုိ႔ေျမ တုိ႔ရြာေျမ၀ယ္
ေစတီ စပါး မ်ားလည္းမ်ား၏
မ်ားပါေလလဲ တမြဲမြဲႏွင့္
ဆင္းရဲကာသာ ကာလၾကာလွ်င္
ယာစကာမ်ိဳး တၫႇိဳးၫႇိဳးႏွင့္
ပုထုိး ျမင့္ေမာင္း ေက်ာင္းႀကိဳေက်ာင္းၾကား
လွည့္လွည္သြားလ်က္
မစားေလရ ၀မ္းမ၀၍
ဆြမ္းမွ် မတင္ႏုိင္ရွိမည္တည္း
ထေလာ့ျမန္မာ အုိျမန္မာတုိ႔
တုိ႔ရြာတုိ႔ေျမ တုိ႔ရြာေျမ၀ယ္
ေရခ်ိဳေသာက္ရန္ ျမစ္ေခ်ာင္းကန္ႏွင့္
သီးႏွံခ်ိဳပ်ား မ်ားလည္းမ်ား၏
မ်းပါေလလဲ တမြဲမြဲႏွင့္
ဆင္းရဲကာသာ ကာလၾကာလွ်င္
ျမင္သာျမင္ရ မစားရ၍
ေတာကၿပိတၱာ ျဖစ္မည္တည္း
ထေလာ့ျမန္မာ ျမန္မာထေလာ့
အားမေပ်ာ့ႏွင့္ မေလွ်ာ့လံု႔လ
သူကစ၍ ငါက အားလံုး
လက္႐ံုးျမားေျမာင္ ဉာဏ္ျမားေျမာင္ႏွင့္
စြမ္းေဆာင္ၾကေလာ့ ေဆာင္ၾကေလေလာ့
ဤေျမဤရြာ ဘယ္သူ႕ရြာလဲ
ဤယာစပါး ဘယ္သူ႔စပါးလဲ
ထားေလာ့တာ၀န္ ပြန္ေလာ့လုပ္ငန္း
ဉာဏ္ေရွ႕ပန္း၍
တ၀မ္းတစိတ္ ညီေစသတည္း။

အုိတက္လူတုိ႔
ျမန္မာျပည္၀ယ္ ထီးစည္တုိ႔မင္း
ပ်က္ယြင္းပါပေကာ သုိ႔စိတ္ေစာလွ်က္
ေဘာ … အုိ ရဲေသြး တက္လူကေလးတုိ႔
ငုိေႂကြးသမႈ ျပဳ႐ံုမွ်ျဖင့္
မပြင့္ဉာဏ္ရည္ လက္မည္၍
မ်က္ရည္သာလွ်င္ ရႊဲလိမ့္မည္။
ျမန္မာျပည္၀ယ္ ထီးစည္တုိ႔မင္း
ပ်က္ယြင္းပါပေကာ သုိ႔စိတ္ေစာလွ်က္
ေဘာ … အုိရဲသား တက္လူမ်ားတုိ႔
တရားသံေ၀ ယူေလ႐ံုျဖင့္
တက္ခြင့္မနီး ေဘးႀကီးနီး၍
ပုတီးအဖတ္တင္ က်န္လိမ့္မည္။
အေဟာင္းပ်က္လွ်င္ အသစ္ျပင္ေလာ့
အျမင္က်ယ္၍ ပညာေမြ႕ေလာ့
ယေန႔လူငယ္ ေနာင္၀ယ္လူႀကီး
သင္လည္းတစ္ဦး သားထူးသားျမတ္
ျဖစ္အပ္ရာသည္ ေရွ႕သုိ႔ရည္၍
ငုိျမည္မတ
သခၤါရဟု စိတ္ကမေစာ
ေလာေလာဆယ္ဆယ္ ဒုကၡနယ္ကုိ
ကယ္တင္ႏုိင္ၾကပါေစသတည္း။



အပ္ေရႊနဖား
ထုိးေသာ္တဲ့ ထုိးေသာ္
ႀကိဳးေခ်ာ္လုိ႔သြား။
အမယ္အုိ အျမင္ကတ္တယ္
အပ္ေရႊနဖား။



ဖားျပဳတ္မ
မ်က္လံုးငယ္ေၾကာင္
ကုိယ္ေရာင္ ျပာမြဲႏွင့္
ဗုိက္ရြဲေလေသး
ဖားဖုိကမူ
ၾကည့္ရင္း လြန္ၾကည္ျဖဴလုိ႔
ဇမၺဴမွာ သည္လုိေမ့ကုိ
ေတြ႕ဖုိ႔ပံုေ၀း ...။

ထိက႐ုန္းပင္ အပ်ိဳျဖန္း
ခရမ္းေရာင္ ေငြမႈန္လဲ့ႏွင့္
ႏြဲ႔ပါဘိ သူ႔ဟန္သြင္
ဆြတ္ခ်င္လုိ႔ ေမး
ထိစမ္းႏွင့္ေလ
ေပြလာယင္ တကယ္မုန္းပါငဲ့
႐ုန္းလုိက္မယ္ေလး....။

အ႐ူး

Wednesday, October 14, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ထဲက
“အခ်စ္က ဘာမွအေရးမႀကီးဘူး” စာသားကုိ
ခင္ဗ်ားနားစြန္းနားဖ်ား ၾကားဖူးမယ္မွန္း
ကၽြန္ေတာ္သိတယ္
ဒါေပမယ့္ အဲဒီသီခ်င္းအတုိင္း
ခင္ဗ်ားလုိက္နာက်င့္ႀကံမယ္မွန္းလည္း
ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္
ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးေရာဂါကုိ ကုေပးၿပီး
ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးေရးရာကုိ မသိလုိက္တဲ့
ဆရာ၀န္မမရယ္
“ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္သလား” ခင္ဗ်ားအေမးကုိ
“အရင္က ေသာက္တယ္
အခု ခင္ဗ်ားကုိ ခ်စ္မိလုိ႔ မေသာက္ေတာ့ဘူး”လုိ႔
ေျဖခ်င္ခဲ့တယ္
ဆရာ၀န္မမေရ
ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကုိခ်စ္တယ္
ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကုိ ေျခသုတ္ပုဆုိးလုိခ်စ္တယ္
ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကုိ ေႁမြစြယ္က်ိဳးလုိခ်စ္တယ္
ၿပီးေတာ့
ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကုိယ္ေငြ႕ေႏြးေႏြးေလးျဖစ္တယ္
ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံ ေႏွးေႏွးေလးျဖစ္တယ္
ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခုိင္ၿမဲတဲ့ နံ႐ုိးတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္တယ္
ခင္ဗ်ာဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေပ်ာ္ဆံုးေနတဲ့ ကုိယ္တစ္ျခမ္းျဖစ္တယ္
ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေလ့လြင့္စိတ္ ဦးတည္ရာျဖစ္တယ္
ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရ႕ဲ အကုသုိလ္စိတ္ သန္႔စင္ရာျဖစ္တယ္
နားၾကပ္ခ်ိတ္ထားတဲ့ လည္တုိင္ကစလုိ႔
ခင္ဗ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္မိတဲ့အေၾကာင္း
ေဟာဒီကဗ်ာက အျပည့္အစံု ေဖာ္မျပႏုိင္ဘူး
လက္သီးဆုတ္မွ်သာရွိတဲ့ ႏွလံုးရဲ႕
ေခတၱ႐ူးသြပ္မႈကုိ
တစ္သက္စာ ခႏၶာကုိယ္က မလုိက္ေၾကာင္း
စာတန္းျပဳစုၿပီး ဘဲြ႕လြန္ေတြ ထပ္ယူလုိက္ပါ
ခင္ဗ်ားကုိယ္ႏႈိက္ကလည္း
ဘက္တီးရီးယားပုိးေတြ ေပပြေနတဲ့လက္နဲ႔
ခင္ဗ်ားႏွလံုးသားကုိ
ဘယ္ေခၽြးသိပ္ခံခ်င္ပါ့မလဲ
တရားမွ်တပါတယ္
ရႊံ႕ေတြနဲ႔ နင္းကြက္မရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဲ
ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေရႊရည္စိမ္ဂုဏ္ထူးေတြ
ဘယ္နစ္မြန္းခံခ်င္ပ့ါမလဲ
ခင္ဗ်ားတရားမွ်တပါတယ္
႐ႈမိရင္ ႐ိႈက္မသြင္းရဲတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်းကုိ
ခင္ဗ်ားရြံရွာေနမယ္ဆုိရင္လည္း
ခင္ဗ်ားတရားမွ်တပါတယ္
ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေလာကနဲ႔ ႏႈိင္းစာရင္
အမႈိက္တစ္စလုိ ေဟာဒီဂ်စ္ပစီရဲ႕
ခင္ဗ်ားအတြက္ စပ္ဆုိတဲ့ ဒီကဗ်ာကုိ
ခင္ဗ်ား ဘယ္လုိမွ ဖတ္မိမွာမဟုတ္လည္း
ခင္ဗ်ား တရားမွ်တပါတယ္
ဆယ္ျပားသာ ထုိက္တန္တဲ့ လူသားအတြက္
တစ္မတ္ေကာက္ရခဲ့လည္း
ဆယ့္ငါးျပားက်ေပ်ာက္ရမွာပဲ မဟုတ္လား
ေနနဲ႔ ကမာၻရဲ႕ တစ္ဘက္ျခမ္းမွာရွိမွ
လ,ဟာ ျပည့္ျပည့္၀န္း၀န္းသာႏုိင္မွာမုိ႔လုိ႔
ခင္ဗ်ားနဲ႔ ေ၀းရာမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ေနပါ့မယ္
ခံစားေနရတာေတြအတြက္လည္း
တစ္ခါက သူတပါးအသည္းကုိ
အလဟႆခြဲဖူးေလေသာေၾကာင့္တည္းလုိ႔
ႀကိတ္မွိတ္ေျဖသိမ့္ပါမယ္
ေႏြမုိးေဆာင္း စကၠန္႔လုိျမန္ေအာင္
လွႏုိင္ရက္လြန္းပါေပတဲ့
ထင္းထင္းေပၚမ်က္ရစ္ကေလး
ေဖြးေဖြးႏုနားရြက္ေလး
ႏွစ္ထပ္ႏႈတ္ခမ္းထူထူေလး
ေက်ာဘက္ခ်စည္းထားတဲ့ ဆံစုေလးဆီ
xxxxx ဆုိတ့ဲ ဖုန္းနံပါတ္ကုိ
မဆက္ရလည္း ဘာမွ မျဖစ္ဟန္ေနေတာ့မယ္
လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ နဖူးက ဆံႏြယ္ေလးကုိ ဆြဲဆြဲၿပီး
ဖုန္းကုိင္တတ္တဲ့ ခင္ဗ်ားကုိ
စိတ္ထဲႂကြယ္၀စြာ
ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိးပုိင္ဆုိင္ေနေတာ့မယ္။

Sunday, October 11, 2009

သက္ေသ

Sunday, October 11, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
စကားလံုးေတြနဲ႔ ဘ၀ကုိ
ခ်ဳပ္႐ုိးလုပ္ထားလည္း
ဉာဏ္နည္းတဲ့သူေတြ ယံုမွာပဲ
အဘိဓာန္ကုိ အံစာတံုးလုပ္ႏုိင္ရင္
ခင္ဗ်ားတုိ႔ လည္တာေလာက္ေတာ့
သနားသေပါ့
ကံၾကမၼာနဲ႔ လက္ရည္တူ မတူ
သူမသိခဲ့ေပမယ့္
ဘီလူးဆုိတဲ့ သီခ်င္းလည္း
ပန္းပြင့္ေစႏုိင္ေၾကာင္း သူသိတယ္
ကုိယ္ခ်လုိက္ရတဲ့ သက္ျပင္းကုိ
ကုိယ္ယံုၾကည္ၾကတဲ့တစ္ေန႔
ခင္ဗ်ားတုိ႔
မ်က္ရည္အစစ္ေတြ မက်မိေစနဲ႔။

Tuesday, October 6, 2009

ေျပာင္းလဲမႈ သီအုိရီ

Tuesday, October 06, 2009 Posted by ဂျေဂျူဝိုင်
အက်င့္စာရိတၱပုိင္းမွာ
ပထမေတာ့ လူက အက်င့္ကုိ ဖန္တီးတယ္
ေနာက္ေတာ့ အက်င့္က လူကုိဖန္တီးတယ္
ခ်စ္ေမတၱာပုိင္းမွာေတာ့
ကမာၻအစပုိင္းမွာ အခ်စ္က လူကုိဖန္တီးတယ္
ခုခ်ိန္မွာေတာ့ လူက အခ်စ္ကုိ ဖန္တီးတယ္
ေကာင္ေလးေတြလည္း
ငါးမွ်ားခ်ိတ္က အစာျဖစ္ခ်င္လာတယ္
ေကာင္မေလးေတြလည္း
တစ္ကုိယ္ေရစာ ပင့္ကူအိမ္ေလးရက္ဖြဲ႕တယ္
အဲဒီမွာေတာ့
လာဟပ္မိတဲ့ ငါးျဖစ္ျဖစ္
ေႏွာင္မိတဲ့ အင္းဆက္ေကာင္ျဖစ္ျဖစ္
အခ်စ္သက္တမ္း ရွည္ၾကာခိုင္ၿမဲဖုိ႔အတြက္
အၿမီးေလးေတာ့ နည္းနည္းရွည္ရမယ္။